Leczenie. – Psychologia kliniczna

Leczenie.

Jeżeli rozpoznanie zaburzeń psychosomatycznych (zaburzeń psychicznych występujących pod postacią somatyczną-wedle określenia ICD-10) jest pewne, rola lekarza i psychologa polega na cierpliwym i długoterminowym tłumaczeniu choremu mechanizmów występowania objawów chorobowych.
Jest to działanie o tyle konieczne, że pacjenci mają nikłą motywację do psychoterapii.
Poznanie wszystkich uwarunkowań osobowościowych, psychologicznych i środowiskowych pzzwoli choremu uzyskać wgląd i doprowadzi do zrozumienia skomplikowanych związków przyczynowo-skutkowych.
Jeżeli objawy będą się cofały bez ingerencji farmakologicznej, przekona to chorego o właściwym wyborze terapeuty i stosowanych przez niego metod leczenia.
Nie należy się spieszyć z lekami psychotropowymi.
Jeżeli jednak zachodzi taka konieczność, lekarz powinien się wystrzegać stosowania uzależniających anksjolityków (np.pochodnych benzoliazepiny) .
Osobiście preferuję małe dawki leków przeciwdepresyjnych lub przeciwlękowych (buspiron-spamilan) , tym bardziej że u chorych tych nie są rzadkie stany lęku i depresji.
Podstawowa rola przypada psychoterapii kompleksowej.
W wielu przypadkach konieczna jest ścisła współpraca z lekarzami innych specjalności (alergolog, internista, dermatolog) .

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Etiologia i patogeneza zaburzeń seksualnych.
Klasyfikacja zaburzeń seksualnych.
Zaburzenia seksualne.
Pojawił się taki pomysł, że zaczął to Kelly i on wprowadził takie pojęcie jak konstrukty osobiste
Aspekty prawne parasomnii.
Parasomnia snu REM.
Parasomnia snu NonREM (zaburzenia wzbudzenia).
Taki prosty mechanizm wyjaśniania nadaje się tylko do niektórych zaburzeń
Porażenie przysenne polega na kilkuminutowej uogólnionej niezdolności poruszania się i mówienia.
Narkolepsja.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 18, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna