ŚMIERĆ DZIECKA – Psychologia kliniczna

ŚMIERĆ DZIECKA

to dewastujące doświadczenie. Stwierdzono wysoki wskaźnik zaburzeń emocjonalnych /przynajmniej u jednego z rodziców/ do 50 procent, z czasem zmienia się ekspresja żalu, ale intensywność się nie osłabia. Czasem zmarłe dziecko jest zastąpione przez nowe i nie rozwiązany proces żałoby doprowadza do tej formy.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • psychologia smierc dziecka

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Patogeneza i podział urazowych zaburzeń psychicznych.
Wiadomo, że ciało migdałowate odgrywa ważną rolę w mechanizmach obronnych.
Zespoły otępienne i inne zaburzenia j psychiczne w następstwie urazów czaszkowa-mózgowych.
Rokowanie u chorych z mieszanymi postaciami otępienia
Miażdżyca tętnic.
Jako całość układ limbiczny kieruje czynnościami popędowa-emocjonalnymi.
Otępienie wielozawałowe(wielozatorowe).
Zespoły otępienne naczyniowe(naczyniopochodne).
choroba Wilsona(zwyrodnienie wątrobowa-soczewkowe)
Zdolność mózgu do modyfikacji pod wpływem. doświadczenia nazywamy plastycznością.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 March 18, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna