Cechy osobowości Wymioty.

wymagają określenia stężenia elektrolitów i podawania płynów we wlewach dożylnych.
Zadaniem lekarza prowadzącego leczenie zespzlu abstynencyjnegu powinno być zawsze motywowanie pacjenta do utrzymania abstynencji.
Pomocne pacjentowi może być uczestnictwo w mitingach AA i podjęcie leczenia w placówce lecznictwa odwykowego.
Majaczenie drżenne(majaczenie alkoholowe, delirium)jest usną psychozą alkoholową.
Występuje w toku abstynencji, zazwyczaj w 3, lub 3, dobie od odstawienia alkoholu, najczęściej u osób po 25, rż, i co najmniej kilkuletnim okresie intensywnego picia.
Oprócz omówionych wyżej objawów zespołu abstynencyjnego, w majaczeniu pojawiają się również zaburzenia świadomości(najwyraźniejsze są zaburzenia orientacji w czasie, zaburzenia w miejscu i otoczeniu są mniej nasilone).
Nasilenie niepokoju osiąga bardzo znaczny rozmiar, towarzyszą mu iluzje i omamy, najczęściej wzrokowe.
Naciśnięcie gałek zcznych prowzkuje wystąpienie omamów(objaw Liepmanna).
Zaburzeniom spostrzegania towarzyszą urojenia, najczęściej są tu interpretacje doznań omamowych:obraz psychopatologiczny bywa zdominowany przez lęk związany z innymi objawami.
Pobudzenie psychoruchowe narasta w miarę pogłębiania się innych objawów.
Z krańcowym pobudzeniem może wiązać się gorączka.
Przeżycia psychztyczne pacjenta mogą być przyczyną agresji wobec otoczenia lub podjęcia próby samobójczej.
Majaczenie alkoholowe stanowi bezwzględne wskazanie do hospitalizacji, gdyfrozwinięte-nawet wtedy, gdy nie towarzyszy mu inna choroba-jest zawszistanem groźnym dla życia.
Należy pamiętać, że do zaprzestania picia dochodzi często w związku z urazem mechanicznym, infekcją, obostrzeniem stanu zapal, negu trzustki, zapaleniem błony śluzowej żołądka lub niewydolnością wątroby.
Dlatego wcinam może maskować objawy innej choroby.
Współwystępowanietakiej choroby oraz deWiwm o ciężkim przebiegu wiąże się ze śmiertelnością wynzszącą tkało 309.
Śmiertelność w delirium bez towarzyszącej innej choroby wynosi od I’%do 59, nawet jeśli leczenie rozpzczęto dostatecznie wcześnie i nie ma zastrzeżeń co do jakości udzielonej pzmocy.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Przewlekłe zakażenia wirusowe.Zakażeniu ulega też obwodowy układ nerwowy.

Zważywszy, że pandemia HIV trwa już na świecie kilkanaście lat, powstały warunki do prowadzenia badań dotyczących zaburzeń psychicznych w AIDS na stosunkowo dużych grupach chorych.
Z badań przeprowadzonych w połowie lat dziewięćdziesiątych w USA(Baltimore)wynika, że w grupie 1001 pacjentów zakażonych HIV 162 wymagało pomocy psychiatrycznej-u 52 rozpoznano depresję według kryteriów DSM.
U-44 stwierdzono objawy otępienia.
U 1, 4%kilkunastmiesięczna obserwacja ujawniła epizody maniakalne.
Z innych badań wynika, że otępienie występuje u około 20%osób zakażonych HIV.
Trzeba wreszcie dodać, że zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne mogą mieć charakter pierwotny(następstwa zapalenia mózgu)i wtórnych uszkodzeń układu nerwowego powstających w przebiegu dodatkowych, , oportunistycznych”infekcji lub procesów nowotworowych rozwijających się w warunkach upośledzonej odporności immunologicznej.
Chodzi tutaj o zakażenia wirusowe, grzybicze i pierwomiakowe, rzadziej bakteryjne.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Leczenie.Choroba Pieką.

Przebieg i obraz kliniczny choroby jest podobny do otępienia typu alzheimerowskiego.
Występuje 5-7 razy rzadziej niż choroba Alzheimera.
Zmiany zwyrodnieniowe umiejscawiają się zwłaszcza w płatach czołowych, chociaż zaniki dotyczą również kory skroniowej.
W tym typie otępienia zaburzenia pamięci i funkcji poznawczych nie są tak głębokie jak w chorobie Alzheimera.
W obrazie klinicznym górują objawy zespołu czołowego:euforia do rozmiarów marli, znaczny bezkrytycyzm, deterioracja osobowości z obniżeniem uczuciowości wyższej i innymi zaburzeniami charakteru(drażliwość, nieuzymanie afektu, chwiejność emocjonalna).
Choroba Huntingtona(pląsawica Huntingtona).
Jest tu genetycznie uwarunkowana zwyrodnieniowa choroba mózgu, występująca najczęściej około 35.
-45, rż” wyrażająca się klinicznie ruchami mimowolnymi(pląsawiczymi)i postępującym otępieniem.
Częstotliwość występowania pląsawicy Huntingtona określa się na 4-7 przypadków na 100 tys.
Choroba pojawia się wdzianie.
Dziedziczenie jest autosomalne dominujące, z pełną penetracją genu.
W 1983 r., za pomocą techniki analizy DNA, udało się zlokalizować gen choroby w chromosomie 4.
Proces zwyrodnieniowy obejmuje korę mózgu i jądra podkorowe.
Makroskopowo stwierdza się ogólny zanik mózgu.
Na przekrojach widać poszerzenie komór i zanik jądra ogoniastego.
Cheruba rozpoczyna się mało charakterystycznymi objawami zwiastunowymi w ktńrych dominują:drażliwość, wybuchowość, podejrzliwość.
W miarę trwania choroby dołączają się objawy nępienne.
Ruchy mimowolne datyczą najpierw twarzy(grymasy), szyi i kończyn górnych.
Z biegiem czasu ogarniają one wszystkie mięśnie ciała.
W przebiegu choroby nierzadkie są napady padaczkowe.
U większości chorych dominuje nastrój euforyczny, niektórzy bywają przy-gnębieni, zdarzają się przypadki depresji ze skłonnościami samobójczymi.
Nie którzy chorzy są gwałtowni i skłonni do czynów impulsywnych.
Z tego powodu.
psychiatrzy częściej niż neurolodzy zajmują się leczeniem tej grupy otępieniaąRokowanie jest niepomyślne.
Chorzy umierają w ciągu 15-20 lat od chwili.
pojawienia się pierwszych objawów.
Leczenie jest objawowe i skierowane na opanowanie lub zmniejszenie ruchowi pląsawiczych.
Biorąc pod uwagę patomechanizm choroby-zaburzenia w równo-.
wadze pomiędzy czterema głównymi neuroprzekażnikami:dopaminą, kwasem gammaaminomas(owym(GABA), serotoniną i acetylocholiną, wskazane są neuroleptydz silnym działaniu antydzpaminowym, np.pochodne butyrnenonu(halopeńdol), łez.
również preparaty fenotiazynowe, np.penenazyna(Trilafon).
W przypadkach powikłań depresyjnych i psychotycznych stosuje się odpowiednie leki psychotropowe.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Leki nasenne (hipnotyczne) .Klasyfikacja.

Leki nasenne są niehomogenną grupą środków farmakologicznych, których wspćlną cechą jest działanie nasenne.
Działanie to zależy ci rodzaju, dawki leku, ale również od jego dostępności biologicznej, czasu dystrybucji, okresu biologicznego półuwania, czynnych metabolitów oraz szybkości eliminacji z organizmu.
Leki nasenne dzieli się tradycyjnie na trzy grupy, wśród których znajdują się zarówno starsze, jak i nowsze związki chemiczne: 1.
Pochodne kwasu barbiturowego.
2.
Pochodne benzoliazepiny.
3.
Inne, o różnej budowie chemicznej (pochodne alkoholi, bromu, piperydynyitp.
Ad.
1.Barbiturany mają współcześnie ograniczone zastosowanie w psychiatrii.
Można je podzielić na szybko i długo działające.
Tiopental i metoheksytal (krutkodziałające) , podawane dożylnie, mają zastosowanie w premedykacji przy zabiegach elektrowsuząsuwych.
W leczeniu bezsennzści stosowane są pochodne barbiturowe o średnio długim działaniu, np.cyklobarbital (Phanodorm) .
Ad.
2.W zasadzie wszystkie leki z grupy benzodiazepinowej działają nasennie.
Niektóre odznaczają się jednak szczególnie silnym działaniem.
Zaliczamy tutaj: nitrazepam (Mogadon) , flunitrazepam (Rohypncl) , flurazepam (Dalmadcrm) estazolam (Esilgan, Nuctalzri) .

Są też złożone leki nasenne, których składniki reprezentują obydwie wymienione grupy środków hipnotycznych, np.
Reladorm-.
Poiła” (cyklobarbital-diazepam) .
Ad.
3.
Zalicza się tu: wodzian chloralu (bardzo stary lek) , paraldehyd, glutetymid, metakwalon, karbromal i bromizowal (pochodne mocznika) , klometiazol (Heminemn) , a także środki nasenne pochodzenia ziołowego (np.przetwory kozłka lekarskiego i miłka wiosennego) i syntetyczne.
Leki nasenne z grupy bromków (sodowego, potasowego i amonowego) stosowane są rzadko, raczej przez lekarzy starej daty.

Wskazania.
Jeszcze raz przypominam, że leki nasenne można stosować krótko, raczej wspomagając nimi zasadnicze leczenie przyczynowe.
Obowiązkiem lekarza jest przestrzeganie pacjenta o niebezpieczeństwie łatwego uzależnienia (hipnutomania) .

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Upośledzenie umysłowe

Upośledzenie umysłowe F 70-F79 Według definicji WHO upośledzenie umysłowe charakteryzuje się początkiem w okresie rozwojowym, funkcjonowaniem intelektualnym istotnie poniżej przeciętnej, towarzyszy mu obniżenie zdolności przystosowania społecznego.
Podziału upośledzenia umysłowego dokonano na podstawie liczby odchyleń standardowych od średniej w pomiarze sprawności intelektualnej (iloraz inteligencji 100 w Skali Wechslera) .
Stopnie upośledzenia:
Upośledzenie umysłowe lekkie F7O – iloraz inteligencji 69-50.
Upośledzenie umysłowe umiarkowane F71 – iloraz inteligencji 49-35.
Upośledzenie umysłowe znaczne F72 – iloraz inteligencji 34-20.
Upośledzenie umysłowe głębokie F73 – iloraz inteligencji < 20. Diagnoza upośledzenia powinna uwzględniać wszelkie dostępne informacje, a wyniki testów inteligencji, wyrażające się ilorazem inteligencji (li) , należy traktować jako jeden z jej elementów. Współcześnie pojawiła się tendencja do wyróżniania tylko dwu grup upośledzenia: lżejszego (okuło 8 O 9 ż przypadków) oraz głębszego, obejmującego upośledzenie umiarkowane, znaczne i głębokie (ok, 20%przypadków) . W drugiej grupie znacznie częściej udaje się zidentyfikować czynniki przyczynowe, najczęściej w pustaci jednego czynnika, stwierdza się objawy uszkodzenia o u n.oraz rozkład społeczny u charakterze losowym. Upośledzeniu umysłowemu mogą towarzyszyć różne zaburzenia fizyczne, a zapadalność na zaburzenia psychiczne jest 3-4 razy większa niż w normalnej populacji. Etiologia-czynniki powodujące upośledzenie przedstawia się najczęściej w zależności od okresu rozwoju organizmu. Wald wymienia następujące czynniki: Działające przed poczęciem, tj.genetyczne (monogeniczne, strukturalne, metaboliczne, wieloczynnikowe i strukturalne) . Działające w czasie życia płodowego (zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze, wady żywienia, czynniki chemiczne, fizyczne i immunologiczne, zaburzenia łożyska i niedotlenienie wewnąuzmaciczne) . Związane z porodem (zamartwica, uraz porodowy, wcześniactwo) . Działające po urodzeniu się dziecka (zakażenia, urazy, czynniki chemiczne izolacja zmysłowa i kulturowa) . Epidemiologia-rozpowszechnienie upośledzenia wynosi 3%dla populacji noworodków i około 1%dla populacji ogólnej. Upośledzenie umysłowe lekkie-rozumienie i posługiwanie się językiem jest w różnym stopniu opóźnione, dominują trudności w abstrakcyjnym myśleniu. Osoby z tej grupy są zdolne do w miarę niezależnego funkcjonowania, zwłaszcza w zakresie samoobsługi, czynności domowych. W większości mogą pracować (praca nie wymagająca kwalifikacji lub wymagająca niewielkich, raczej o charakterze fizycznym niż umysłowym) . Największe trudności dotyczą nauki szkolnej, lekko upośledzone osoby mogą jednak ukończyć szkołę podstawową, choć część musi uczęszczać do szkzly specjalnej. Potrafią zwłaszcza w bezpiecznym i wspierającym otoczeniu, poradzić sobie z wymaganiami małżeństwa i wychowywania dzieci. Funkcjonowanie osćb z tej grupy upośledzenia w dużym stopniu zależne jest od ich ilorazu inteligencji, osoby z ilorazem inteligencji wyższym zbliżają się w swoim funkcjonowaniu i problemach do ludzi o prawidłowej inteligencji, zaś osoby o najniższym ilorazie inteligencji do osób umiarkowanie upośledzonych. Etiologia organiczna wykrywana jest rzadko, w niewielu przypadkach. Upośledzenie umysłowe umiarkowane-osoby te charakteryzuje ograniczone rozumienie i posługiwanie się mową, czasami jest to zdolność do prostej konwersacji, w innych przypadkach tylko do komunikowania podstawowych potrzeb. Także zdolność do samoobsługi i umiejętności sprawnego poruszania się jest ograniczona, w związku z czym część osób wymaga opieki przez cale życie. W dorosłym życiu ludzie umiarkowanie upośledzeni rzadko są całkowicie niezależni, ale w odpowiednich, ustrukturalizowanych warunkach są zdolni do. prostej pracy. Etiologia organiczna jest wykrywana w większości przypadków, ale nie we wszystkich. Upośledzenie umysłowe znaczne-osoby z tej grupy charakteryzuje większa niż w poprzedniej grupie trudność w posługiwaniu się i rozumieniu mowy. Także sprawność ruchowa jest mniejsza. W większym stopniu w tej grupie występują różnego typu deficyty wskazujące na uszkodzenia o u n., oraz inne wady fizyczne. Zdolność do niezależności i pracy jest także bardziej ograniczona. Upośledzenie głębokie-zdolność do rozumienia i posługiwania się mową jest znacznie ograniczona lub żadna. Samodzielne poruszanie się jest także poważnie ograniczone, często istnieje niezdolność do kontroli zwieraczy. Upośledzeniu towarzyszą znaczne i ciężkie wady neurologiczne i fizyczne, takie jak padaczka, upośledzenie wzroku lub słuchu, a także całościowe zaburzenia rozwoju, takie jak atypowy autyzm. Osoby z tej grupy wymagają opieki przez całe życie, często instytucjonalnej. Na zakończenie chciałabym wspomnieć o subiektywnych wymiarach upośledzenia wymienianych przez M. Kościelską. Autorka rozpatruje upośledzenie umysłowe w kategoriach uzależnienia, udaremnienia i cierpienia. Zajmuje się także reakcją rodzin na upośledzenie wymieniając takie uczucia, jak lęk, żałoba, wrogość i miłość. Leczenie jako takie nie odgrywa zasadniczej roli poza niektórymi postaciami upośledzenia związanego z czynnikami metabolicznymi (fenyloketonuria itp) . Bardzo ważne jest zapobieganie przez: poradnictwo genetyczne, diagnostykę prenatalną, właściwą opiekę położniczą i pediatryczną, oddziaływania środowiskowe oraz właściwą stymulację. Podstawową rolę odgrywają reedukacja i rehabilitacja w postaci wielostronnych, kompleksowych oddziaływań na wszelkie sfery funkcjonowania dziecka lub dorosłego upośledzonego, które mają szanse umożliwić przystosowanie do życia w społeczeństwie. Niezwykle ważna jest też szeroka oferta pomocy rodzinie, zwłaszcza w zakresie strategii radzenia sobie z upośledzeniem jednego z jej członków, zrozumienia ich potrzeb społecznych oraz zapewnienia wsparcia. ······ ···20100305···081000···

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Zaburzenia zachowania 191.Wyróżnia się kilka postaci depresji według J.

Bomby: Depresję, czystą”wyrażającą się obniżonym nastrojem i napędem, lękiem, zwłaszcza przed przyszłością.
Depresję, rezygnacyjną”, w której obok podstawowych objawów depresji występują trudności w nauce, poczucie bezsensu życia, tendencje i próby samobójcze.
Depresję, z niepokojem”, w której obrazie dominuje niepokój, dysforia i autodesuukcyjne zachowania.
Depresję, hipochondryczną”, w której dominuje niepokój o własne zdrowie i somatyczne objawy lęku.
Narastające objawy depresji u dorastającego wymagają szczególnej uwagi, zwłaszcza dlatego, że doprowadzić mogą do prćby samobójczej lub samobójstwa.
Leczenie: największą rolę odgrywa psychoterapia (terapia rodzinna, indywidualna) , znacznie mniejsze znaczenie mają leki antydepresyjne.
Przedstawiliśmy w dużym skrócie zaburzenia psychiczne swoiste dla okresu dorastania, tzn.nierozerwalnie związane z zadaniami, jakie przed dorastającym i całym systemem rodzinnym stawia ta właśnie faza cyklu życia rodziny.
Nlieoznacza to oczywiście, że w przpadku innych zaburzeń, takich jak np.schizofrenia w okresie dorastania, wszystko to, co powiedzieliśmy poprzednio o zadaniach adolescencji traci swoją wartość.
Okres dorastania i jego specyficzne problemy wywierają istotny wpływ na wszystkie zaburzenia psychiczne, ktćre się w tym czasie pojawiają.
Jednak i inne czynniki, a zwłaszcza predyspzzycja biologiczna odgrywają znaczącą rolę w przypadku zaburzeń niespecyficznych dla tej fazy cyklu życia, takich jak schizofrenia, choroby afektywne i inne.
Niemniej jednak w leczeniu wszystkich zaburzeń psychicznych okresu dorastania uwzględnić należy pracę terapeutyczną ze wszystkimi systemami, w których funkcjonuje dorastający, a zwłaszcza z jego systemem rodzinnym.
Tylko takie podejście ma szanse (choć niestety nie zawsze) zapobiec temu, aby dorastająca dziewczyna lub chłopak wkroczyli w dorosłość obarczeni ciężarem zaburzeń psychicznych, które mogą stać się chronicznymi.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Zaburzenia emocjonalne rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie Mieszane zaburzenia umiejętności szkolnych 181.

3. Etiologia-nie jest znana, prawdopodobnie istotną rolę odgrywają czynniki biologiczne związane z procesem dojrzewania o u n., pozosujące w interakcji zarówno z czynnikami związanymi z samym procesem nauczania, jak i (choć w mniejszym stopniu) czynnikami psychologicznymi i rodzinnymi.
Te ostatnie mogą bardzo wzmacniać i utrwalać istniejące zaburzenia.
Kryteria diagnostyczne Pojawienie się istotnych klinicznych zaburzeń czytania, analizy dźwiękowo-literowej lub umiejętności arytmetycznych.
Zaburzenia mają charakter rozwojowy, to jest są obecne od początku nauki szkolnej-szczególnie ważny diagnostycznie jest tu wywiad dotyczący postępów dziecka w nauce.
Brak czynników, które mogą w wystarczający sposób wyjaśnić trudności szkolne dziecka, np.związanych bezpośrednio z jakością procesu edukacji lub brakiem ciągłości nauczania.
Zaburzenia te nie wynikają bezpośrednio z zaburzeń wzroku lub słuchu.
Nie są też wynikiem upośledzenia umysłowego.
Leczenie: oddziaływania reedukacyjne, psychoterapia w przypadku nawarstwionych trudności psychologicznych dziecka (np.niska samoocena) , praca z całym systemem rodzinnym: terapia rodzin lub psychoedukaja rodziny, praca z systemem szkolnym nad wytworzeniem właściwych postaw wobec dziecka.
Tiki F 9 STiki przemijające 195.
0.
Przewlekłe tiki ruchowe lub głosowe (wokalne) 195.
1.
Zespół tików głosowych i ruchowych (zespół Gilles de la Tourette a) oraz inne i nieokreślone tiki.
Etiologia-nie jest do końca poznana, przybywa danych na genetyczne uwarunkowanie (zwłaszcza zespołu Gillesa de la Tourette a) oraz zaburzeń dotyczących głównie układu dopaminergicznego w mózgu.
Kryteria diagnostyczne Występowanie mimowolnych, szybkich, nawracających i nierytmicznych ruchów, które obejmują ograniczone grupy mięśni lub produkcji wokalnej o tym samym charakterze, w niektórych postaciach dołączanie się koprolalii (przymus powtarzania słów wulgarnych) .
Nagły początek, przejściowy i ograniczony charakter.
Powtarzalność, brak rytmiczności i celowości.
Zanikanie w czasie snu, nasilanie się w stresie oraz możliwość dowolnego reprodukowania tików lub powstrzymywania się od nich na krótki okres CZASU.
Wykluczenie neurologicznego tła zaburzeń.

Leczenie: selektywne blokery receptora dopaminergicznego (haloperidol, pimozyd.
Onyksem, psychoterapia behawioralna, terapia rodzinna i psychoedukaja rodziny, a także praca z systemem szkolnym nad zrozumieniem i tolerancją wobec zaburzeń.
Omćwimy teraz ostatnie z zaburzeń psychicznych należące do psychiatrii dziecięcej tj.: .
Zaburzenia hiperkinetyczne 190 Zaburzenia aktywności i uwagi 190.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Cykl życia rodziny Poniżej przedstawimy fazy cykly życia rodziny według 1.Psychiatria dzieci.

Zgodnie z tym, co stwierdzono powyżej wymienimy i krótko scharakteryzujemy re zaburzenia psychiczne według ICD-10, które przypadają na trzy pierwsze fazy cyklu życia rodziny, a więc na okres dzieciństwa.
Z konieczności przedstawimy tylko niektóre z zaburzeń.
W tym niestety arbitralnym wyborze kierować się będziemy częstością występowania danegz zaburzenia, a także jego specyficznością dla danej fazy cyklu życia rodziny.
Zaburzenia rozwoju psychicznego FSO-F 89 Według twórców klasyfikacji zaburzenia tej grupy charakteryzują pewne wspólne cechy takie, jak: a) początek zawsze w niemowlęctwie lub w dzieciństwie: b) uszkodzenie lub opóźnienie rozwoju tych funkcji, które są związane z dojrzewaniem ośrodkowego układu nerwowego: c) ciągły przebieg bez okresów remisji i nawrotów typowych dla większości zaburzeń psychicznych.
W tej grupie mieszczą się następujące zaburzenia: .
Specyficzne zaburzenia rozwoju mowy i języka 180 Normalne wzorce rozwoju mowy są zaburzone i nie wynika to z upośledzenia umysłowego, zaburzeń narządów zmysłu, neurologicznych ani też z deprywacji środowiskowej.
W skład tej grupy zaburzeń wchodzą: Specyficzne zaburzenia artykulacji 180.
0.
Specyficzne zaburzenia ekspresji mowy 180.
1.
Specyficzne zaburzenia rozumienia mowy 180.
2.
Nabyła afazja z padaczką 880, 3 oraz inne i nieokreślone zaburzenia rozwoju mowy i języka.
W tych zaburzeniach posługiwanie się przez dziecko dźwiękami mowy, mową ekspresyjną lub rozumienie mowy nie osiąga poziomu typowego dla wieku umysłowego dziecka.
Szczególną trudność diagnostyczną sprawia różnicowanie z odmianami normalnego rozwoju, ponieważ dzieci różnią się wiekiem, w którym zaczynają mówić i tempem rozwoju mowy.
Kolejną grupą zaburzeń są: Specyficzne zaburzenia rozwoju funkcji motorycznych 182, sprowadzające się do uszkodzenia rozwoju koordynacji motorycznej dziecka zarówno w zakresie subtelnych, jak i dużych ruchów.
24-Psychiatria.

Nieco szerzej omówimy następną grupę zaburzeń, tzn.
: Ualościowe zaburzenia rozwojowe F 84 Autyzm dziecięcy 184.
0 Jest to bardzo poważne, całościowe zaburzenie rozwoju dziecka, opisane po raz pierwszy przez Kannera i obejmujące wiele sfer funkcjonowania dziecka, a przede wszystkim interakcje społeczne, komunikację.
Zachowanie dziecka charakteryzują powtarzające się i stereotypowe wzorce zachowań.
Rozpoczyna się zwykle przed 3, rż, dziecka.
Etiologia-wieloczynnikowa i nie do końca jasna.
O ile dawniej podkreślano znaczenie czynników psychologicznych, o tyle obecnie dominują poglądy o dysfuzjio u n., nadmiernej wrażliwości na bodźce i trudności w ich integracji.
Nie znaleziono jednak specyficznych dla autyzmu zmian organicznych w oun.
Czynniki re mogą pozostawać w interakcji z czynnikami psychologicznymi, a ich proporcjonalny udział w etiologii może być różny w różnych przypadkach autyzmu.
Epidemiologia-występuje z częstością 410000, chłopcy zapadają na tę chorobę 3-4 razy częściej niż dziewczęta.
Kryteria diagnostyczne 1.
Zaburzenia w interakcji emocjonalnej i społecznej dziecka z otoczeniem o charakterze jakościowym.
2.
Zaburzenia komunikowania się dotyczące wszelkich form komunikowania się, tj.komunikacji werbalnej, niewerbalnej i wyobraźni.
3.
Powtarzające się, stereotypowe, ograniczone wzorce zachowań, zainteresowań i aktywności.
Zwykle przed 3, lż, zauważyć można pewne nieprawidłowości w rozwoju dziecka, czasami jednak autyzm zaczyna się po okresie prawidłowego rozwoju.
Dziecko przestaje reagować na matkę oraz innych ludzi, których traktuje jak przedmioty.
Sztywnieje trzymane na rękach, nie daje się dotykać, unika kontaktu wzrokowego.
Nie wyraża żadnych potrzeb emocjonalnych, nie reaguje na ból fizyczny, /yje w swoim własnym świecie niedostępnym dla innych, nie włączając się w zabawy grupowe, nie naśladuje też innych dzieci.
Jeśli nawet próbuje bawić się z nimi, nie rozumie zasad interakcji społecznej.
Zaburzeniu ulega komunikowanie się z otoczeniem.
Dziecko przestaje posługiwać się mową dla kontaktu społecznego, w skrajnych przypadkach nie występują żadne sposoby komunikacji.
Jeśli porozumiewa się, występują wyraźne zaburzenia artykulacji, np.monotonny lub piskliwy głos oraz zaburzenia treści i formy wypowiedzi, powtarzanie słów lub reklam telewizyjnych, używanie zaimka, ty”, zamiast, ja”, posługiwanie się nie zawsze zrozumiałymi zwrotami.
Zachowanie dziecka staje się zrutynizowane, stereotypowe, przejawiające się stereotypowymi ruchami, np.machaniem rękami lub kręceniem się w kółko.
Dziecko przywiązuje się nadmiernie do niektórych przedmiotów, takich jak sznurek lub puszka.
Pozbawione ich, popada w panikę.
Interesuje się także nadmiernie niefunkcjonalnymi aspektami przedmiotów, jak smak lub zapach kawałka drewna.
Stara się nie dopuścić do jakiejkolwiek zmiany rutyny, stale musi.

chodzić tą samą drogą, reaguje paniką na najmniejsze zmiany w ustawieniu codziennych przedmiotów w domu.
Mniej zaburzone dzieci autystyczne cechuje bardzo wybiórczy i ograniczony zakres zainteresowań, np.stają się one ekspertami w jakiejś wąskiej dziedzinie.
Czasami w tej sferze wykazują niezwykle dobrą pamięć, której nie wykorzystują społecznie.
Obok tych osiowych objawów dzieci autystyczne charakteryzują inne niespecyficzne objawy, takie jak lęki, napady paniki, fobie, uporczywe zaburzenia snu, odżywiania się, a zwłaszcza napady złości lub trudnej do opanowania agresji.
Iloraz inteligencji w autyzmie może być prawidłowy, ale w Y, przypadków mamy do czynienia z różnego stopnia upośledzeniem umysłowym.
Leczenie i rokowanie-autyzm dziecięcy jest bardzo ciężką chorobą zwykle o złym rokowaniu, zależnym od natężenia objawów i poziomu intelektualnego oraz małych szansach na wyleczenie.
Dzieci wymagają stałej opieki rodziców.
Leczenie jest kompleksowe, z największym naciskiem na rehabilitację i reedukację, uwzględnia się różne formy psychoterapii (behawioralną, holding, a także w niektórych przypadkach psychoterapię indywidualną) .
Najważniejszy jest jednak udział w terapii całej rodziny, na którą choroba dziecka wpływa dewastująca ze względu na specyfikę objawów, uniemożliwiających kontakt emocjonalny z dzieckiem.
W kategorii całościowych zaburzeń rozwojowych obok autyzmu mieszczą się inne poważne i niezbyt częste zaburzenia, takie jak autyzm atypowy 884.
1, zespól Bełta 184, 2, inne dziecięce zaburzenia dezintegracyjne 884, 3, zespół Aspergera 184.
5.
W dzieciństwie rozwijają się bardzo często zaburzenia emocjonalne.
Jest to grupa zaburzeń, które najczęściej powodują poszukiwanie pomocy dla dziecka i jego rodziny.
Przyjmuje się, że zaburzenia emocjonalne dzieciństwa różnią się od zaburzeń nerwicowych osób dorosłych.
Po pierwsze-większość dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi staje się normalnymi dorosłymi.
Po drugie-zaburzenia te stanowią raczej przerysowanie normalnych tendencji rozwojowych niż zaburzenia jakościowo różne.
Po trzecie-mechanizmy psychiczne odpowiedzialne za ich powstawanie są inne niż w przypadku nerwic ludzi dorosłych i po czwarte w zaburzeniach emocjonalnych dzieci trudno wyodrębnić specyficzne zespoły psychopatologiczne i w konsekwencji odrębne postacie nerwic, jak w przypadku dorosłych.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Obraz kliniczny i różnicowanie.Kryteria diagnostyczne trwałych zmian osobowości po chorobie psychicznej

obejmują nadmierna zależność od innych oraz postawa roszczeniowe przekonanie o zmianie lub stygmatyzacji przez chorobę, prowadzące do niemożności nawiązania czy utrzymania bliskich stosunków z ludźmi oraz do izolacji społecznej: bierność, ograniczenie zainteresowań i umiejętności wykorzystania wolnego CZISU, stałe narzekanie na różne dolegliwości, idące zazwyczaj w parze ze skargami hipochzndrycznymi i przyjęciem roli chorego: nastrój dysforyczny lub chwiejny, nie związany ani z obecnym, ani z przebytym zaburzeniem psychicznym: długotrwale trudności i problemy z prawidłowym funkcjonowaniem społecznym i zawodowym.
Wszystkie opisane dotychczas postacie kliniczne patologii osobowościowej, tj.swoiste zaburzenia osobowości, mieszane i inne zaburzenia osobowości, trwale zmiany zsobowości, musimy przede wszystkim różnicować z zaburzeniami osobowości i zachowania spowodowanymi chorobą, uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu, co współcześnie, w dobie rozwiniętych technik diagnostycznych (encefalografia, tomografia komputerowa, jądrowy rezonans magnetyczny itp) wydaje się o wiele łatwiejsze niż w latach ubiegłych.
Obraz kliniczny ma tu jednak nadal fundamentalne znaczenie.
W klasyfikacji UD-10 wyodrębnia się w tym zakresie samodzielną pod kategorię: organiczne zaburzenia osobowości, bardziej znane do tej pory pod pojęciem encefalopatii czy charakteropatii.
Istotna zmiana utrwalonych wzorców przedchorobowego zachowania się dotyczy głównie ekspresji emocji, potrzeb i popędów, ale w mniejszym lub większym stopniu upośledza również funkcje poznawcze.
Do organicznie uwarunkowanych zaburzeń osobowości zalicza się m.in.osobowość rzekomopsychopatyczną, osobowość rzekomoupośledzoną, osobowość padaczkową, zespół płata czołowego, zespół zaburzeń osobowości po lobotomii lub leukotomii.
Natomiast zaburzeniom osobowości w zespołach po zapaleniu mózgu i po wstrząśnieniu mózgu przyznano oddzielne podkategoriediagnostyczne.
Obok danych wskazujących na chorobę, uszkodzenie lub dysfunkcję mózgu rozpoznanie organicznych zaburzeń osobowości wymaga stwierdzenia dwóch lub więcej spośród następujących cech: trwale zmniejszona wytrwałość w realizacji działań celowych, zwłaszcza wymagających nakładu czasu i nie dających natychmiastowej gratyfikacji: zmienione zachowania emocjonalne, charakteryzujące się chwiejnością afektywną, pustą i nieumotwowaną wesołością (np.euforią, nieadekwatnym dowcipkowaniem) z łatwym przechodzeniem do stanu rozdrażnienia, wybuchów złości i gniewu, a niekiedy apatii: ujawnianie bądź realizowanie potrzeb i popędów bez zważania na następstwa i normy społeczne (np.kradzieże, żarłoczne jedzenie, niestosowne propozycje seksualne) : Psychiatria.

zmienione zachowania seksualne (hipuseksuwność, zmiana preferencji seksualnych itp) , zaburzenia procesów poznawczych w postaci podejrzliwości, nastawień unjeniuwych Mub nadmiernej koncentracji na pojedynczym, zwykle abstrakcyjnym problemie (np.religia, prawda, fałsz, sprawiedliwość) : sztywność i rozwlekłzić myślenia: lepki”kontakt z otoczeniem.
Należy wyraźnie podkreślić, że obok wymienionych cech osobowości, świadczących o uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego, zbraz kliniczny organicznych zaburzeń osobowości może być podobny do wszystkich opisanych pustaci tzw.swcistych zaburzeń osobowości, a szczególnie do osobowości dyssocjalncj.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Drobne nieprawidłowości psychiczne występujące u ludzi zdrowych.

U człowieka zdrowego występują, i to stosunkowo często, pewne nieprawidłowości czynności psychicznych.
Na przykład w stanie senności (lub pogłębiającego się znużenia) pojawiają się zmiany toku myślenia przypominające nieco rozkojarzenie (dbrzziimz) .
Rozkojarzenie myślenia, jako objaw chorobowy, polega m in.na braku związku logicznego między poszczególnymi fragmentami wypowiedzi, a niekiedy nawet między poszczególnymi zdaniami.
Nieprawidłowości myślenia w stanie senności wykazują, jak wspomniano, podobieństwo do rozkojarzenia toku myślenia.
Człowiek stopniowo zapadający w sen nieraz próbuje myśleć na jeden temat, ale w miarę pogłębiania się senności myśli, ześlizgują się”z pierwotnego kierunku.
Pojawiają się zaczątki nowych wątków lub występują pojedyncze elementy myślenia, wyobrażeniowe i słowne, nie związane z głównym rokiem myśli, który ostatecznie gubi się wśród przypadkowych skojarzeń.
Mimo wskazanego powyżej podobieństwa, nie zachodzi oczywiście obawa, aby w niespójnym myśleniu, właściwym senności, dopatrywać się rozkojarzenia myślenia charakterystycznego dla zaburzeń myślenia w schizofrenii.
‘elewa wybrano przykład nieprawidłowości myślenia w okresie senności (bądź w stanie znużenia lub wzruszenia) , gdyż jest to drobna nieprawidłzwoić powszechnie znana, co ułatwia zrozumienie treści tego rozdziału.
Przed podaniem dalszych przykładów należy odpowiedzieć na nasuwające się pytanie, czy w ogóle można mówić w sposób uzasadniony u nieprawidłowościach (psychicznych lub jakichkolwiek innych) u człowieka zdrowego?
Wątpliwość ta, którą wyraża powyższe pytanie, jest uzasadniona, a wiąże się ona z niełatwym do zidentyfikowania pojęciem zdrowia i pojęciem choroby.
Mimo trudności, jakie tu napotykamy, odpowiedź na wysunięte pytanie jest stosunkowo prosta.
Otóż drobne nieprawidłowości, w odróżnieniu od objawów choroby, są przejawem krótkotrwałych i-co szczególnie istotne-izolowanych zaburzeń, jak tu bywa chociażby w przypadku przelotnych natręctw u ludzi zdrowych.
W przeciwieństwie do tego objawy kliniczne stanowią przejawy złożonego procesu chorobowego.
Odmienność drabnych nieprawidłowości w stosunku dc patologii rewa wncrcdotyczy bardzo różnych przejawów funkcjonowania ludzkiego organizmu i bynajmniej nie tylko życia psychicznego.
Na przykład każdy student medycyny, który zdał egzamin z fizjologii, dobrze wie, że cukromocz z reguły traktuje się jako przejaw zaburzeń regulacji glikemii.
, Z reguły”, ale nie zawsze.
Istnieje przecież znane zjawisko przenikania glukozy do moczu w stanach silnego podniecenia emocjonalnego (np.u kibiców sportowych lub u skoczków spadochronowych) , które nazywamy glikozurią emocjogenną i w tym zjawisku nie upatrujemy nieprawidłowości w znaczeniu zmian chorobowych.
Dzieje się to dlatego, że dcfunkcjonowania organizmu człowieka podchodzimy w sposób całościowy, a nie skupiamy uwagi na sztucznie wycdrębniznych z całości przejawach, które oceniane w sposób izolowany-łatwo stają się przyczyną błędnej interpretacji.

 December 13, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna


Page 86 of 87« First...102030...8384858687