chorób afektywnych, schizofrenii, na podłożu zmian organicznych Psychiatra ewentualnie może orzec potrzebę leczenia czy skierowania do szpitala psychiatrycznego.

Wprawdzie nowy kodeks karny w art. 10 przewiduje możliwość stosowania przepisów kk w stosunku do nieletnich, którzy ukończyli 15, r. i popełnili zbrodnię, , jeżeli okoliczności sprawy oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy.

sądowa i orzecznictwo 5@za tym przemawiają, a zwłaszcza gdy poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne”, ale wydaje się, że po wprowadzeniu ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich przepis ten stał się martwy.
W szczególności dotyczy to tych nieletnich, u których zakwestionowano ich stan psychiczny.
Należy stwierdzić, iż istotny jest stan psychiczny w czasie czynu.
Jeśli nawet objawy chorobowe występowały w okresach poprzedzających czyn, a nie stwierdzono ich w chwili czynu, to należy przyjąć poczytalność.
Podobnie jest wówczas, gdy objawy chorobowe wystąpią dopiero po czynie.
W tym jednak wypadku osoba taka jest niezdolna do stawania przed sądem aż do czasu ustąpienia objawów chorobowych.
Wśród osób aresztowanych nierzadko występują stany reaktywne o obrazie psychotycznym.
Czasem przybierają one charakter otępienia rzekomego (psewdodemewaa), kiedy to badany nie potrafi odpowiedzieć na najprostsze pytania, jest zdezorientowany.
Kiedy indziej występują objawy tzw. zespołu Gansera z opacznymi, prymitywnymi reakcjami lub też mamy do czynienia z puerylizmem, kiedy więzień zachowuje się jak dziecko, mówi zdrobniale, bawi się zabawkami, reaguje emocjonalnie płaczem lub śmiechem.
Opisywane są również inne zespoły, np. , dzikiego człowieka”czy, zespół drutów kolczastych”.
Niekiedy mamy do czynienia z zespołami omamowa-ekstatycznymi czy też urojeniami ułaskawienia, które występują u osób skazanych na śmierć.
Część stanów reaktywnych ustępuje w warunkach więziennych, czasem jednak niezbędne jest skierowanie badanego do normalnego szpitala, poza więzieniem.
Czasem reakcje takie utrwalają się i trwają przez wiele lat, a nawet przez całe życie.
Czym innym jest symulacja.
Wbrew opinii laików zdarza się stosunkowo rzadko, a długotrwale symulowanie jest bardzo uciążliwe i zazwyczaj łatwo rozpoznawalne przez psychiatrów.
Na ogół zresztą zarówno stany reaktywne, jak i symulacja występują u osób niezrównoważonych psychicznie, wykazujących pewne odchylenia od normy.
Częściej, zwłaszcza w sprawach cywilnych czy rentalnych, mamy do czynienia z agrawacj ą objawów, a więc przesadnym ich podkreślaniem.
Rzadziej stwierdzamy dysy mu I acj ę, kiedy badany nie przyznaje się do objawów, które w rzeczywistości przeżywa.
Na koniec warto wspomnieć o nadużywaniu psychiatrii do celów politycznych.
W wielu krajach rozpoznawano zaburzenia psychiczne u dysydentów lub osób niekonformistycznych i kierowano je do szpitali psychiatrycznych.
Rzadko zdarzało się, że ludzie ci rzeczywiście wykazywali jakieś zaburzenia psychiczne, częściej byli to ci, którzy nie chcieli przystosować się dz obowiązujących norm prawnych czy nadużyć prawa.
W każdym jednak wypadku przymusowe kierowanie ich do szpitala i stosowane leczenie było nadużyciem.
Należy jednak stwierdzić, że w Polsce nie mieliśmy do czynienia z tego rodzaju przypadkami i nigdy nie wysuwano takich zarzutów w stosunku do psychiatrii polskiej.
33-Psycbiatria.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

sowanym otępieniem terapia behawioralna:

chodzi o grupę metod leczniczych (psychoterapii), wywodzących się z teoretycznych koncepcji behawiorystycznych, wedle których zaburzenia zachowania człowieka są wynikiem wytworzenia się nieprawidłowych wzorców zachowania, zgodnie z zasadami uczenia się.
Celem tb, jest modyfikacja tych nieprawidłowych wzorców przy pomocy różnych technik.
terapia Gestalt: forma psychoterapii stworzona przez Perlsa (195 I), wywodząca się z teorii postaci i teorii pola.
Jest popularnym kierunkiem w UISA.
T 33, polega na poszerzaniu samoświadomości jednostki w stosunku do własnych postaw, samego siebie, relacji z innymi ludźmi w warunkach, tu i teraz, zwiększeniu autentyczności przeżyć i form zachowania itd. toksykomania, mdcomuniu, syn, -lekozależność: uzależnienie od leków i środków.
torpor: odrętwienie, termin wyszedł z użycia, był stosowany zamiennie z poję CIOT s-SO (OT.
transseksualizm, trmwemalisnus: dewiacja seksualna polegająca na rozbieżności między poczuciem psychicznym pici a morfologiczna-biologiczną budową ciała i płcią metrykalną.
Transseksualista czuje się mężczyzną, uwiezionym’w ciele kobiety i odwrotnie, dążąc z wielkim uporem do zmiany płci, łącznie z zabiegiem chirurgicznym.
transwestytyzm, eonizm, metatopizm: jest dewiacją seksualną w zakresie obiektu i polega na przebieraniu się w odzież płci odmiennej, co staje się źródłem przyjemności seksualnej Ubiór spełnia rolę fetysza.
tranzytywizm: objaw psychopatologiczny polegający na poczuciu zdrowia u psychicznie chorych, z jednoczesnym przekonaniem, że osoby z otoczenia doznają tych samych przeżyć co oni lub są wręcz chore psychicznie.
Jest to wyraz rzutowania własnych objawów na zewnątrz (mechanizm projekcji).
trening autogenny, syn, t. autogeniczny Schultzc oznacza zespół ćwiczeń miorekksacjnychprowadzących do odprężenia emocjonalnego i poprawy samopoczucia.
Stosowany w różnych zaburzeniach, szczególnie u chorych z zaburzeniami psychosomatycznymi i nerwicowymi.
trening negatywny: jedna z metod terapii zachowania (t. behawioralna, t. awersyjna), polegająca na wygaszaniu nieprawidłowych nawyków, np. obgryzania paznokci.
W obecności terapeuty poleca się pacjentowi wielokrotne wykonywanie wadliwego nawyku, z jednoczesną krytyką (awersją)tego zachowania.
trening uwrażliwienia: oznacza jedną z metod szkoleniowych, stosowanych np. u studentów medycyny, której celem jest zwiększenie wrażliwości emocjonalnej w komunikacji z innymi ludźmi, a zwłaszcza na problemy etyczna-deontologiczne związane z zawodem lekarza.
trichotillomania: objaw zaliczany bądź do tików, bądź do natręctw (kompulsji)ruchowych polegający na wewnętrznym przymusie do wyrywania włosów z głowy i z innych okolic, połączony niekiedy z ich zjadaniem (mchmillophugiii).

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

reakcja dysocjacyjna-syn, reakcji histerycznej. Sól sałata słowna, fzazozruriw:

znaczny stopień rozkojarzenia łuku myślenia przejawiający się całkowicie chaotycznymi wypowiedziami chorego, będącymi bezmyślnym nagromadzeniem słów, zgłosek i dźwięków.
Objaw typowy dla psychoz schizofrenicznych, rzadziej maniakalnych.
satyryzm, , smriab: oznacza chorobliwe dążenie mężczyzn do zbyt częstego i zbyt intensywnego zaspokajania popędu płciowego: często prowadzi do równoczesnego współżycia seksualnego z wieloma kobietami.
Odpowiednikiem s. jest–nimfomania u kobiet.
Syn, swtyryzmu jest ernormma\hyperaesthesiu sexuulis, uphrodisiu, hyperuphrodisiu, hiperseksualizm).
schizofazja, , rcAizqpWmM: termin wprowadzony przez Kraepelina, oznacza znaczny stopień rozkojarzenia myślenia w psychozach schizofrenicznych, przykładem może być-sałata słowna.
schizofrenia, , wAizqpWrewM: nazwa pochodzi od E.
Bleulera (1911)i wedle tego autora oznaczała grupę psychoz, kturych wspólną i podstawową cechą jest rozpad lub rozszczepienie (gr, . wAizo s rozszczepiam, ywrew s rozum, serce)struktury osobowości.
Współcześnie s. jest również terminem zbiorczym, który obejmuje niehomogenną grupę psychoz (hebelrenicznych, katatonicznych i paranoidalnych).
schizofrenia dziecięca: rzadka pustać s. , której początek przypada na okres między 3, a 4.
lż, , zaś za górną granicę wieku rozpoznawania s dz, przyjmuje się powszechnie 15, lż.
W zasadzie obowiązują te same diagnostyczne kryteria psychopatologiczne, które dotyczą schizofrenii u dorosłych.
schizofrenia okresowa, syn, schizofrenia cykliczna, cyrkularna, rcAizzyWrewu pencdizcopisana przez Kraepelma (1913)oznacza odmianę s. cechującą się okresowym występowaniem stanów depresji i manii, a równocześnie osiowymi objawami tej psychozy endogennej.
schizofrenia późna, chizozoewia wmc termin oznacza chorobę, kłutej początek przypada na okres powyżej 40, lż.
W obrazie klinicznym przeważają objawy wytwórcze (paranoidalne), zaś osiowe są stosunkowo słabo wyrażone.
schizofrenia prosta, wcWzopWrema rmywcq uważana przez E.
Bleulera za jedną z 4 postaci s.
Cechuje się początkiem w okresie okołopokwitaniowym i występowaniem objawów osiowych (podstawowych).
schizofrenia przewlekła, rcAizcmrema cWrwmw, syn, schizofrenia prawdziwa, r. jeru, s. procesualna, s. złożona (z podstawowego procesu i zespołów schizofrenicznych), odznaczająca się przewlekłym przebiegiem i niekorzystnym rokowaniem.
schizofrenia rzekomonerwicowa, rcAizcywema preudowearzaca: oznacza taką odmianę psychozy o przebiegu łagodnym i obrazie uboguubjawowym, w której górują objawy nerwicowe typu neurastenicznego, anankastycznego lub hipochondrycznego.
Termin nieścisły, gdyż chodzi o rzeczywiste objawy nerwicowe.
schizofrenia somatopsychiczna, , rcńizqy (rewia wmarcmycńica, syn, s. cenes (apatyczna, s. hipochondryczna: opisana przez Bornsztajna, oznacza w zasadzie s. z górującymi w obrazie klinicznym urojeniami hipochondrycznymi, a także (co jest sporne)omamami uczucia ustrojowego.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

paranoja, pwmoia, syn, obłęd: przewlekła psychoza cechująca się usystematyzowanymi urojeniami i innymi objawami psychopatologicznymi (np. zaburzeniami afektu, złudami pamięciowymi, monoideizmem itd. )przy nienaruszonej strukturze osobowości. psychiatria wojskowa, p. wojenna:

całokształt zagadnień ochrony zdrowia psychicznego na użytek armii w czasie pokoju, jak również podczas wojny.
psychoanaliza, syn, psychologia głębi: kierunek psychologii stworzony przez 2.
Freuda, zakładający istnienie zjawisk psychicznych nieświadomych, w tym nieświadomych motywów działania.
P. z punktu widzenia klinicznu-praktycznego jest nie tylko metodą badania, ale też jedną z metod psychoterapii.
psychobiologia: kierunek psychiatrii stworzony w USA przez Adolfa Meyera, podkreślający współudział w patogenezie chorób psychicznych czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych, wyraźnie jednak preferujący psychu-i socjogenezę zaburzeń psychicznych.
psychochirurgia: oznacza leczenie zaburzeń psychicznych metodami chirurgicznymi.
P. w klasycznym wydaniu (wprowadzona pod koniec lat trzydziestych)nie jest już stosowana.
Obecnie przeprowadza się niekiedy zabiegi stereotakqczne w wybranych jednostkach chorobowych.
psychodrama: jedna z technik psychoterapii, wprowadzona przez Mureno, stosująca rodzaj improwizacji teatralnej, w czasie której pacjent odgrywa scenki z własnego życia, ujawniając tłumione konflikty i inne emocje.
psychofizjologia, nauka badająca biologiczne (fizjologiczne)determinanty zachowania człowieka i związki między czynnościami psychicznymi a stanem somatycznym.
psychologia lekarska: dział psychologii zajmujący się całokształtem problematyki psychologicznej w relacjach lekarz-pacjent, psychologicznych mechanizmów zachowania się człowieka chorego, zastosowania psychologii do różnych dziedzin medycyny.
psychopatia, syn, zaburzenia osobowości, osobowość nieprawidłowa: oznacza odchylenia w zakresie charakteru, temperamentu i życia popędowego, nie osiągające rozmiarów psychozy, zdeterminowane czynnikami dziedziczna-konstytucjonalnymi.
Termin, ze względu na wydźwięk pejoratywny, jest stopniowo eliminowany z psychiatrii.
psychoterapia: lecznicze oddziaływanie środkami psychologicznymi, dysponujące różnymi metodami i technikami w zależności od podstaw teoretycznych, a także celów terapii.
psychoza: zgodnie ze starszą definicją WHO OCD-9)jest zaburzeniem psychicznym w poważnym stopniu ograniczającym wgląd, zdolność radzenia sobie ze zwykłymi wymaganiami życia lub utrzymania właściwego kontaktu z rzeczywistością.
Należy dodać, że w odróżnieniu od–nerwic, w psychozach mamy do czynienia z jakościowymi zaburzeniami psychicznymi: jakościowe zaburzenia osobowzści, świadomości, myślenia, spostrzegania, życia uczuciowego itd.
W obecnej klasyfikacji ICD-10 nie występuje podział na psychozy i nerwice.
psychozy endogenne: grupa zaburzeń psychicznych o etiologii nieznanej, ktżm hipotetycznie wiązana jest z występowaniem wrodzonych (prawdopodobnie genetycznych)defektów czynności o u n. pochodzenia metabolicznego-endogenia.
psychoza Korsakowa, alkoholowy zespół amnestyczny Korsakowa: rozwija się w przebiegu przewlekłego alkoholizmu jako następstwo zaburzeń metabolicznych o etiologii toksycznu-niedoborowej (witamin), bywa zejściem majaczenia drżennego, z punktu widzenia obrazu klinicznego chudzi o zespół otępienny z lukami pamięciowymi wypełnionymi kunfabukcj am i.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

niepoczytalność: niemożnosć przypisywania sprawcy czynu zabronionego przez ustawę karną jako czynu zawinionego. objaw, lustra:

objaw spotykany we wczesnych stadiach schizofrenii, kiedy chorzy mają poczucie zachodzących w nich zmian uzewnętrzniających się w wyrazie twarzy i stąd często przeglądają się w lustrze-dysnwrfofobia.
Chorzy w stanach głębokiego otępienia nie rozpoznają siebie w lustrze i prowadzą dialog ze swym odbiciem jak z obcą osobą.
objaw Mangana: objaw typowy dla niektórych postaci majaczenia (dejman), np. kokainowego, polegający na odczuwaniu na skórze obecności świerzbowców, owadów, bakterii (omamy czuciowe)lub halucynowaniu wzrokowym drobnych owadów-tzw. robaczki kokainowe.
objaw, nawlekania nitki’ (lub “nawijania nitki’): zasugerowane przez badającego lekarza ruchy nawlekania nie istniejącej nitki do nie istniejącej igły lub nawijanie jej na palec u chorych z majaczeniem drżennym (wyraz wzmożonej podatności na sugestię).
objaw płyty gramofonowej: wyraz perseweracji lub iteracji u chorych z głębokimi cechami otępienia intelektualnego, polegujący na wielokrotnym (nieraz bezustannym)powtarzaniu tego samego słowa, zdania lub jego części.
objaw sobowtóra: objaw z grupy zaburzeń schematu ciała, opisany po raz pierwszy przez Antena w 1893 r. , występuje w przebiegu zespołu anozognozji Antena i Babińskiego, przeważnie u chorych z lewostronnym porażeniem.
Pacjenci nie spostrzegają tego stanu, natomiast przeżywają halucynacyjnie leżącego obok nich sobowtóra, który byłby jak gdyby produktem regeneracji imaginacyjnej po (schematu ciała usuniętego ze świadomości na drodze, autoamputacji”.
O, s. występuje również w niektórych psychozach, np. schizofrenii, parafrenii, w zespołach zaburzeń świadomości-u tych chorych ma charakter raczej zjawiska urojcniuwego e heautoskopia.
objaw Veraguta: występuje w ciężkich postaciach depresji i polega na uniesieniu środkowej części brwi i fałdu górnej powieki przy równoczesnym obniżeniu zewnętrznej części brwi.
Powoduje to zarys trójkątny (fałd Veraguta)i nadaje twarzy bolesny wyraz TIDUCZOV.
objaw zbędnych wspomnień: opisany przez Jana Mazurkiewicza, polegujący na wtrącaniu do rozmowy dawnych wspomnień, które chory relacjonuje beznamiętnym tonem przy pełnym poczuciu, że chodzi o przeżycia dawne.
Treść wypowiedzi nie musi zawierać elementów patologicznych, ale ich zbędność w toku rozmowy jest zjawiskiem nieprawidłowym.
(Xz w. występuje w luźnych stanach psychopatologicznych, najczęściej w schizofrenii.
objawy osiowe, syn, -objawy podstawowe (np. negatywne w schizofrenii), o, wiodące: termin stosowany głównie w psychozach endogennych, oznacza podstawowy element obrazu klinicznego danej choroby.
objawy pierwszorzędowe schizofrenik grupa objawów wyróżniona przez Kurta Schneidera, której ze względu na wartość rozpoznawczą w schizofrenii nadano nazwę objawów pierwszorzędcwych (patugnomonicznych).
Zalicza się tutaj objawy: ugłośnienia myśli, głosy (omamy)dyskutujące z myślami chorego, głosy komentujące zachowanie pacjenta, doznania oddziaływania z zewnątrz na ustrój chorego, odciąganie i nasyłanie myśli, rozprzestrzenianie myśli, narzucanie uczuć, działań i woli, urojeniuwa interpretacja praw id (owych spostrzeżeń.
objawy podstawowe schizofrenii, syn, objawy osiowe lub negatywne: składają się na nie takie objawy, jak: autyzm, dereizm, paratymia, paramimia, ambiwalencja, ambisentencja, ambitendencja, zblednięcia uczuciowe.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

libido: termin wprowadzony przezmutyzm,

wumwue: zachowywanie uporczywego milczenia przy nie uszkodzonych ośrodkach mózgowych mowy.
Występuje jako składnik osłupienia (stuporu), również u dzieci neurotycznych (mutyzm wybiórczy albo selektywny).
mysofobia, myrzpwóic chorobliwa obawa przed zabrudzeniem, jedna z fobii, częsty objaw w nerwicy z natręctwami.
myślenia lepkość: objaw polegający na znacznym wydłużaniu toku wypowiedzi i trudności zmiany tematu wypowiedzi.
myślenia otamowanie, syn, zatamowanie myślenia, bloki myślowe: objaw typowy dla hipokinetycznej postaci zespołu katatonicznego, polega na wielokrotnym przerywaniu przez chorego wypowiedzi.
myślenia przyspieszenie, wcAwwewM: ilościowe przyspieszenie łuku myślenia i wypowiedzi.
Objaw typowy dla stanów hipomaniakalnych i maniakalnych, może wystąpić w zatruciach kofeiną, środkami psychostymulującymi.
myślenia rozkojarzenie: zaburzenia myślenia w zakresie jego struktury formalnej, polega na braku lub osłabieniu związków pomiędzy elementami poszczególnych wypowiedzi, prowadzący do zerwania ich więzi logicznej.
Jeden z objawów rozszczepienia struktury osobowości (w zakresie myślenia), jest też przejawem ambisentencji.
myślenia rozwlekłość, objaw polegujący na gnacie poczucia upływu czasu i znacznym wydłużaniu wypowiedzi.
Występuje typowo w zaburzeniach psychoorganicznych.
myślenie-spowolnienie: rudyzWrema: jest przejawem zaburzeń toku myślenia, występuje w sposób typowy w zespołach depresyjnych, katatonicznych, w otępieniu, w zespołach zaburzeń świadomości (np. w stanach pomrocznych).
myślenie-zahamowanie: jest ilościowym spotęgowaniem spowolnienia toku myślenia, może mu towarzyszyć zahamowanie mowy (mutyzm), utrzymywanie się jednego wątku myślenia (monoideizm).
Z m. występuje w psychozach reaktywnych (sytuacyjnych), schizofrenicznych (katatonia)i w depresjach.
myślenie dereistyczne s-dereizm.
myślenie katatymiczne–katatymia.
myślenie magiczne, syn, myślenie prelogiczne lub archaiczne: stanowi jedną z cech psychiki archaicznej i jest następstwem skłonności do rzutowania własnych emocji na zewnątrz.
Wiara w istnienie sił nadprzyrodzonych nasuwa człowiekowi pierwotnemu pomysł zjednywania sobie tych sił za pomocą modłów, zamawiań, uroków, tajemniczych obrzędów, talizmanów.
Cechy te można odnaleźć u ludzi współczesnych pod postacią przesądów i zabobonów (lęk przed cyfrą 13, , piątki złe początki, złe znaki, np. przebiegnięcie drogi przez czarnego kotak dochodzi też do głosu w nerwicach i psychozach, zwłaszcza w schizofrenii.
myślenie paralogiczne, syn, paralogie: przejaw rozszczepienia w sferze myśli u chorych na schizofrenię.
Por. –myślenia rozkojarzenie, myśli nadwartościowe-idee nadwartościowe.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

ewuresis noc Ryzjofobia: jedna z postaci fobii oznaczających lęk przed zachorowaniem na gruźlicę.

giętkość woskowała syn, gibkość woskowa: jeden z objawów-katalepsji.
Może wystąpić u chorych z katatonią, ale również w nerwicy histerycznej, pod wpływem hipnozy.
Jest wyrazem automatyzmu nakazowego: kończyny pacjenta można ustawić w dowolnym położeniu i w takim ułożeniu trwa on bez okazywania znużenia.
gloóws Wys*encws, kula histeryczna: jeden z objawów nerwicy histerycznej polega na odczuwaniu, kluski”w gardle.
gonitwa myśli: jeden z objawów zespołu maniakalnego, polega na przyśpieszeniu toku myślenia i wypowiedzi, w wyniku czego chory gubi wątek myślowy i dokonuje licznych dygresji.
grafomania: skłonność do pisywania utworów literackich, ale nie tylko, u osób pozbawionych w tym zakresie uzdolnień.
Termin, mania”ma w psychiatrii całkiem inny sens.
Poprawniej byłoby mówić o grafofilii.
grmiditws delwsiwr—ciąża urojona.
grawditas imaginaria-r ciąża rzekoma.
Amlwcwosis mcoAoWca 8 halucynoza ostra alkoholowa.
hallucinationev s omamy.
halucynacje s omamy.
halucynogeny: środki psychozorwórcze, mąjaczeniorwórcze, psychozomimetyczne, psychozodysleptyczne, np. meskalina, psylocybina, LSD.
halucynoza ostra, Adlazmcir acwu (acasacm, ostra omamicc ostra psychoza o obrazie klinicznym zbliżonym do parafrenii, na który składają się urojenia przede wszystkim treści prześladowczej i omamy, zwłaszcza słuchowe odbierane w, trzeciej osobie”, nie występują natomiast zaburzenia świadomości i struktury osobowości.
Etiologia sumatogenna, najczęściej toksyczna i infekcyjna 8 halucynoza ostra alkoholowa.
halucynoza ostra alkoholowa, Allacwosb acwu zwutzmm (alzzhoWcak ostra omamicaalkoholowa: psychoza Wemickego.
Jedna z psychoz alkoholowych, charakteryzująca się występowaniem urojeń i omamów (halucynacji)słuchowych.
halucynoza przewlekła, Adlazwzsis cvcmcd: 1, zmówcie przedłużenie się ostrej halucynozy (np. alkoholowej)może dać obraz zawierający wszystkie te elementy symptomatologiczne, co przewlekła parafrenia.
halucynoza wzrokowa, Adlacwzsir zzłcd: rzadką tę psychozę opisał Reimer w 1970 r. łLw, występuje na podłożu organicznego uszkodzenia mózgu rozmaitej etiologii (okres przedstarczy, miażdżyca naczyń mózgowych, guzy podstawy czaszki, choroba Fioka, choroby pnia mózgowego, stany pourazowe, zatrucia, a także ofalmopatia-psychoza występuje w tym ostatnim przypadku nagle po umieszczeniu chorego w ciemni albo po oślepnięciu).

halucynoza przewlekła dotykowa, Adlaciwir mmlir, zanmwim wśród badaczy nie ma pełnej zgodności co do nozogralicznegu zaklasyfikowania tej psychozy.
Jedni stają na stanowisku, że chodzi o przewlekle utrzymujące się omamy dotykowe, którym towarzyszą urojenia pasożytniczej choroby skóry, inni kwestionują występowanie omamów, pochodzenie zaś urojeń tłumaczą interpretacją rzeczywistego świądu lub dostrzegalnych zmian na skórze, które chory tłumaczy urojeniowo jako schorzenie pasożytnicze (paranoja purus hartu).
halucynoidy, mlacinwde: : termin wprowadzony przez M.
Jarosza, oznaczający wrażenia lub spostrzeżenia powstające bez udziału bodźców działających z zewnątrz, którym towarzyszy pełny krytycyzm, czyli przekonanie o chorobliwości doznań (prawdziwy sąd realizujący).
Mianem tym można określić napady częściowe proste i złożone w padaczce z objawami sensorycznymi.
bard drugs, , twarde narkotyki’: silnie działające środki psychoaktywne, np. opłaty, kokaina i inne narkotyki.
hebefenia, ńeżewoemw: jedna z psychoz schizofrenicznych opisana przez Heckeraw IB//r. jako odrębna jednostka.
Początek psychozy przypada na wiek młodzieńczy i charakteryzuje się początkowo zaburzeniami zachowania, brakiem poczucia dystansu, pobudzeniem psychoruchowym, stopniowo dołącza się rozkojarzenie, dziwactwa, zmanierowanie.
W amerykańskiej klasyfikacji DSM-IV h, została zaliczona do schizofrenii i określona jako, typ zdezorganizowany”tej psychozy.
heboidia: termin rzadko obecnie stosowany, dawniej określał grupę psychopatów wykazujących niedojrzały stosunek do utoczenia, pozostający w mało adekwatnym nastroju wesołkowatości i skłonnych do rozrzutnego trybu życia.
hedonizm: postawa polegająca na czerpaniu z życia przyjemności, zwłaszcza zmysłowych.
Ludzi o takich postawach nazywa się hedonistami.
hipermnezja s nadczynność pamięci.
hipersomnia s nadmierna senność.
hiperstenia, hypcrtema: wzmożenie napięcia emocjonalnego powodujące zwiększenie aktywności życiowej.
Może chodzić o cechę konstytucjonalną temperamentu u ludzi zdrowych, ale też o jeden z objawów psychopatologicznych, np. w zespole maniakalnym.
hipertymia, **zemwm: dosłownie podwyższenie nastroju.
Może być cechą osobniczą, np. u psychopatów hipenymicznych, ale pojawiać się też okresowo, np. w fazach maniakalnych choroby afektywnej.
hiperwentylacyjny zespół 8 zespół Da’osty.
hipnagogiczne omamy-omamy hipnagogiczne.
hipnoza, lmwzwr: specyficzna odmiana stanu czuwania i nie należy jej utożsamiać ze snem.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

baturismus s jąkanie s bulbuties. W schizofrenii występuje często łącznie z–autyzmem.

deterioracja psychiczna, dererizrmo memulb: wyraża obniżenie sprawności intelektualnej i uczuciowości wyższej (jako synonim degradacji psychicznej)w zespołach psychoorganicznych.
Niektórzy używają terminu dla określenia zubożenia osobowości u chorych na schizofrenię, zwłaszcza przewlekłą.
dissocimio-rozkojarzenie.
drgawki histeryczne objaw towarzyszący dużemu napadowi histerycznemu, może przypominać d, padaczkowe, często bywa przejawem tzw. małego napadu histerycznego, który poza d, polega na występowaniu m in. napadów śmiechu lub płaczu, zadyszki, nagłego zaniewidzenia lub ogłuchnięcia itp.
Niekiedy odróżnienie d h, od prawdziwego napadu padaczkowego może sprawiać trudności.
O rozpoznaniu decyduje całokształt obrazu klinicznego, wywiad, wyniki badań dodatkowych, lXh, mają przede wszystkim bezpośredni związek z czynnikiem reaktywnym, a więc są psychogenne.
dypsomania, syn, okresowe opilstwo.
Termin dzisiaj raczej nie używany.
W klasycznym rozumieniu d, traktowana była jako samodzielna jednostka nozologiczna, której jedynym objawem (monomania)było impulsywne, ekscesywne picie alkoholu.
Okresowość nadużywania alkoholu może mieć różne przyczyny, np. choroba afektywna, okresowe zaostrzenie objawów schizofrenii, endogenne zmiany nastroju u chorych na padaczkę itp. dysforia, dyphoria: zaburzenia nastroju będące przeciwieństwem er euforii, polegające na występowaniu złego samopoczucia, ciągłego niezadowolenia, poczucia dyskomfnu, rozdrażnienia, zrzędliwości.
Objaw może występować napadowa u chorych na padaczkę-napady dystmiczne, okresowo u chorych z objawami psychoorganicznymi, charakteropatii, niekiedy w psychozach schizofrenicznych.
dysleksja s duże trudności w opanowywaniu umiejętności czytania np. u dzieci, często występuje łącznie z zaburzeniami w pisaniu (dysortografia).
dysmorfofobia, dysmowzzA (jw.
Termin jest nieco mylący, gdyż przeważnie nie chodzi o fobię, a o przekonanie (urujeniowe), iż własne ciało lub jego część, np. twarz, uległy niekorzystnej zmianie, 1, u chorych z nerwicą nauęctw ma rzeczywiście charakter lęku przed zniekształceniami fizycznymi.
Poprawnie dysmorfognoja.
dysołucja, łac. dbrzlaao: termin wprowadzony przez Jacksona, oznacza najkrócej przeciwieństwo ewolucji i rozluźnienie współdziałania różnych struktur psychicznych powiązanych ze sobą hierarchicznie, stosownie do osobniczej ewolucji.
dystymia, dymymia: oznacza stan depresyjny uwarunkowany czynnikami psychospołecznymi, trwającymi dłuższy czas: określa też krótkotrwałą zmianę nastroju typu depresyjna-dysforycznego.
Może występować napadowa u chorych na padaczkę–napady dystylDlCZOC.
ebnems-upojenie alkoholowe.
echo myśli, franc, echo de la pensee: rodzaj omamów słuchowych lub psychicznych występujących w schizofrenii paranoidalnej polegające na wrażeniu, uglośnienia myśli”, powtarzaniu na głos myśli itd.

echolalia automatyczne powtarzanie przez chorego zasłyszanych słów i zdań.
Objaw występujący w katatonii, w upośledzeniu umysłowym i w innych psychozach.
echomimia: polega na powtarzaniu przez chorego ruchów mimicznych zauważonych u osób z najbliższego otoczenia.
Objaw występujący w różnych psychozach, zwłaszcza schizofrenicznych.
echopraksja, echqprmr: oznacza powtarzanie gestów i ruchów zauważonych u innych osób.
Występuje w różnych psychozach często łącznie z–echolalią i—echomimią.
egocentryzm: cecha osobowości lub rodzaj myślenia i postaw, polega na ześrodkowaniu uwagi otoczenia na sobie.
Fizjologicznie występuje u dzieci, ponadto w nerwicach, zaburzeniach psychicznych na podłożu organicznym i w zaburzeniach zachowania.
egotyzm: oznacza zubożenie zainteresowań i ich zawężenie do funkcji animalna-wegetatywnych, spotykane w wieku starczym jako cecha fizjologicznego starzenia się, występuje też w zespołach otępieniach.
ekmnezja, ccmwewa: zafałszowanie pamięci polegające na zatraceniu poczucia powinności.
Może występować fizjologicznie, np. opowiadanie dowcipu przed chwilą usłyszanego jako nowego, własnego.
Objawy w nerwicach, psychozach z zaburzeniami świadomości, w zespołach otępiennych.
ekstrawersja, nastawienie człowieka na zewnątrz, łatwość kontaktu z ludźmi, przeciwieństwo-r introwersji.
ekwiwalent padaczkowy s równoważnik padaczkowy.
Nazwa używana w przeszłości dla określenia jawisk klinicznych, które jak sądzono, były równoważne napadowi padaczkowemu.
Termin nie jest zalecany obecnie, gdyż część, równoważników okazała się napadami padaczkowymi, a druga część miała charakter psychotyczny.
Elpenora zespól-upojenie senne.
empatia, emzaonu: indywidualna wrodzona właściwość polegająca na emocjonalnym wczuwaniu się w przeżycia psychiczne innych osób.
emprosWwwms: maksymalne przegięcie tułowia do przodu, objawy w niektórych nerwicach, ale również chorobach kręgosłupa.
ewcqpresis: mimowolne zanieczyszczanie się kalem, np. jako objaw nerwicowy u dzieci.
endogenny: dosłownie wewnątrzpochodny, w naukach przyrodniczych wewnątrzustrojowy.
Określenie przeciwstawne: egzogenny, zewnątrzpochodny, zewnątrzusuojowy.
Przymiotnik ma różne zastosowanie.
Np. w biochemii oznacza związki, które organizm sam syntetyzuje (aminokwasy, kwasy tłuszczowe, peptydy itp).
W psychiatrii pod pojęciem, psychozy endogenne”rozumie się tradycyjnie grupę chorób psychicznych (schizofrenia, choroby afektywne), których etiologia nie jest wyjaśniona, a patogeneza wiąże się prawdopodobnie z genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami metabolizmu.
engranc ślad pamięciowy.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Słownik terminologiczny. zespół anankastyczny.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna

Psychoterapeuta.······W leczeniu psychoterapeutycznym osobie terapeuty przypisywano rolę centralną, dopiero w ostatnich 20-30 latach zaczęto podważać tę tezę.
Wiązało się to z rozwojem interakcyjnego relacyjnego modelu osobowości, podkreśleniem komunikacyjnych i informacyjnych aspektów oddziaływania i z wpływem ujęć systemowych.
Niezależnie jednak od aktualnych tendencji, nadal nie ulega wątpliwości, że.

dopóki psychoterapia pozostaje w dużej mierze sztuką, dopóty określone właściwości i umiejętności terapeuty wywierają decydujący wpływ na to, czy wyniki psychoterapii kształtują się korzystnie czy ujemnie.
Od czasu gdy psychoterapia uzyskała status samodzielnej dyscypliny i powstały tezrie, które uzasadniały jej skutecznzść i celowość stzsowania, fzrmułzwanz stale modyfikowane normy dotyczące optymalnego pełnienia roli psychoterapeuty.
Obejmowały one zarówno cechy osobiste, postawy oraz formy zachowania się terapeuty, jak również jego umiejętności, które nabył w wyniku określonego typu kształcenia, a także zasady, których powinien przestrzegać.
Wydaje się, że istnieją ludzie o określonych cechach, ułatwiających im wywieranie wpływu na innych.
Cieszą się oni zaufaniem chorych i potrafią nawiązać z nim kontakt, wykorzystując to do osiągania korzystniejszych rezultatów leczenia i udzielania pomocy.
Jest to wprawdzie pewien talent, z bożej łaski”, co nie oznacza, że psychoterapii nie należy się uczyć i że nie można rozwijać i zwiększać skuteczności swoich działań-nie tylko przez opanowywanie, technologii”, lecz również przez wzbogacanie i modyfikację własnej osobowości.
Poglądy te znajdują odbicie w postulatach dotyczących niezbędnych metod kształcenia w zakresie psychoterapii.

 December 14, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna


Page 85 of 87« First...102030...8384858687