Podział urojeń według treści.

Urojenia prześladowcze należą do najczęstszych urojeń.
W poszczególnych przypadkach wypowiedzi chorych różnią się znacznie, ale pozostaje zawsze cecha wspólna, tj.głębokie przeświadczenie chorego, że jest on prześladowany.
Czasem chory wyraźnie wskazuje osoby, które-według niego-szkodzą mu bądź jego rodzinie, pragną pozbawić go zdrowia, otruć, dążą do jego zniszczenia.
W innych przypadkach chory nie określa bliżej domniemanych wrogów, , wyczuwa”jednak grożące mu niebezpieczeństwo.
Liczba osób objętych kręgiem urojeniowym bywa bardzo różna-od jednej osoby do dziesiątek czy setek osób.
Bywają to osoby z najbliższej rodziny chorego, jego znajomi, ale również ludzie obcy.
Nierzadko chory-co jest wyrazem nie tylko urojeń prześladowczych, ale i odnoszących niemal na każdym kroku spostrzega ludzi, w których rozpoznaje swoich prześladowców, np.osoby go śledzące.
W niektórych przypadkach chorzy czują się prześladowani nie przez ludzi, lecz przez siły tajemne, np.przez szatana.
Diabeł jednak, w treści urojeń, pojawia się dzisiaj znacznie rzadziej niż jeszcze przed kilkudziesięcioma łaty.
Natomiast jak w życiu ludzi zdrowych, tak i w treści urojeń-występują elementy właściwe współczesności: jedna z chorych cierpiących na psychozę starczą uciekała z domu w obawie, że zostanie umieszczona w obozie kosmonautów.
Urojenia wyjątkowo występują jako jedyny objaw psychotyczny, dość często natomiast łączą się z omamami.
Doznawanie omamów zwykle pogłębia jeszcze urojeniowe przekonania chorego.
Na przykład omamy słuchowe mogą być dla chorego niewzruszonym dowodem słuszności jego podejrzeń, zwłaszcza w przypadkach, gdy słyszy głosy donoszące o zbliżającym się niebezpieczeństwie lub zdaje się dań docierać rozmowa wrogów naradzających się nad sposobem zgubienia go.
Podobnie omamy smakowe i węchowe są często-według mniemania chorego-wymownym świadectwem działania na jego szkodę, a przede wszystkim dowodem zatruwania jego organizmu.
Urojeń nie daje się podważyć ani perswazją, ani przedstawieniem dowodów ich blędności.
Jest to cecha znamienna dla wszystkich postaci urojeń, aczkolwiek i ta ich właściwzść występuje z różną wyrazistością.
Urojenia zazdrości, bliskie urojeniom prześladowczym, przybierają nieraz formę urojeniową interpretacji wydarzeń rzeczywistych, zwykle drobnych, codziennych, a poczytywanych za dowody zdrady.
Serdeczne zdnoszenie się do chorego uznaje zn za prćbę wprowadzenia go w błąd, odwrócenia uwagi od ukrywanych przed nim potajemnych schadzek.
Postawa nieco powściągliwa to wyraz braku przywiązania uczuciowego i widomy dowód związania się z kimś innym.
Podejmowane rozmowy, próby wyjaśnień czy też milczenie na równi zostają interpretowane według żywionego przekonania o niewierności.
Chory, wyczytuje”z oczu współmałżonka, z jego wyrazu twarzy oznaki miłości kierowanej ku swoim rywalom.
Urojenia zdrady małżeńskiej są charakterystyczne dla paranoi alkoholowej, ale występują i w innych chorobach psychicznych, np.w psychozach starczych i czasem w schizofrenii.
Urojenia hipochondryczne polegają na nieuzasadnionym przeświadczeniu u chorobie niszczącej organizm.
Czasem chory w sposób uojeniowy tłumaczy fizjologiczne doznania ustrojowe, w których dopatruje się oznak groźnego cierpienia, lub też ma miejsce urojeniowa interpretacja omamćw bólowych i czucia ustrojowego.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • psychologia kliniczna
  • Chory z urojenia
  • podział urojeń
  • urojenia i ich podział
  • urojenia starcze
  • urojenia według treści
  • urojenia
  • starcze urojenia
  • psychozy starcze
  • technika behawioralno-poznawcza
  • pamięć robocza
  • urojenia zdrady
  • podział urojeń wg treści i budowy
  • psychologia kliniczna podzial
  • psychologia kliniczna zdrady
  • psychoza starcza
  • urojenia prześladowcze forum
  • test
  • test psychologiczny rotacja wyrazu
  • urojenia-podział
  • urojenia wedlug tresci
  • nerwice-artykuł
  • oznaki zdrady małżeńskiej
  • organika psychologia kliniczna
  • Leiter partinghton
  • urojenia otrucia i przesladowania
  • urojenia otrucia
  • urojenia niewierności
  • urojenie psychologia
  • urojenia leczenie
  • urojenie zdrady małżeńskiej
  • www co to jest organika-psychologia
  • thermal merrill test psychologiczny
  • urojenia wedlug
  • urojenia otrucia zdrade
  • urojenia starcze-leczenie
  • urojenia wydarzeń forum
  • urojenia zdrade
  • urojenie otrucia
  • urojenia starcze objawy
  • urojenia psychotyczne trucia
  • urojenia zdrady małżeńskiej
  • urojenia prześladowcze- psychologia
  • urojenia zdrady nie leczone
  • testy organika psychologia
  • test z psychologii klinicznej
  • podział psychologii według
  • pamięc neurotansmitery
  • oznaki zdrady żony psychologia
  • organika w psychologi
Pierwotne impulsy nerwowe,

powstające na siatkówce zostają przetworzone, zanim znajdą się w mózgu. Następuje już na tym etapie stukrotna redukcja liczby neuronów przesyłanych z siatkówki do nerwu wzrokowego, przy niezbyt dużej utracie informacji wzrokowej. Impulsy nerwowe wzrokowe poza okiem przechodzą początkowo przez nerw wzrokowy a następnie przez skrzyżowanie wzrokowe, ciałko kolankowate i korę wzrokową. Kora wzrokowa w części potylicznej mózgu jest centralnym analizatorem wzrokowym. Poszczególne neurony kory wzrokowej są wyspecjalizowane, podobnie jak siatkówka, w zakresie natężenia światła, koloru, ruchu, kształtu (linie pionowe, poziome, skośne), tworząc swoistą mapę kory wzrokowej, która skorelowana jest z mapą siatkówkową (pola widzenia). W procesie tworzenia każdego obrazu uczestniczą setki milionów komórek nerwowych kory wzrokowej, która przypomina funkcjonalnie „komputer”, który ma na celu przetworzenie dostarczonej mu informacji a nie tylko bierne odtwarzanie. Po pierwsze obraz docierający do mózgu jest odwrócony, a widzimy go normalnie, gdyż mózg dokonuje rotacji. Ponadto mózg koordynuje docierające z obu oczu pod różnymi kątami i tworzy trójwymiarową całość. Dzieje się top automatycznie. Ponadto mózg dokonuje rozpoznania obrazu wzrokowego, co jest możliwe dzięki wcześniejszym informacjom zawartym w pamięci roboczej i długotrwałej tylko pamięć już doznanych wrażeń wzrokowych nadaje nowym impulsom znaczenie i umożliwia ich nazwanie i rozpoznanie i rozpoznanie. Są to niewątpliwie dowody, że „widzimy” raczej mózgiem niż okiem.
Układ słuchowy.
Ucho składa się z części zewnętrznej i wewnętrznej. Zewnętrzna część ucha, widoczna gołym okiem, spełnia rolę lokalizatora dźwięków. Dlatego też ssaki, które żerują mają wyjątkowo dobrze wykształconą małżowinę uszną, gdyż jest ona podstawą wrażliwego systemu alarmowego, sygnalizującego zbliżające się niebezpieczeństwo. Ucho wewnętrzne z zewnętrznym łączy przewód słuchowy, mający kształt tunelu o gładkich ścianach, prowadzący do błony bębenkowej. Jest ona zbudowana ze szczególnej tkanki, która jest wrażliwa na atakujące ją wibracje powietrza. Błona bębenkowa drgając przekształca dźwięk w wymyślne pasmo wibracji, które z kolei wywołują ruch mechaniczny, znajdujących się po przeciwnej stronie błony, system trzech kosteczek: młoteczka, kowadełka i strzemiączka. Ruch tych trzech kosteczek przenosi nie tylko dźwięki pojedyncze ale i złożone. Sens tego systemu kostnego polega na ty m, że układ dźwigni wzmacnia wibracje, które docierając do ślimaka będącego siedliskiem komórek nerwowych, jest dwudziestokrotnie silniejsza niż przy wejściu. System kostny może łagodzić natężenie dźwięku ograniczając swoje ruchy. Wewnątrz ślimaka jest około 15000 komórek słuchowych (maleńkie komórki rzęsate) podobnych do włosków, które reagują na zmiany ciśnienia wywołanego ruchem systemu kostnego po przeciwnej stronie błony bębenkowe, przekazując impuls nerwowy do mózgu. Wszystkie te komórki pracują w dzień i w nocy, przez całe życie człowieka. Wracając do lokalizacji systemu kostnego słuchowego należy umieścić go w wąskim kanale zwanym „trąbką eustachiusza”. Łączy ono ucho z gardłem i przyjmuje powietrze, które dostaje się przez usta i nos, pomagając wyrównać ciśnienie w uchu w razie potrzeby. Kład odpowiedzialny za przekładanie ruchu rzęskowego na impulsy nerwowe przesyłane do mózgu jest nazywany „ aparatem Cortiego”. Mózg jest połączony z każdą z tysięcy tych komórek, głównie w części kory zwanej korą słuchową. Mózg odczytuje te niezwykłą mozaikę słuchowych impulsów nerwowych dzięki niezwykłym zdolnościom do analizy i przetwarzania informacji. Kora słuchowa mózgu nie tylko przyjmuje i interpretuje sygnały, ale je także zapamiętuje i porównuje z sygnałami zapamiętanymi wcześniej. W ten sposób nadaje im znaczenie subiektywne i ułatwia rozpoznanie treści. Uszy człowieka nie odbierają wszystkich dźwięków. Nasza zdolność do słyszenia jest ograniczona do pewnego pasma wyznaczającego skalę naszego słuchu. Ludzie na ogół mogą odbierać dźwięki do 20000 cykli. Nie potrafimy odbierać np. ultradźwięków, jak delfiny, nietoperze. Ucho nigdy nie śpi, gdyż istnieje automatyczny układ słuchowy w mózgu, dzięki któremu możemy reagować na niektóre bodźce nawet podczas snu.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • która część mózgu interpretuje impulsy nerwowe jako dźwięk
  • miejsca redukcji liczby neuronow wzrokowych
Leczenie.

Nie opracowano dotychczas skutecznych metod leczenia osobowzici dyssocjalnej.
Nieefektywne okazały się próby leczenia psychofarmakologicznego (neuroleptyki, uankwilizery, uó (pierścieniowe leki przeciwdepresyjne itd.) ani reż terapia litem.
Za nieskuteczne uznano elektrowstrząsy i zabiegi psychochirurgiczne.
Równie nisko ocenia się powszechnie wyniki różnego rodzaju psychoterapii: mniej więcej na 2-7, 59, aczkolwiek nie brak także nielicznych zbyt entuzjastycznych ocen, sugerujących wyniki w granicach-O-óO’%.
Poważne zastrzeżenia nasuwają przede wszystkim wysokie wskaźniki poprawy podawane przez psychoanalityków.
Ze szczegółowego przeglądu piśmiennictwa na temat leczenia osobowości dyssocjalnej wynika, że: 1.
Psychoterapia indywidualna i/lub grupowa, bez względu na reprezentowany kierunek teoretyczny, stosowana jako jedyna metoda leczenia-a nawet wsparta terapią rodzin-jest nieefektywna.
Brak pozytywnych efektów tłumaczy się najczęściej swoistymi cechami tego typu pacjentów (np.niezdolność du uczenia się, brak wglądu, niepostrzeganieswoich zachowań jako zaburzonych, co pozbawia motywacji do terapii) , nietrwałością uzyskanych zmian zachowania się (zachowania ulegają modyfikacji jedynie pod wpływem doraźnych oddziaływań) oraz brakiem przekonania terapeutów cu lu skuteczności stosowanych metod.
Znacznie skuteczniejsza okazała się terapia behawioralna, ale nie oparta na metodach modelowania lub rozwiązywania problemów, lecz na prostych technikach warunkowania awersyjnego, a zwłaszcza warunkowania instrumentalnego.
Obecnie, na podstawie doświadczeń terapeutycznych i wyników badań prowadzonych w duńskich, angielskich i amerykańskich zakładach karnych, specjalnie przeznaczonych dla jednostek z osobowością dyssocjalną, za najwłaściwszą drogę poszukiwań uważa się opracowywanie długoletnich (-4-b lat) programów reedukacyjno-reszcjalizacyjnych: w tego rodzaju programach powinny znaleźć się rćżnorodne formy terapii grupowej (psychoterapia grupowa, społeczność lecznicza, terapia.

pracą, terapia ruchem itp) , stosowane jednocześnie z technikami warunkowania instrumentalnego, w ktćrych rolę wzmocnień pozytywnych pełni manipulacja pewnymi przywilejami: ogromną wagę przywiązuje się do przestrzegania zasad społeczności leczniczej: pozytywne rezultaty reedukacji ocenia się w granicach ZO-4 O’%.
Odrębne zagadnienie stanzwi terapia innych pustaci swuistych zaburzeń osobowości.
Obecnie istnieje prawie całkowita zgodność poglądów, że pud stawową metodą leczenia zaburzeń osobowości jest psychoterapia grupowa i indywidualna, której efektywność ocenia się na około 40-649.
Za najbardziej odpowiednią formę oddziaływań psychoterapeutycznych, bez względu na kierunek teoretyczny, uważa się tzw.psychoterapię wglądową.
Ps yc hu terap i a jest jedyną przyczynową metodą leczenia.
Większość współczesnych psychoterapeutów sądzi, że powinna być wspomagana terapią rodzin lub małżeńską.
Za efektywną uważa się przede wszystkim długoterminową psychoterapię integrującą, natomiast psychoterapia podtrzymująca, ponieważ jest ukierunkowana na inne cele (zwiększenie tolerancji pacjenta na sytuacje trudne, zmianę jego sposobu postrzegania i przeżywania itp) , może trwać znacznie krócej i także być skuteczna.
Pozytywne rezultaty leczenia zależą głównie od dwóch zasadniczych elementów: klinicznej postaci zaburzeń osobowości uraz stopnia trwałości zaburzonych cech osobowzściowych, tzn.czy ustępują wraz z wiekiem i doświadczeniem, czy też utrzymują się aż dc wieku dorosłego.
Pozytywne wyniki terapii łatwiej uzyskać w grupie pierwszej.
W piśmiennictwie z zakresu psychiatrii i psychologii klinicznej nie ma, niestety, oddzielnych opracowań poświęconych tej złożonej problematyce.
Bez wątpienia jedną z głównych przyczyn tego stanu rzeczy jest leczenie pacjentów z zaburzeniami osobowości wspólnie z chorymi cierpiącymi na nerwice.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • osobowość dyssocjalna leczenie
  • osobowość dyssocjalna terapia
  • leczenie osobowosci dyssocjalnej
  • osobowość dyssocjalna
  • osobowość dyssocjalna -możliwość leczenia
  • osobowością dyssocjalną
  • terapia pacjenta z osobowością dyssocjalną
Hiperkinetyczne zaburzenia zachowania

I zraz inne i nieokreślone zaburzenia hiperkinetyczne.
Etiologia-nie jest wyjaśniona, istnieje podejrzenie nieprawidłowości konstytucjonalnych, ale brak danych na temat ich specyficzności.
Trudności rodziców w radzeniu sobie z objawami u dziecka, zwłaszcza ich niekonsekwencja wychowawcza, będąca często wynikiem zaburzeń w diadzie rodzicielskiej, oraz..
traktowanie przez szkolę zaburzeń jako wyrazu złego zachowania mogą nasilać wtórne zaburzenia zachowania.
Kryteria diagnostyczne 1.
Wczesny początek, zwykle w pierwszych pięciu latach życia dziecka.
2.
Nladmierna aktywność przejawiająca się zwłaszcza w sytuacjach wymagających spokoju: wykonywanie nadmiaru niepotrzebnych ruchów, wstawanie, wiercenie się, np.w trakcie lekcji, nadmierna gadatliwość, hałaśliwość, stałe.
przerywanie innym dzieciom i dorosłym, trudności w oczekiwaniu na swoją kolej w grach i zabawach zespołowych.
3.
Zaburzenia uwagi powodujące niemożność kontynuowania raz rozpoczętego zadania, znaczna przerzutność uwagi pod wpływem bodźców zewnętrznych doprowadzająca dc trudności w zadaniach intelektualnych.
Tym podstawowym objawom towarzyszą inne, takie jak: nadpobudliwość emocjonalna wyrażająca się impulsywnością, labilnością i drażliwością, mała tolerancja niepowodzeń, brak dystansu w relacjach z dorosłymi, obniżona samoocena i zaburzenia zachowania.
Dzieci cierpiące na zaburzenia hiperkinetyczne sprawiają znaczne trudności w rodzinie, a zwłaszcza w szkole, wymagającej większej kontroli zachowania i dłuższych okresów spokoju.
Stopień zaburzeń staje się łagodniejszy wraz z wiekiem, zwłaszcza w zakresie nadpobudliwości ruchowej.
Czasami zaburzenia utrzymują się w pcrunnej postaci w wieku dorosłym, zwłaszcza zaburzenia uwagi, a u pewnej liczby osób przeradzają się w zaburzenia osobowości o typie osobowości dysocjalnej.
W literaturze amerykańskiej główny nacisk kładzie się na deficyt uwagi w tym zespole.
Leczenie: jest zależne od nasilenia objawów i stopnia dysfunkcji systemu rodzinnego-jeśli ta jest znaczna, wskazana jest terapia rodzinna lub małżeńska, w innych przypadkach-poradnictwo rodzinne w postaci wyjaśniania natury zaburzeń dziecka, uczenia rodziców prawidłowego i konsekwentnego postępowania z dzieckiem.
Konieczna jest reż ścisła wspż (praca ze szkołą.

W niektórych krajach lekiem z wyboru są pochodne amfetaminy.
Czasami pomóc mogą leki przeciwdepresyjne (imipramina) oraz selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, rzadko leki neuroleptyczne.
Okres dorastania-S.faza cyklu życia rodziny Zaburzenia psychiczne okresu dorastania przedstawimy w kontekście tego, co dzieje się z młodym człowiekiem, jego systemem rodzinnym i otoczeniem społecznym w tym właśnie okresie.
Okres dorastania, kolejna, 5, faza cyklu życia rodziny charakteryzuje się specyficznymi zadaniami dotyczącymi systemu rodzinnego jako całości i dorastającego jako jednego z jego członków.
W koncepcjach cyklu życia rodziny okres dorastania traktuje się jako szczególnie trudny zarówno dla dorastającego, jak i całego systemu rodzinnego, którego jest on członkiem.
Jako podstawowe zadanie tej fazy wymienić należy separację dorastającego dziecka bez poczucia winy.
Inaczej mówiąc, rodzina powinna pozwolić nastolatkowi odejść, tak aby nie czuł, że, nie powinien”lub że, nie może”.
W dużej mierze zależy to od tego, jaką była rodzina dotychczas, jak silna i bliska sobie jest diada rodzicielska, a także od tego, jakie panują w rodzinie przekonania dotyczące niezależności, samodzielności, sposobu dorastania i rozstawania się z rodziną.
Przekonania te, determinujące obraz świata członków rodziny często są przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Postrzegając rodzinę jako system zakładamy, że przechodzenie z jednej fazy cyklu życia do drugiej niesie szczególne ryzyko wystąpienia objawów.
Ich funkcja dla jednostki i całego systemu rodzinnego często sprowadza się do dania rodzinie czasu na uporanie się z trudnymi zadaniami danej fazy, odraczając ostatecznie jej zakończenie.
Można więc przyjąć, że objawy nastolatka nie tylko chronią jego samego przed podjęciem zadań i ról dorosłego, ale także chronią cały system rodzinny.
Rodzina może nie być gotowa do przejścia do następnej fazy cyklu życia z różnych powodów, takich jak specyficzna struktura, np.dysfunkcjonalne koalicje, choroby w rodzinie, alkoholizm itp.
Bardzo dobrym przykładem ilustrującym te rozważania jest typowa dla okresu dorastania choroba-jadłowstręt psychiczny.
Tak więc okres dorastania jako szczególnie trudny dla dorastającego dziecka i jego systemu rodzinnego niesie ze sobą duże ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych.
Oprócz tak ważnych, opisanych powyżej czynników związanych z systemem rodzinnym, wymienia się także i inne czynniki związane z systemem biologicznym, jaki stanowi sam dorastający, takie jak czynniki konstytucyjne, organiczne, które także mogą istotnie wpływać na pokonywanie zadań typowych dla dorastania.
Kolejne czynniki wpływające na powstawanie zaburzeń emocjonalnych okresu dorastania to czynniki psychologiczne związane z intrapsychicznymi konfliktami dorastającego.
Z ich powodu un także może być nie przygotowany do dorosłości.
Warto też wspomnieć, że proces diagnozowania zaburzeń psychicznych u młodzieży jest znacznie trudniejszy niż w przypadku ludzi dorosłych.
Dzieje się tak. z wielu powodów.
Po pierwsze-dla okresu dorastania charakterystyczne są burzliwe emocje i zachowania, a zwłaszcza bardzo wyraźne wahania nastroju, często zupełnie niezrozumiałe dla otoczenia.
Wszak wielu psychiatrów uważa, że jest to okres, burzy i naporu”, a niektórzy posuwają się jeszcze dalej nazywając go okresem “łagodnej psychozy”Jest to także czas filozoficznych rozważań, pasjonowania się różnymi dziwnymi teoriami, posługiwania się skrotami i własnym młodzieżowym językiem, a także okres rozważań nad sensem życia, a nawet nad samobójstwem.
Wszystkie te zachowania mogą niejako “symulować”zaburzenia psychiczne, utrudniając prawidłowe rozpoznanie.
Fu drugie-czas trwania zaburzeń w okresie dorastania jest krurki w porównaniu z długością choroby dorosłych, nie są więc w pełni spełnione kryteria diagnostyczne niekrćrych zaburzeń, np.czas ich trwania.
I po trzecie-nie zawsze występuje w pełni wyrażony zespół psychopatologiczny, pozwalający na dokładną diagnozę.
Wszystkie wymienione powyżej powody zmuszają do znacznej ostrożności w rozpoznawaniu zaburzeń psychicznych w okresie dorastania.
Zaburzenia psychiczne okresu dorastania Zaburzenia psychiczne okresu dorastania podzielić można na trzy grupy: 1.
Zaburzenia bardziej specyficzne dla dorastania, związane z konfliktami i zadaniami typowymi dla rej fazy cyklu życia rodziny.
Należą do rej grupy zaburzenia odżywiania, zwłaszcza jadłowstręt psychiczny, zaburzenia zachowania uraz depresja młodzieńcza.
Zaburzenia te mogą zaczynać się także w innym okresie życia, ale typowo początek ich przypada na okres dorastania.
2.
Zaburzenia psychiczne występujące zazwyczaj później w życiu dorosłym.
Mamy tu na myśli psychozy schizofreniczne, choroby afektywne uraz nerwice o obrazie typowym dla nerwic dorosłych, takie jak np.nerwica natręctw.
3.
Zaburzenia występujące w dzieciństwie, które przetrwały do okresu dorastania i trwają w mniej lub bardziej zmienionej postaci nadal lub kończą się w tym okresie.
Zaliczamy tu niektóre przewlekle nerwice dziecięce i psychozy, a także zaburzenia związane z uszkodzeniem mózgu, upośledzeniem umysłowym lub objawy przetrwałego autyzmu wczesnodziecięcegc.
Do zaburzeń, które często kończą się w okresie dorastania należą różne deficytyfragmentaryczne, zaburzenia osobowości powstałe na podłożu organicznym oraz pewna część zespołów lękowych o charakterze lęku separacyjnegu.
Omówimy szerzej zaburzenia typowe dla pierwszej grupy, tj.zaburzenia specyficzne dla okresu dojrzewania.
Inne (takie jak schizofrenia i choroby afektywne) , jeśli wystąpią w okresie dorastania, spełniają kryteria zaburzeń psychicznych dla osób dorosłych lub dziecięcych zaburzeń rozwojowych i mogą sprawiać jedynie większe trudności diagnostyczne, o czym pisaliśmy poprzednio.

Zaburzenie najbardziej specyficzne dla okresu dojrzewania to jadłowstręt psychiczny.
Jak już wspominaliśmy, na przykładzie tej poważnej choroby, łatwo prześledzić jej związek z zadaniami okresu dorastania, czekającymi system rodzinny i samego dorastającego.
Jadłowstręt psychiczny (wzreda wenom) F 5 OJłJadłowstręt psychiczny jest zespołem chorobowym, którego podstawową cechę stanowi dążenie do utraty masy ciała.
Wynikający z tej cechy spadek wagi stanowi poważne zagrożenie dla życia i może skończyć się śmiercią.
Choroba zwykle zaczyna się w okresie dojrzewania między 13, -15.rż, , rzadziej pomiędzy 17.
-25, rż, , a dość rzadko wcześniej lub dużo później.
Niekiedy można spotkać się z opinią, że jadłowstręt psychiczny jest skrajnym wyrazem źle prowadzonych, przedłużających się kuracji odchudzających.
Jakkolwiek odchudzanie się stanowi czynnik ryzyka w powstawaniu anoreksji, jednak jest to zbyt uproszczona interpretacja tego zaburzenia.
Nieprawidłowe odchudzanie się pozostaje pewnym nawykiem jedzeniowym, któremu nie towarzyszy brak kontroli i stałe przesuwanie granicy wagi w dół, anoreksja zaś jest chorobą.
Etiologia-przyjmuje się wieloczynnikowy model tego zespołu.
W modelu tym uwzględnia się czynniki biologiczne, psychologiczne, rodzinne oraz społeczno-kulturowe.
Czynniki biologiczne dotyczą nie poznanych do końca zaburzeń w niektórych neurotansmiterach w mózgu.
Szczególną rolę przypisuje się serotoninie.
Mogą także odgrywać rolę zaburzenia hormonalne dotyczące osi podwzgórze-przysadka-jajniki.
Do czynników psychologicznych zaliczyć można przede wszystkim zaburzoną samoocenę, upatrywanie swojej wartości w osiągnięciach szkolnych, bardziej niż w czymkolwiek innym, a zwłaszcza w roli kobiety.
Dziewczęta chore na anoreksję mają poczucie małej autonomii i kontroli nad swoim życiem.
Zadania okresu dorastania przerastają ich siły i możliwości, nie są bowiem do nich przygotowane, zwłaszcza do roli kobiety.
Czynniki rodzinne to przede wszystkim podstawowe dla anoreksji problemy separacji od systemu rodzinnego.
Jeśli przyjąć, że dobrze funkcjonującą rodzinę charakteryzuje równowaga sil dośrodkowych i odśrodkowych, to w rodzinach pacjentek chorych na jadłowstręt dominują tendencje dośrodkowe i silne związanie córek z rodziną.
Bardzo często te tendencje są nie tyłku wyrazem specyficznej struktury rodziny, ale silnych przekazów wielopokoleniowych.
Separacja od rodziny, jaką niesie ze sobą okres dorastania może być w związku z tym bardzo trudna, szczególnie jeśli towarzyszy jej na poziomie indywidualnym niepewność dotycząca siebie, zwłaszcza w roli kobiecej i seksualnej.
Zanik miesiączki, który jest jednym z podstawowych objawów jadłowstrętu, symbolizuje zatrzymanie w procesie separacji i stawania się kzbietą.
Czynniki społeczne-kulturowe, mające swój udział w powstawaniu anoreksji, to przede wszystkim lansowany model sylwetki kobiecej, sprzeczne kulturowe oczekiwania wobec kobiet, sugerujące sprawne funkcjonowanie w wielu, z trudem dających się pogodzić rolach.
Kryteria diagnostyczne 1.
Utrata masy ciała powyżej 15%w stosunku do masy należnej dla wieku i wysokości ciała.

Nasilony lęk przed przytyciem przybierający czasami postać paniki, mimo rzeczywistego niedoboru masy ciała.
3.
Zaburzony sposób, w jaki masa ciała i jego kształty są przeżywane przekonanie, że jakaś część ciała stale pozostaje zbyt gruba.
4.
Brak co najmniej trzech kolejnych krwawień miesięcznych (przy braku innych przyczyn) .
Pacjentki odrzucają potrzebę leczenia, uważają że są zdrowe.
W miarę postępującej utraty wagi, ich zdrowiu, a nawet życiu zaczyna zagrażać niebezpieczeństwo w związku ze skomplikowanymi zmianami wynikającymi z wyniszczenia, zaburzeń w gospodarce elektrolitowej i hormonalnej.
Leczenie: leczeniem z wyboru jest psychoterapia (terapia rodzinna, psychoterapia indywidualna behawioralno-poznawcza, psychodynamicznie zorientowana, psychoanalityczna, terapia grupowa, praca z ciałem) .
W przypadku znacznego spadku wagi i towarzyszących zaburzeń konieczna jest poprawa stanu somatycznego, najczęściej w warunkach szpitalnych.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • hiperkinetyczne zaburzenia zachowania
  • okres burzy i naporu
  • zaburzenia hiperkinetyczne u dzieci
  • hiperkinetyczne zaburzenie zachowania
  • zaburzenia hiperkinetyczne
  • hiperkinetyczne zaburzenia zachowania i emocji
  • zaburzenie zachowania nieokreślone
  • dziecko hiperkinetyczne
  • hiperkinetyczne
  • zaburzenie hiperkinetyczne nie określone
  • hiperkinetyczne zaburzenia zachowania jako choroba psychiczna
  • zaburzenia kontroli zachowania objawy
  • hiperkinetyczne zaburzenia zachowania o podłożu organicznym
  • hiperkineza psychologia kliniczna
  • zaburzenia zachowania i emocji nie okreslone
  • zaburzenia hiperkinetyczne dzieci
  • brak dystansu u dziecka z osoba dorosłą
  • zaburzenia emocjonalne typu hiperkinetycznego
  • hiperkinetyczne zachowanie
  • zaburzenia specyficzne zachowania okresu dojrzewania
  • nerwica hiperkinetyczne
  • trudny okres dojrzewania a zaburzone zachowanie
  • zaburzenie hiperkinetyczne
  • zaburzenia hiberkinetyczne u dzieci terapia
  • tolerancja dystansu psychicznego
  • rodzina dośrodkowa
  • selektywne zaburzenia psychiczne
  • trudnosci hiperkinetyczne
  • zaburzenia f 90 1
  • serotonina dorastanie
  • wymien zaburzenia hiperkinetyczne
  • zaburzenia hiperkinetyczne metody leczenia
  • zachowanie o charakterze hiperkinetyczny
  • zachowania hiperkinetyczne
  • zaburzenie hiperkinetyczne leczenie
  • zaburzenie hiperkinetyczne diagnoza
  • zaburzeniahiperkinetyczne
  • Zaburzenia hiperkinetyczne POSTĘPOWANIE
  • zaburzenia zachowania i emocji forum
  • zaburzenia psychotyczne w okresie adolescencji
  • Zaburzenia psychiczne a zachowania
  • zaburzenia hiperkinetyczne znacznego stopnia
  • zaburzenia hiperkinetyczne u uczniów
  • zadania związane z zachowania zaburzenia
  • psychoterapia zaburzen hiperkinetycznych
  • hiperkinetyczne zaburzenia zachowania leczenie
  • brak dystansu dziecka do dorosłego
  • hiperkinetyczne zaburzenia zachowania a leki
  • Hiperkinetyczne zaburzenia zachowania - wskazania do pracy
  • hiperkinetyczne zaburzenia osobowosci
Leki tymoprofilaktyczne.

Określenie, podstawowe cechy.
Zalicza się tutaj różne leki i związki stosowane w profilaktyce chorób afektywnych.
O praktycznym zastosowaniu tych środków pisze prof.
Rybakowski.
Największą rolę odgrywają: sole litu, karbamazepina, kwas walproinowy i jego.

sole.
Sole litu wprowadzono do lecznictwa psychiatrycznego pod koniec lat czterdziestych.
Używano ich wówczas do leczenia stanów maniakalnych, ale nie wywołały one większego zainteresowania psychiatrów.
Dopiero wykazanie profilaktycznego działania litu w chorobach afektywnych w latach sześćdziesiątych, spowodowało renesans tej metody leczenia, ‘która ma zastosowanie do dnia dzisiejszego.
Trzeba zresztą wspomnieć, że pzza leczeniem zapobiegawczym i antypsychotycznym sole litu próbowano stosować leczniczo w różnych nie psychotycznych stanach podniecenia, u osuń z osobowością nieprawidłową, upośledzonych umysłowo, w leczeniu alkoholowych zespołów abstynencyjnych.
Lit pobudza granulupoezę, bywa więc niekiedy kojarzony z lekami, które wywołują granulocytopenię (np.kluzapiną) .
Karbamazepina jest lekiem o szerokim profilu klinicznym.
Do lecznictwa wprowadzona została najpierw jako lek przeciwpadaczkuwy i przeciwbólowy (w nerwobćlach) .
Od początku zwracano wprawdzie uwagę na własności psychotropowe tego leku, ale odkrycie jego roli w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej było dziełem lat późniejszych.
Pochodne kwasu wa (promowego (najczęściej stosowana jest sól sodzwapreparaty: Depakine, Convulex, albo amid-preparat Depamid) są lekami stosowanymi w terapii napadów padaczkowych pierwotnie uogólnionych.
Podjęto też udane próby stosowania tj grupy leków w zaburzeniach puzapiramiduwych, związanych ze wzmożoną aktywnością neuronów dupaminergicznych (hiperkinezy) .
Odkryciem lat zsiemdziesiątych jest stwierdzenie własności zapobiegawczych tej grupy środków w chorobach afektywnych.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • leki tymoprofilaktyczne
  • tymoprofilaktyczne
  • tymoprofilaktyka
  • leki normotyczne (tymoprofilaktyczne)
  • lekki tymoprofilaktyczne
  • tymoprofilaktyczny
Leczeniem zajmują się wyspecjalizowane ośrodki leczenia AIDS.

Podostre stwardniające zapalenie mózgu(SSPE)występuje w przebiegu utajonego zakażenia mutantem wirusa odry.
Okres utajenia od chwili zakażenia wynosi od kilku miesięcy do kilkunastu lat.
Jest to rzadka choroba w Polsce zapadalność roczna wynosi I przypadek na I milion ludności.
Najczęściej chorują osoby między 10, i 15, rż.
Pierwszym objawem są zaburzenia funkcji poznawczych, a dopiero w U fazie pojawiają się ruchy mimowolne(rytmiczne mioklonie kończyn, często ze sztywnością pozapiramidową).
Bardzo charakterystyczny jest obraz GIG:rytmiczne, uogólnione wyładowania grup wysokonapięciowych fal(U i Ul faza).
W późniejszych okresach czynność bioelektryczna ulega rozlanemu zwolnieniu i pojawiają się zmiany w czynności podstawowej.
Zmiany w płynie mózgowa-rdzeniowym nie wykazują swoistych zmian, z wyjątkiem obecności przeciwciał odrowych.
Jak dotąd, nie ma skutecznego leczenia.
U większości chorych zgon następuje w ciągu 3-5 lat.
Największe nadzieje wiąże się ze szczepieniami przeciwodrowymiu dzieci(pierwsze w l 3, -14, miesiącu życia, drugie w wieku szkolnym).
Tego rodzaju profilaktyka może się przyczynić do likwidacji SSPE.
3.
O ho re ba Ćre u tz fe I d ta-J ak oba stanowi podostrą encefalopatię gąbczastą występującą u ludzi na całym świecie, wywołaną przez, wirus powolny”(inkubacja trwa kilka do kilkunastu lat).
Choroba wzbudziła w ostatnim czasie zainteresowanie badaczy ze względu na możliwość zakażenia ludzi przez mięso wołowe(choroba szalonych krów).
Dowodem wirusowej etiologii może być fakt, że udało się chorobę(wirus:)przeszczepić z mózgu ludzi chorych na szympansy.
U zwierząt odtworzono zespół kliniczny i morfologiczny choroby Creutzfeldta-Jakoba.
Jedną z hipotez dotyczących patogenezy choroby Creutzfeldta-Jakoba jest teoria prionów stworzona przez kalifornijskiego badacza Stanleya 8.
Prusinera(laureata nagrody Nobla w 1997 r.), próbująca wyjaśnić mechanizm przenoszenia choroby ze zwierząt na ludzi(choroba szalonych krów).
Priony, mające strukturę białkową(proteiny), znajdujące się w każdym organizmie, zmieniają swój charakter pod wpływem, złych”prionów, tj.mających odmienną strukturę przestrzenną.

Zejście śmiertelne może nastąpić wskutek załamania się bilansu energetycznego

w związku z ekstremalnym pobudzeniem ruchowym i(lub)nasilonymi zaburzeniami równowagi elektrolitowej.
Sekcyjnie stwierdza się często krwiaki nadtwardćwkowe, zawdy mięśnia sercowego i zapalenia płuc.
Leczenie i diagnostyka-tak majaczenia, jak i stanu ogólnego-powinny być podjęte natychmiast przez lekarza izby przyjęć.
Ryzyko zejścia śmiertelnego zwiększa się wraz z upływem czasu od wystąpienia objawów.
Należy pamiętać, że transport chorego, np.do odległego szpitala psychiatrycznego, może zmniejszyć jego szanse:ponadto jakaść opieki w szpitalu psychiatrycznym może być gorsza z uwagi na słabą bazę laboratzryjną i dzstępność konsultacji specjalistycznych.
W przypadku objawów rozwiniętego maj uczenia należy jak najszybciej podać środki uspokajające.
Diazepam połaje się początkowo dożylnie w ławce.
Wmg, a następnie, jeżeli pacjent przyjmuje leki, doustnie 10 mg co 4-6.
godzin-zależnie od nasilenia pobudzenia psychoruchowego.
Jeżeli wystąpienie majaczenia jest poprzedzone napadem padaczkowym, to podanie 30 mg diazepamudożylnie jest konieczne, dawka dobowa nie powinna przekroczyć 100 mg.
Jeżeli majaczeniu nie towarzyszą napady padaczkowe, to można stosować haloperydol, zazwyczaj domięśniowo w dawce 10 mg co 4-6 godzin, aż do uzyskania uspokojenia.
Następnie dawkę obniża się do 5-10 mg doustnie.
Znaczną popularność w Polsce uzyskał klometiazol podawany we wlewach, jest*to metoda skuteczna, ale ryzykowna, jeżeli nie jest możliwe natychmiastowe*intubowanie pacjenta(zaleganie w drzewie oskrzelowym w przypadku nie rozpoznanego zapalenia oskrzeli).
Amerykanie chętnie stosują krótko działające pochodne benzodiazepiny(lorazepam, oksazepam).
W celu opanowania pobudzenia psychoruchowego nie należy stosować chlorpromazyny z uwagi na jej działanie hipotensyjne i tendencję do obniżania progu drgawkowego oraz hepatotoksyczności(potencjalnie u każdego z leczonych istnieje niedomoga wątroby).
Podstawowe znaczenie w leczeniu majaczenia ma podawanie witamin z grupy B w dużych dawkach, szczególnie dotyczy to tiaminy.
Takie postępowanie zmniejsza prawdopodobieństwo przejścia majaczenia w zespół Korsakowa, niekiedy z objawami encefalopatii Wernickego.
Dożylnie należy podawać witaminę G.
Bardzo ważna jest pielęgnacja chorego, powinien on znajdować się w jasnym pomieszczeniu.
Należy ograniczyć dopływ bodźców-zarówno słuchowych, jak i wzrokowych.
W przypadkach pobudzenia konieczne jest unieruchomienie pacjenta.
Ostra halucynoza alkoholowa występuje u pacjentów z wieloletnim uzależnieniem w 2, lub 3, dobie abstynencji.
W obrazie psychopatologicznym dominują omamy, zwłaszcza omamy słuchowe słowne, o treściach prowokujących u pacjenta lęk i zagrożenie(omamy słuchowe komentujące, groźby pozbawienia życia itp).

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • zejscie smiertelne
  • diazepam a zejscie smiertelne
  • Diazepam u chorego pobudzonego
  • diazepan na zejscie
  • unieruchomienie chorego pobudzonego postepowanie
  • załamanie stanu pacjenta
  • zejście psychologia
c. Zachowanie i samoregulacja ośrodkowa

Samoregulacja autonomiczna stanowiąca istotę celowości w przebiegu procesów somatycznych obejmuje mechanizmy zawiadujące gospodarką wewnętrzną organizmu i zabezpiecza mu minimum warunków potrzebnych do utrzymania życia i zdrowia, jednakże owa – jak ją określił Can-non – “mądrość ciała” nie wystarcza całkowicie do tego celu. Organizm dysponuje ograniczonymi możliwościami uzupełniania z własnych zasobów niedoboru wody czy cukru, musi więc pobierać stale odpowiednie substancje ze swego otoczenia, a od gojenia ran ważniejsza wydaje się
24
umiejętność obrony przed czynnikami zewnętrznymi, które zadają rany. Służą temu mechanizmy zarządzane przez OUN i zawiadujące “polityką zewnętrzną”, t j. zachowaniem istoty żywej w środowisku.
Celowość zachowania polega na ukierunkowaniu go na pewien efekt końcowy, czyli “cel”, np. na spożycie określonego pokarmu, picie wody, poznanie otoczenia, kontakt z osobnikami płci odmiennej, zabezpieczenie przed zagrożeniem itd. Cel pełni rolę standardu samoregulacji, a czynność regulowania polega na takim kierowaniu zachowaniem, aby cel dało się osiągnąć. Jeśli zwierzęciu głodnemu postawić na drodze do pokarmu takie czy inne przeszkody, widzimy, że stara się ono przezwyciężyć je czy obejść i pomimo wszystko dojść do celu. Regulacja zachowania przypomina więc działanie termostatu, który “dążąc” do utrzymania w pokoju standardowej temperatury reguluje swoje działanie zależnie od zaistniałych warunków.
Ale regulacja zachowania jest zjawiskiem bardziej skomplikowanym, przede wszystkim dlatego, że obejmuje nie tylko regulowanie realizacji celu, ale również regulację samych celów. Termostat posiada jeden stały “kierunek działania”, wmontowany mu przez człowieka, organizm dąży do różnych celów, które sam sobie wyznacza zależnie od warunków zewnętrznych i wewnętrznych. Jeśli zwierzę przez dłuższy czas pozbawić wody, będzie dążyło do wody, jeśli je przegłodzić – będzie dążyło do pokarmu, a gdy zagrozi mu z zewnątrz jakieś niebezpieczeństwo – będzie broniło się przed nim np. ucieczką w miejsce bezpieczne. Standard regulacji celów można określić jako “równowagę nerwową”. Zakłócają ją popędy wywoływane częściowo od wewnątrz, przez wahania równowagi fizjologicznej (potrzeby organiczne, np. niedobór cukru, wody itd.), częściowo zaś od zewnątrz przez sytuacje niebezpieczne (strach), nowe (popęd badawczy) i in. Popęd, zakłócając równowagę nerwową, stawia osobnikowi jednocześnie cel, którego realizacja prowadzi do eliminowania popędu, a tym samym do przywrócenia standardu równowagi nerwowej, pośrednio zaś również do utrzymania fizjologicznej równowagi ustroju i ochronienia go przed szkodami fizycznymi.
Stosunki między regulacją somatyczną a ośrodkową są przedstawione schematycznie na rys. 2. Odchylenie od normy fizjologicznej oznaczone linią falistą w dolnej części rysunku (AUN) odbierają interoreceptory (IR), w rezultacie zaś zostają uruchomione autonomiczne urządzenia regulujące, które poprzez odpowiednie interoefektory (IE) usuwają odchylenie i przywracają stan normy. Jeśli np. wskutek podniesienia temperatury w otoczeniu nadmiernie wzrośnie temperatura ciała, uruchomiony zostaje mechanizm zwężający naczynia krwionośne i mechanizm wydzielania potu, co doprowadza do ochłodzenia ciała. Równocześnie jednak człowiek odczuwa, że “jest mu gorąco”, tzn. wzrost temperatury ciała zostaje zasygnalizowany OUN, zaburzając równowagę nerwową (falista linia w górnej części rysunku OUN). W grę wchodzą wówczas eksteroreceptory
-25

(ER), ośrodkowe urządzenia regulujące, i eksteroefektory (EE): osobnik otwiera okno, lżej ubiera się itd. Przebieg działania jest rejestrowany zwrotnie zarówno przez ER (człowiek widzi efekty swego działania), jak
Rys. 2.
i przez proprioreceptory (PR), co umożliwia regulację wykonywanej czynności. W podobny sposób można przedstawić na schemacie przebieg zaspokajania głodu, pragnienia itp.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • samoregulacja ośrodkowa w psychologii
  • samoregulacja psychologia
  • jak za pomoca termostatu regulować temperature w cukrze
  • standardy samoregulacji to w psychologii
  • samoregulacji zachowania
  • samoregulacja zachowania
  • samoregulacja zachowań co obejmuje
  • samoregulacja w organizmie
  • samoregulacja temperatury ciała
  • samoregulacja ośrodkowa
  • równowaga nerwowa
  • przebieg regulacji pragnienia
  • mechanizmy samoregulacji psychologia kliniczna
  • zachowanie sie i samoregulacja osrodkowa
Każde zadanie stanowi pewien wzór, w którym znajduje się luka a badany ma ją wypełnić jednym z sześciu podanych poniżej wzoru wycinków o wzorze mniej lub bardziej podobnym do wzoru całości.

Test można stosować bez ograniczenia czasu lub z ograniczeniem do 20 minut. Prowizoryczne normy centylowe dla badań z ograniczeniem czasu do 20 minut (501 dziewcząt i 544 chłopców, uczniów szkolnych w wieku 13 -16 lat) przedstawił B. Hornowski (1959). Według jego badań, współczynnik stałości testu wynosi około + 0,88 (s. 105), a współczynnik trafności (diagnostyczności) w stosunku do postępów szkolnych ocenianych w skali pięciostopniowej + 0,72 (chłopcy) oraz + 0,70 (dziewczęta). Diag-nostyczność testu okazała się wyższa dla uczniów dobrych niż dla słabych (s. 175 – 77). Test ten, w przeciwieństwie do dużych skal heterogenicznych, daje się stosować również w badaniach zbiorowych.
Do niedawna psychometryczne testy zdolności uchodziły za jedyną ścisłą i naukową metodę badania psychologicznego, dziś jednak dostrzegamy szereg ich braków i ograniczeń. Wymienię je krótko, nie po to, aby dyskwalifikować testy, które, jeżeli się zna ich ograniczenia, stanowią bardzo użyteczną metodę, ale po to, aby wskazać na konieczność właściwego i ostrożnego posługiwania się nimi. Zasadniczą niedogodnością testów jest to, że przygotowanie ich jest długie i pracochłonne. Nad skalą Termana-Merrilla pracował duży zespół przez dziewięć lat, dokonując standaryzacji zadań, przeprowadzając badania normalizacyjne, walida-cyjne itd. A przy tym trzeba pamiętać, że po pewnym czasie dezaktualizują się i zadania testowe i ich normy. W teście Wechsiera brak krawata na obrazku mężczyzny jest “brakiem”, ale w naszych warunkach współczesnych mężczyźni często chodzą bez krawatów. Również normy testu wymagają okresowej kontroli i poprawy. Wiadomo dziś, że żaden test nie bada “wrodzonej” inteligencji, ale nabytą sprawność umysłową opartą na posiadanych wiadomościach i umiejętnościach (Morgan, 1961, s. 446). Otóż w miarę rozwoju kultury i szkolnictwa poziom wykształcenia ludności stale rośnie, można więc przypuszczać, że normy testu stają się z upływem czasu za niskie i wymagają odpowiednich poprawek.
Niezależnie od tego test zawiera szereg źródeł błędu (por. Sha-piro B. M., 1957, s. 1942-3). Pierwszy błąd, o którym już była mowa (por. s. 94), popełniamy oceniając według norm danego tesitu osoby nie należące do populacji, dla której test został wystandaryzowany. Błąd taki popełniają wszyscy polscy psychologowie posługujący się testami z normalizacją amerykańską. Dlatego wyniki testów wymagają zawsze weryfikacji klinicznej. Inne źródła błędu tkwią w samych testach. Pierwszy, błąd rzetelności (stałości), sprawia, że wyniki uzyskane przez badanego w danych warunkach mogą być niższe w stosunku do jego maksymalnych możliwości jako jedynego kryterium zdolności (por. Kreutz M., 1962, s. 407). Drugi, błąd diagnostyczności, związany z niskim stosunkowo współczynnikiem trafności, powoduje omyłki we wnio-

skowaniu na podstawie testu o “życiowej” sprawności osobnika. Wyeliminowanie błędu rzetelności przez powtarzanie testu i branie pod uwagę jego-jak to proponuje Kreutz-wyniku “maksymalnego” jest technicznie niemożliwe, gdy posługujemy się dużymi skalami inteligencji, możemy jednak zmniejszyć go przynajmniej częściowo, zapewniając badanym możliwie dogodne warunki zewnętrzne i uważając, aby badania nie przeprowadzać u osób będących w niepomyślnym stanie fizycznym i psychicznym, ale błąd diagnostyczności leży już całkowicie poza możliwościami jakichkolwiek korektur ze strony badającego. Dlatego też pomiar testowy nigdy nie jest dokładny, a zacieśnienie “marginesu błędu” do minimum zależy od teoretycznej i praktycznej znajomości testu przez psychologa, jego klinicznego doświadczenia, sprawności obserwacji, właściwego podejścia do badanego i odpowiedniej weryfikacji za pomocą innych danych. Inaczej mówiąc, “testowanie” jest formą badania trudną, wymagającą dużej wprawy i pełnych kwalifikacji psychologicznych, a bynajmniej nie mechanicznym pomiarem za pomocą “psychometru”, jak to sobie czasem wyobrażają laicy. W ręku doświadczonego psychologa test jest jednak niewątpliwie cennym źródłem prawdopodobnych hipotez diagnostycznych i jako taki ma trwałe miejsce w repertuarze metod psychologii klinicznej.
W zakończeniu paragrafu dotyczącego testów zdolności należy poświęcić kilka słów testom deficytu u my słow–eg’e, Hunt i Cofer (Hunt McV, 1944, II, s. 971) określają terminem “deficyt””ubytek sprawności umysłowej u chorych umysłowo. Deficyt sprawności w wykonywaniu danej funkcji umysłowej można mierzyć przez porównanie: a) z poziomem sprawności wykazywanym przez analogiczne grupy osób normalnych, b) z poziomem przedchorobowym danej sprawności u pacjentów. Sprawa pomiaru deficytu jest prosta, jeśli mamy do dyspozycji wynik badania chorego z okresu przed zachorowaniem, co jednak zdarza się tylko wyjątkowo. Pewnych wskaźników przedchorobowego poziomu umysłowego dostarczają-jak już wspominaliśmy-te testy, które mało obniżają się przy organice, jak testy Słownika i Wiadomości w skali Wechsiera. Jest to jednak w najlepszym wypadku określenie tylko przybliżone. Częściej stosuje się interindywidualne kryterium deficytu, przez porównanie wykonania jakiejś czynności umysłowej w grupie chorych z poziomem wykonania jej przez osoby normalne w tym samym wieku, o tym samym poziomie wykształcenia itd. Relacje z szeregu badań tego typu można znaleźć we wspomnianym artykule Hunta i Cofera (obejmuje prace tylko do roku 1944). Badania te nie są pozbawione wad. Wiele z nich zostało przeprowadzonych w grupach zbyt małych i wymaga dopiero weryfikacji, inne, jak np. znane badania Goidsteina nad abstrakcją u organików, nie uwzględniają w ogóle kontrolnych grup osób normalnych (por. Meyer V.;
W: Eysenck H. J., 1960, s. 537, tam również inne uwagi krytyczne na temat tych badań) itd.
98
Niektóre badania nad deficytem zostały wyzyskane do stworzenia standaryzowanych testów dla diagnozy defektu organicznego. Skonstruowanie takiego testu wymaga: a) wyboru funkcji psychicznej, która wykazuje wyraźny deficyt u chorych umysłowo, np. u organików; b) znalezienia serii zadań, których rozwiązanie wymaga tej właśnie funkcji; c) przebadania tymi testami grupy chorych oraz analogicznej grupy osób normalnych; d) stwierdzenia, czy średnie wyniki obu grup różnią się od siebie w sposób statystycznie istotny i czy ich rozrzuty w możliwie małym stopniu zachodzą na siebie. Im mniejsza jest liczba chorych, których wyniki znajdują się w rozrzucie grupy osób normalnych, z tym większym prawdopodobieństwem test pozwala postawić diagnozę deficytu. Testy deficytu organicznego nie zawsze jednak różnicują organików od psychotyków (tak jest np. z testem Leitera-Partingtona), ponadto nawet mało skomplikowane czynności badane testami są zawsze złożone (np. odrysowywanie figur obejmuje i samą organizację obrazu, i skupienie uwagi, i “pamięć świeżą” figury przy jej rysowaniu), tak że test pozwala nam w najlepszym wypadku stwierdzić deficyt, ale nie wiemy dobrze, jakiej funkcji on dotyczy. W Polsce najczęściej stosowany jest test L. Bender, badający zaburzenia w odrysowywaniu dość prostych, bezsensownych figur zaczerpniętych z eksperymentów M. Wertheimera. W rysunkach organików występują charakterystyczne zniekształcenia, jak rotacje figury (zmiana jej położenia na rysunku), ponowne rysowanie wzoru poprzedniego pomimo zmiany wzoru (perseweracja) itp.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • organika psychologia
  • test Leitera Partingtona
  • test organika
  • testy na organike
  • badanie organiki
  • test psychologiczny leitera
  • organika test
  • organika test psychologiczny
  • test psychologiczny leitera przykłady zadań
  • jak wygląda test leitera
  • przykladu testu na organike
  • psychologia-kliniczna likala com kazde-zadanie-stanowi-pewien-wzor-w-ktorym-znajduje-sie-luka-a-badany-ma-ja-wypelnic-jednym-z-szesciu-podanych-ponizej-wzoru-wycinkow-o-wzorze-mniej-lub-bardziej-podobnym-do-wzoru-calosci
  • test leitera
  • test psychologiczny organika
  • testy na organikę i pamięc
  • test psychologiczny-organika
  • leitera-partingtona
  • leiter-partington
  • co to jest test leiter-partington
  • test na organike
  • Test leitera przyklady
  • test psychologiczny wzór
  • test leitera partingtona wyniki
  • wzory wertheimera
  • test organika wyniki
  • testy psychologiczne organika
  • test partingtona
  • testy organika
  • badanie organika
  • wzory zadań na badaniach psychologicznych
  • test leitera normy
  • co to jest test psychologiczny organika
  • jak wyglada test psychologiczny organika
  • leiter
  • leiter partington reitan do jakiego wieku
  • leitera partingtona
  • na czym polega badanie psychologiczne organika
  • niskie wyniki w tescie leitera
  • normy wiekowe leiter partington
  • organika termin psychologiczny
  • organika w psychologii
  • psychologia test organica
  • świeża pamięć
  • test leiter partington
  • test leiter-partington
  • test leitera - partingtona
  • badanie organiki przykład
Trzecia część wyniku badania zawiera właściwe rozpoznanie,

itj. krótkie i zwięzłe określenie zaburzeń mechanizmu regulacyjnego, leżącego u podstaw zaobserwowanych zaburzeń zachowania, i ich uwarunkowania przez
czynniki psychologiczne oraz, ewentualnie, przez możliwe czynniki organiczne.
117

Wreszcie w czwartej części wymienia się projektowane metody korekcyjne, porady wychowawcze dla rodziców czy szkoły itp.
Nieco inną postać przybiera opracowanie wyniku badania wtedy, gdy psycholog nie musi po prostu stawiać diagnozy zaburzeń, lecz ma odpowiedzieć na pewne określone pytanie diagnostyczne, które stawia mu sąd jako biegłemu czy lekarz prowadzący dany przypadek. Rozpoznanie powinno wówczas zawierać odpowiedź na pytanie i jej zwięzłe uzasadnienie podsumowujące uzyskane wyniki. W orzeczeniu dla sądu nie podaje się też, rzecz jasna, wniosków co do możliwości stosowania zabiegów psy-
chokorektywnych.
Wkładając do teczki pacjenta (historii choroby) kopię orzeczenia czy wynik badania, należy dołączyć całą dokumentację psychologiczną, tj. protokoły badań, wypełnione przez badanego kwestionariusze, wyprodukowane rysunki itd. Musimy pamiętać o tym, aby materiały kliniczne były przygotowane w sposób możliwie kompletny i staranny i mogły być wykorzystane w pracy naukowej, którą powinien prowadzić w granicach swych możliwości czasowych każdy psycholog kliniczny.
Rozdział V
METODY PSYCHOKOREKCYJNE
l. Pojęcie metody psychokorekcyjnej
Diagnoza zaburzeń zachowania, zarówno tych, które są związane z patologią psychiki, jak i tych, które występują u ludzi zdrowych, prowadzi do zastosowania odpowiednich zabiegów korekcyjnych, mających na celu usunięcie, a przynajmniej złagodzenie zaburzenia. Do zabiegów korekcyjnych należą zarówno oddziaływania typowo “medyczne”, takie jak:
podawanie odpowiednich leków, fizykoterapia, leczenie wstrząsowe czy zabieg neurochirurgiczny, jak i “psychologiczne”, określane takimi ter-numami, jak: “reedukacja”, “rehabilitacja”, “resocjalizacja”, “psychoterapia” czy “terapia pracą”. Jak wiadomo niełatwo ustalić granicę pomiędzy “leczeniem” czy “terapią” jako domeną lekarza a metodami “psychologicznymi”, tym bardziej że w samych ich nazwach występuje termin “terapia” (np. psychoterapia) M. Wiadomo również, że na tym tle mogą powstawać liczne spory kompetencyjne. Są lekarze, którzy twierdzą, że wszelkie formy terapii, a więc i terapii psychologicznej, są ich właściwą domeną działania i nie powinny być powierzane “laikom” nie mającym przygotowania medycznego (Bilikiewicz T., 1964, s. 37-8). Z drugiej strony, psychologowie podkreślają,1 że terapia psychologiczna jest taką formą oddziaływania, do której studia medyczne nie dają żadnego przygotowania, konieczna zaś jest znajomość psychologii, tak że to raczej lekarz jest tu “laikiem” niż wykwalifikowany psycholog kliniczny, mający dobrą znajomość psychopatologii, odpowiednich technik i wystarczające doświadczenie praktyczne.
Nie wdając się w dyskusję spróbujemy najpierw określić, co to są “metody psychokorekcyjne” i czym się różnią od “leczenia” stosowanego w ogólnej praktyce lekarskiej. Do metod psychokorekcyjnych zaliczymy mianowicie wszystkie te zabiegi, które działają na ośrodkowy układ nerwowy w drodze “psychologicznej”, przede wszystkim przez eksterore-ceptory (por. s. 46). “Leczeniem” natomiat będą takie zabiegi, które działają w drodze “organicznej”, a więc bezpośrednio na tkankę nerwową

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • metody psychokorekcyjne
  • eksterore
  • mający dobrą znajomość psychopatologii odpowiednich technik i wystarczające doświadczenie praktyczne
  • protokół badania psychologicznego część dokumentacja medyczna
  • psychologia-kliniczna likala com trzecia-czesc-wyniku-badania-zawiera-wlasciwe-rozpoznanie