Mechanizm widzenia centralnego | Psychologia kliniczna

Mechanizm widzenia centralnego

Zmysł wzroku stanowi obok innych zmysłów podstawę orientacji człowieka w otoczeniu. Wzrok jest ważnym źródłem informacji o orientacji przestrzennej. Rejon ostrego widzenia jest związany z pewnym szczegółem anatomicznym oka, a mianowicie z budową siatkówki. Jak wiadomo zbytnie zagęszczenie fotoreceptorów występuje na małej powierzchni siatkówki. Ponadto dwa rodzaje receptorów mają swoja specyficzna lokalizacje na siatkówce oka. I tak pręciki odpowiedzialne są za widzenie czarno-białe, a czopki za widzenie kolorowe i rozmieszczone są w różnych rejonach siatkówki. Na tym poziomie można wyróżnić dwa podsystemy: widzenia peryferycznego (pręcikowego) i widzenia centralnego (czopkowego). Oba te systemy ważne są do widzenia nocnego (pręciki) i dziennego (czopki). Człowiek na drodze ewolucji wytworzył specjalny mechanizm skaningu, związany z ruchami oczu. Tak więc aby była możliwa analiza informacji wzrokowych położonych na peryferiach pola widzenia, niezbędne są ruch gałki ocznej. Ruchy oka dzielimy na małe (mimowolne, głównie o charakterze fizjologicznym) i duże (dowolne). Ruchy skokowe (sakkady), związane są z przenoszeniem wzroku z jednego obiektu na drugi i ruchami śledzenia (podążania za poruszającym się obiektem). Oko musiało wytworzyć mechanizm skaningu, polegający na tym, że oko poruszając się, z każdej części pola widzenia pobiera pewną próbkę informacji i doprowadza ja w ten sposób do centralnego rejonu siatkówki oka. Gdybyśmy unieruchomili gałkę oczna, podając np. atropinę to wywołalibyśmy widzenie tunelowe, czyli widzielibyśmy wyraźnie tylko na wprost. Wśród ruchów oka wyróżnić trzeba cztery: sakadyczne; związane ze śledzeniem; związane z zbieżnością obu oczu; związane z układem westybularnym.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • mechanizm widzenia
  • mechanizm widzenia oko człowieka

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

@
6. Uwarunkowanie zachowania przez osobowość
5. Sytuacja jako warunek zachowania
Jest to również sprawa istotna dla samych psychologów klinicznych.
3. Postulaty etyki zawodowej psychologa klinicznego
2. Specyfika pracy zawodowej psychologa klinicznego
b. Praktyka zawodowa.
a. Wykształcenie teoretyczno-metodologiczne
PROBLEMY MODELU ZAWODOWEGO PSYCHOLOGA KLINICZNEGO
c. Taktyka psychoterapii

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 August 7, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna