2.10.2. Natura jest przeciwnikiem człowieka. | Psychologia kliniczna

2.10.2. Natura jest przeciwnikiem człowieka.

Trzeba z nią wałczy. pokonać i ujarzmić. Skoro ludzie mają żyć bezkonfliktowo, to cała energia
negatywna, cała konfliktowość skierowana jest na zewnątrz. Skoro wsryscy ludzie są braćmi, wrogiem jest prryroda. Być może, w jakiś stopniu, jest to pomysł socjotechniczny: wzmocnienie więzi grupowej przez znalezienie
wspólnego wroga.
2.10.3. W efekcie tej walki prryroda jest pokonana; pozbawiona “kłów
i pazurów” staje się składnikiem harmonii społecznej. Prryroda otaczająca społeczeństwo idealne staje się do niego podobna; nie dzika, pełna konfliktów, walk i wzajemnego pożerania się, a łagodna, uporządkowana, oswojona. Jak twórca utopii zdaje się panować nad ludźmi, tak ludzie – jakby w nagrodę
dostają władzę nad przyrodą:
2.10.4. Zdrowe otoczenie społeczne. Rysują się tutaj dwie tendencje. Powrót do stanu natury, który utopiści wyobrażali sobie jako prosty, surowy i dlatego zdrowy. Druga: nie rerygnuje się z dorobku cywilizacji, pragnie się tylko radykalnie lepiej ws~~~stko =orgarri~ować. Zwolennicy powrotu do stanu natury chcą, aby mieszkania, ubrania i jedzenie były maksymalnie uproszczone; wspólne baraki, jeden rodzaj ubrań, woda, chleb i nieliczne dodatki. Zwolennicy radykalnego poprawiania cywilizacji godzą się na większą różnorodność i złożoność.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

4. Testy projekcyjne
"Obraz kliniczny"
2. Metody kliniczne
PODSTAWY RIAGNOSTYKI PSYCHOLOGICZNEJ
7. Tolerancja na stress psychiczny
6. Problem zaburzeń psychosomatycznych
5. Adaptacja do stressora
Zaburzenia występujące u niemowląt pod wpływem deprywacji emocjonalnej
f- Mechanizmy grupy trzeciej
8 Prawa Yerkesa-Dodsona obejmują, jak widać, zarówno te wartości PA, które na rys. 5, s. 52 mieszczą się w zakresie "czujności", jak i te, które już należy określić jako "stress psychiczny o różnej sile".

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 July 24, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna