2.6. Brak kłopotów. | Psychologia kliniczna

2.6. Brak kłopotów.

Utopiści radykalnie ograniczają, bądź likwidują sytuacje, w których dążenia Utopian napotykają na nieprzekraczalne przeszkody. Chcą też ograniczyć siłę samych dążeń. Zbędne są w społeczeństwie doskonałym stany silnego napięcia emocjonalnego. Nie ma powodu, aby ludzie się denerwowali i nie ma powodu, aby na czymś bardzo im zależało. Bo i na czym, skoro “wszystko jest na swoim miejscu”, skoro wszystko jest doskonałe? Doskonałość to stan, który nie wymaga zmiany. Można rozróżnić dwa podejścia: jedni pragną zlikwidować tylko te stany silnego napięcia emocjonalnego, które mają dla doznającego zabarwienie ujemne. Nie mają natomiast nic przeciwko nawet bardzo silnym wzruszeniom w dniach np. “świąt państwowych” (co ciekawe, większość dotyczy – można tak to ująć – czczenia siebie samego; nie czci się bowiem źadnej świętości zewnętrzej, doskonałość społeczna w dni świąteczne czci sama siebie). Inni pragną zmniejszyć siłę wszelkich wzruszeń, a nawet zlikwidować wzruszenia w ogóle. Dni odświętne są ich zdaniem zbędne, bo każdy dzień w doskonałości jest równie doskonały.
Mniejsza będzie również liczba potrzeb. Ludzie w społeczeństwie realnym potrzebują mnóstwa nieistotnych, zbędnych rzeczy. W utopii takie potrzeby znikną, za to przedmiotów do zaspokojenia potrzeb istotnych nigdy nie zabraknie. Utopianie są w stosunku do otoczenia mniej zaborczy, mniej agresywni. Znika chciwość, pożądliwość, zazdrość (rys stoicki). “Nie oni służą rzeczom, a rzeczy im” (Campaneiia, 1954, s.8i). Chciwość i pożądliwość znikają – między innymi – dlatego, że w otoczeniu, w którym żyją, te cechy są niepotrzebne. Albo znika własność prywatna (która – zdaniem utopistów
163

stworzyła i utrzymywała te cechy), albo, jeśli nawet własność pozostaje, nikomu nie brakuje “rzecry niezbędnych, ani tych, które sprawiają przyjemność” (Campanella, 1954, s.77). Znikają różne drobne obawy, kłopoty związane z życiem codziennym. “Nikt nie kłopotałby się o nocleg i dach nad głową. Nikt nie miałby kłopotu z wyżywieniem i ubraniem siebie i swoich dzieci” (Meslier, 195.5, s.347). Znika również pycha, próżność, potrzeba podkreślania własnej, indywidualnej wartości. Utopianie nie są ambitni kolejna przyczyna “silnych napięć”. Znika niepokój o przyszłość materialną, jak też niepokój o pozycję w społeczeństwie. Albo nie ma w społeczeństwie pozycji lepszych i gorszych (pełna równość), albo, jeśli nawet są, nie jest możliwe, aby “wczorajszy bohater był całkowicie niepewny, czy jutro nie będzie pokonany” (Dezamy, 1977, s.264). Hierarchia opiera się bowiem na istotnych i bezbłędnie rozpoznanych cechach. Szczytem hierarchii bezbłędnych rozpoznań jest sam utopista.
Nie będzie również nieszczęśliwie zakochanych. Utopianie w ogóle się nie zakochują, albo – jeśli nawet coś takiego się przydarzy – nie są możliwe zawody miłosne (np. wszystkie kobiety są podobne, łatwo znaleźć pocieszenie). Zastanawia powaga z jaką utopiści traktują tę sprawę. Dostrzegają tutaj istotne zagrożenie? Czyżby obawiali się destrukcyjnej siły miłości?

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • brak klopotow
  • zabarwienie dysoryczne

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

3.3. Utopijne lekarstwa i wiedza medyczna.
3.2. Szpitale, domy starców.
3. SZTUKA LEKARSKA W UTOPIACH
2.10.2. Natura jest przeciwnikiem człowieka.
2.10. Ogólny pogląd utopistów na przyrodę. Podsumowanie.
2.9. Zdrowa rodzina, zdrowe dzieci.
2.8. Czystość obyczajów. Choroby płciowe.
2.7. Praca.
2.6. Brak kłopotów.
2.5. Ład społeczny.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 July 23, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna