2.5. Ład społeczny. | Psychologia kliniczna

2.5. Ład społeczny.

Utopiści mają całościowe widzenie społeczeństwa. Pragnąc
doskonałości nie mogą zajmować się tylko fragmentem, doskonałość jest albo w całości, albo nie ma jej wcale. Patrzą na społeczeństwo z góry, jakby z lotu ptaka. Cóż widzą? Otóż w społeczeństwie realnym panuje “bezład powszechny”. “Lud staje się masą kapryśną, bezrozumną, hałaśliwym zbiorowiskiem mnogości sprzecznych aspiracji i uczuć, których wrzenie jest gwałtowniejsze od wzburzonych fal morskich” (Morelly, 1953, s.71). Ten “powszechny bezład” przenosi się do ludzkiego wnętrza. Ludzie zatem w takim społeczeństwie – “to istoty nieskoordynowane, pełne sprzeczności i bezsensów” (Owen, 1959, s.489). Natomiast społeczeństwo doskonałe przypomina ład Kosmosu. Zmiany są tam tak spokojne i regularne, że przy
162

pominają ruchy ciał niebieskich. “Periodyczność jest podstawowym prawem […), a regularny tryb ‘zycia jest potrzebny dla zdrowia” (Dezamy, 1977, s.265). Ludzie przedstawiają tam “zwarty obraz ładu, piękna, harmonii” (Owen, 1959, s.489).

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • harmonia i lad spoleczny

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

@
6. Uwarunkowanie zachowania przez osobowość
5. Sytuacja jako warunek zachowania
Jest to również sprawa istotna dla samych psychologów klinicznych.
3. Postulaty etyki zawodowej psychologa klinicznego
2. Specyfika pracy zawodowej psychologa klinicznego
b. Praktyka zawodowa.
a. Wykształcenie teoretyczno-metodologiczne
PROBLEMY MODELU ZAWODOWEGO PSYCHOLOGA KLINICZNEGO
c. Taktyka psychoterapii

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 July 22, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna