2.5. Ład społeczny. | Psychologia kliniczna

2.5. Ład społeczny.

Utopiści mają całościowe widzenie społeczeństwa. Pragnąc
doskonałości nie mogą zajmować się tylko fragmentem, doskonałość jest albo w całości, albo nie ma jej wcale. Patrzą na społeczeństwo z góry, jakby z lotu ptaka. Cóż widzą? Otóż w społeczeństwie realnym panuje “bezład powszechny”. “Lud staje się masą kapryśną, bezrozumną, hałaśliwym zbiorowiskiem mnogości sprzecznych aspiracji i uczuć, których wrzenie jest gwałtowniejsze od wzburzonych fal morskich” (Morelly, 1953, s.71). Ten “powszechny bezład” przenosi się do ludzkiego wnętrza. Ludzie zatem w takim społeczeństwie – “to istoty nieskoordynowane, pełne sprzeczności i bezsensów” (Owen, 1959, s.489). Natomiast społeczeństwo doskonałe przypomina ład Kosmosu. Zmiany są tam tak spokojne i regularne, że przy
162

pominają ruchy ciał niebieskich. “Periodyczność jest podstawowym prawem […), a regularny tryb ‘zycia jest potrzebny dla zdrowia” (Dezamy, 1977, s.265). Ludzie przedstawiają tam “zwarty obraz ładu, piękna, harmonii” (Owen, 1959, s.489).

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • harmonia i lad spoleczny

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Obraz kliniczny i kryteria diagnostyczne.
Zespoły psychopatologiczne związane z zaburzeniami procesów fizjologicznych.
Od tego momentu kiedy pojawia się lęk zaczyna się pojawiać psychopatologia.
Rokowanie.
Leczenie.
Diagnostyka.
W trakcie rozwoju pojawia się także inna( jak powiada Freud) irracjonalna struktura wewnętrzna
Podział zaburzeń.
Przeciwnicy stawiali, i chyba słusznie, zarzut dualizmu.
Rola czynników psychologicznych i behawioralnych w genezie niektórych chorób somatycznych (problem chorób psychosomatycznych).

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 July 22, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna