d. Opiniowanie kar dyscyplinarnych | Psychologia kliniczna

d. Opiniowanie kar dyscyplinarnych

Psycholog nie tylko oddziałuje terapeutycznie na więźnia, wydaje on też często opinię o tym, czy i jaki rodzaj kary należałoby stosować w konkretnym przypadku łamania przepisów regulaminu, tzn. pełni rolę konsultanta uzasadnioną jego przygotowaniem zawodowym jako specjalisty zajmującego się osobowością i jej kształtowaniem. Proces wychowania ogólnie rozumiemy jako planowe i kontrolowane oddziaływanie na jednostkę, którego celem jest takie modelowanie jej osobowości, aby człowiek wychowywany mógł harmonijnie współdziałać ze społeczeństwem jako pełnoprawny jego członek. Rozumiane w ten sposób wychowanie w więzieniu, czyli resocjalizacja, ma w swym ostatecznym rezultacie pomóc asocjalnej jednostce w przyswojeniu społecznych form zachowania. W praktyce więziennej usiłuje się osiągnąć ten cel przez wygaszanie zachowań społecznie nieaprobowanych za pomocą kar i wzmacnianie za pomocą nagród zachowań akceptowanych. Kary mogą być jednak stosowane w sposób nieefektywny, a nawet często szkodliwy, trzeba więc wyraźnie
468
określić, jak ze względu na postępy resocjalizacji należy w każdym przypadku reagować na wykroczenie. Psycholog na polecenie naczelnika zakładu analizuje raport karny, w którym opisano (przeważnie robi to oddziałowy) sposób i rodzaj wykroczeń przeciwko regulaminowi. Po zaznajomieniu się z treścią raportu psycholog przeprowadza rozmowę z pracownikiem, który sporządził raport oraz z samym więźniem. W ten sposób uzyskuje właściwe rozeznanie w całokształcie sytuacji i na tej podstawie wydaje zalecenie co do sposobu potraktowania więźnia. Interwencja psychologa dotycząca sposobu i rodzaju wymierzania kary jest z punktu widzenia wymagań resocjalizacji niezbędna. W więzieniu zwykle jeszcze stosuje się karę według zasady, że za każde przewinienie więzień powinien ponieść karę przewidzianą regulaminem. Z wychowawczego punktu widzenia tego rodzaju interpretacja regulaminu jest po prostu błędem sztuki i mija się z celem. Stosowanie jakichkolwiek kar uzasadnione jest wtedy i tylko wtedy, gdy kara powoduje pożądaną zmianę w motywacji więźnia, wygasza tendencje do niewłaściwego zachowania. Kara nie może stać się celem samym w sobie, jest wyłącznie środkiem prowadzącym do celu. Zrutynizowanie i niemal mechaniczne operowanie karami, częste jeszcze w praktyce więziennej, przynosi więcej szkody niż pożytku, ponieważ wywołuje chęć odwetu, a potwierdzając wrogie antycypacje więźnia utwierdza go w przekonaniu, że karzący ma osobistą przyjemność i satysfakcję w sprawianiu mu przykrości. Właściwe rozeznanie w racjonalnym wychowawczo stosowaniu kar czy nagród stawia psychologa czy pedagoga na eksponowanym miejscu wśród realizatorów procesu resocjalizacji. Niestety, w pracy swojej napotykają oni ciągle jeszcze szereg trudności, które ograniczają w poważnym stopniu realizowanie i tak już trudnego i skomplikowanego zadania. Niełatwo jest propagować pedagogicznie racjonalne stosowanie kar dyscyplinarnych tam, gdzie wielu funkcjonariuszy , nieraz nawet na stanowiskach kierowniczych, nadal jest zwolennikami represyjnego traktowania więźniów, a zasadniczą funkcję więzienia widzi nie w resocjalizacji, lecz w karaniu, w którego skuteczność ślepo wierzą.
Ilustrację powyższych rozważań może Stanowić sposób traktowania więźniów znajdujących się w stanie silnego wzburzenia. Więzień emocjonalnie napięty, na przykład wskutek stressu deprywacyjnego, narusza nieraz regulamin zachowując się arogancko i wulgarnie. Niektórzy pracownicy SW uważają wtedy, że zgodnie z regulaminem należy więźnia natychmiast surowo ukarać stosując nawet przemoc fizyczną. Rozpoczyna się wówczas nie rozmowa wychowawcza, lecz kłótnia i szarpanina. Z wychowawczego punktu widzenia karanie w itym momencie jest niecelowe. Więzień rozemocjonowany jest absolutnie niezdolny do zrozumienia intencji swoich przełożonych. Ostre reprymendy potęgują jego nieracjonalną złość i opór, a karę i przemoc fizyczną uważa za akt zemsty ze strony władz więziennych.
469
W tego rodzaju przypadku należy powstrzymać się od wymierzania jakichkolwiek kar, a nawet stosowania perswazji wobec więźnia, gdyż jest on całkowicie “niechłonny”, niepodatny na jakiekolwiek wpływy. Można co najwyżej powiedzieć spokojnie: “Porozmawiamy sobie później, gdy się uspokoicie”. Po kilku dniach dopiero, kiedy więzień jest zdolny do ogarnięcia rozumem całokształtu sytuacji, można mu wskazać na niewłaściwość jego postępowania i obiektywną konieczność ukarania go. Wtedy też przeważnie więzień wykazuje skruchę i nie traktuje karzącego go przełożonego jak wroga.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • demencja starcza
  • kary stosowane w wiezieniu
  • kary stosowane w zakładzie karnym
  • psychologia-kliniczna likala com d-opiniowanie-kar-dyscyplinarnych
  • cele stosowaia kar dyscyplinarnych
  • więźniów za łamanie zasad kary nagrody
  • urojenia a karanie dyscyplinarne
  • stosowanie kary w zakładzie karnym
  • stosowania kar i nagród w więzieniu polskim
  • opiniowanie kar dyscyplinarnych
  • modelowanie
  • kary stosowane w więzieniach
  • kary dyscyplinarne cel
  • wychowanie w więziennictwie

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Wybrane metody psychologicznych badań diagnostycznych.
Tak więc pytaniami typowo psychologicznymi są
Psycholog kliniczny powinien
Psychiatria.
Psycholog jest też lepiej niż lekarz przygotowany do myślenia dedukcyjnego, rzadziej stosuje się czyste modele nauk przyrodniczych.
Badanie psychologiczne.
Planowanie.
Ten kierunek reprezentuje współcześnie psychiatria biologiczna.
Poszukiwanie źródeł emocji.
Zachowanie pogłębiające komunikację Przekazywanie obserwacji.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 July 7, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna