Humanizacja nie może więc polegać wyłącznie na wykładach, odczytach, referatach i publikacjach, | Psychologia kliniczna

Humanizacja nie może więc polegać wyłącznie na wykładach, odczytach, referatach i publikacjach,

ponieważ wrba docent, zrempla owham (słowa uczą, zaś przykłady pociągają) .
Następstwa błędów, czyli urazów jatrogennych, są wielorakie.
Mogą polegać nie tylko na pogorszeniu choroby podstawowej, ale na pojawieniu się nowych objawów chorobowych w sensie zaburzeń nerwicowych, psychosomatycznych, a nawet psychotycznych.
Posłużę się tutaj przykładem z własnej praktyki lekarskiej.
U pacjentki z zawodu pielęgniarki, doszło do złamania dystalnej części kości przedramienia.
Mimo zrośnięcia się kości, pojawiły się dolegliwości, które badający pacjentkglekarze (ortopedzi, neurolodzy) zaczęli na różne sposoby oceniać i diagnozować.
Niektórzy rozpoznawali nawet zapalenie nerwów lub rzadkie jednostki chorobowe.
W obecności pacjentki interpretowano, zresztą w sposób zmienny, niektóre wyniki badań, w tym miografii.
Pacjentka odwiedzała różnych lekarzy i wykonywała coraz więcej badań dodatkowych.
Przez cały czas utrwalało się w niej przekonanie, że lekarze nie mówią całej prawdy.
Ostatecznie wytworzył się wyraźny zespół urojeniowy.
Ponieważ dolegliwości utrzymywały się, a lekarze nie umieli jej pomóc, chora podjęła kilka kolejnych prób samobójczych.
Leczenie psychiatryczne, lekami przeciwpsychotycznymi, przyniosło wyraźną poprawę.
Przypadek ren zdaje się egzemplifikować wszystkie możliwe źródła, błędy i następstwa jatropatogenii.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Zaburzenia psychiczne spowodowane chorobą somatyczną.
Podsumowanie.
Leczenie stanu padaczkowego.
Leczenie.
Rokowanie.
Przewlekle zaburzenia psychiczne w padaczkach.
Klasyfikacja psychoz u chorych na padaczkę przedstawia się następuąggl.
Ostre zaburzenia psychiczne w padaczkach.
Klinika napadów padaczkowych.
Epidemiologia padaczek.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 April 1, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna