Zaburzenia osobowości. | Psychologia kliniczna

Zaburzenia osobowości.

Wstęp.

Zaburzenia osobowości są jednym z najbardziej złożonych i spornych zagadnieńwspółczesnej psychiatrii i psychologii klinicznej.
Z przeglądu literatury przedmiotu wynika, że w dotychczasowych koncepcjach i badaniach nad zaburzeniami osobowości można wyróżnić cztery podstawowe kierunki teoretyczne: konstytucjonalne teorie typologiczne, teorie dynamiczne, teorie systemowe, teorie cech osobowości.
Konstytucjonalne teorie typologiczne, które dominowały począwszy od starożytności do lat czterdziestych naszego stulecia, zakładają biologiczne-dziedziczne i (lub) wrodzone-uwarunkowania osobowości.
Pierwotnym źródłem inspiracji badawczej oraz prób klasyfikacyjnych w odniesieniu do zaburzeń osobowości były koncepcje temperamentu, znane już od czasów Hipokratesai Galena.
Z głównych typologii konstytucjonalnych, tj.teorii wiążących określone właściwości psychiczne z typem budowy ciała, nawet zasadnicze idee Kretschmeranie znajdują już praktycznego zastosowania.
Teorie dynamiczne wyodrębniają różne mechanizmy osobowości o charakterze sił psychodynamicznych (np.popędy, potrzeby) oraz podkreślają fundamentalne znaczenie procesu wychowania i socjalizacji w formowaniu się zaburzeń osobowościowych.
W tym zakresie największy wkład do interpretacji zaburzeń psychicznych wniosła psychoanaliza klasyczna i kierunki neopsychoanalityczne.
Punktem wyjścia była koncepcja charakteru Freuda, rozwinięta później przez kontynuatorów freudyzmu.
Ujęcie systemowe obejmuje przede wszystkim poznawcze teorie osobowości próbując jednocześnie łączyć w jednym modelu teoretycznym czynniki biologiczne i społeczno-kulturowe, determinujące zarówno prawidłowy, jak i zaburzony rozwój osobowości.
To względnie najnowsze podejście teoretyczna-metodologiczne, wywodzące się przede wszystkim z ogólnej teorii sysremuw, znajduje się jednak jeszcze, zwłaszcza w odniesieniu do patologii osobowości, na wstępnym etapie opracowań i weryfikacji empirycznych.
Pierwszoplanowym kierunkiem badań nad zaburzeniami osobowości w psychiatrii klinicznej pozostają nadal tzw.teorie cech osobowości, czyli koncepcje.

opisowe (deskryptywne) .
Takie pojęcie osobowości stanowi bowiem obecnie najwygodniejszą płaszczyznę porozumienia między psychiatrami i psychologami o różnych poglądach teoretycznych oraz w miarę dogodne rozwiązanie diagnostyczna-pragmatyczne.
Stąd np.zwolennicy typologii konstytucjonalnych czy psychoanalitycy mogą również posługiwać się w badaniach naukowych opisem zaburzeń osobowości w kategoriach cech.
Temu celowi miały i mają służyć dwa współistniejące obszerne systemy klasyfikacyjne: kolejne rewizje Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Prablemuw Zdrowotnych (JOD) , opracowywane przez Świarzwą Organizację Zdrowia, oraz Klasyfikacja Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM) , stale przez nie reformowana.
Proponowane obecnie najnowsze wersje obu tych klasyfikacji te ICD-10 i DSM-IV.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • teorie zaburzeń osobowości
  • psychologia kliniczna zastosowanie typologii
  • podejscie typologiczne
  • zaburzenia osobowości psychologia kliniczna
  • konstytucjonalne teorie typologiczne
  • zaburzenia osobowości teorie
  • zaburzenia osobowości najnowsze badania
  • zaburzenia osobowości budowa ciała
  • zaburzenia osobowości
  • wykorzystanie typologii w psychologii klinicznej
  • typologia w psychologii
  • teorie typologiczne
  • teorie konstytucjonalne
  • psychologia zaburzenia osobowości
  • podejscie typologiczne w teorii osobowosci
  • podejscie konstytucjonlne
  • podejscie konstytucjonalne
  • literatura do teorii zaburzeń
  • dynamiczne koncepcje osobowości

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Zaburzenia psychiczne w neuroinfekcjach.
Powikłania psychotyczne w guzach wewnątrzczaszkowych.
Typowy dla uszkodzenia międzymózgowia jest tzw.zespół międzymózgowiowy(diencefaliczny).
Czynniki genetyczne w etiopatogenezie zaburzeń psychicznych.
Podział guzów według umiejscowienia.
Guzy wewnątrzczaszkowe.
Stosunkowo częstym, odległym następstwem urazu czaszkowa-mózgowego jest padaczka pourazowa, która nie jest zespołem psychiatrycznym. Tyłku u czeki chorych padaczka wspó(występuje z zaburzeniami funkcji poznawczych(otępienie)i zmianą osobowości(charakteropatia).
Etiologia i patogeneza zaburzeń psychicznych.
Odległe następstwa urazów czaszkowa-mózgowych.
Zaburzenia psychiczne związane bezpośrednio z urazem.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 26, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna