Leczenie bezsenności. | Psychologia kliniczna

Leczenie bezsenności.

Bezsenność psychofizjologiczna – właściwa higiena snu, terapia behawioralna (poznawcza, relaks, sprzężenie zwrotne), ewentualnie farmakoterapia.
Bezsenność idiopatgczna – właściwa higiena snu, ewentualnie środki przeciw depresyjne (10 mg wnitryptyliny lub 200 mg trazodcnu na noc).
Bezdechy podczas snu – redukcja wagi ciała, oddychanie powietrzem pod zwiększonym ciśnieniem, leczenie operacyjne.
Okresowe ruchy kończyn i zespół niespokojnych nóg – klonazepam.
Niewłaściwa higiena snu – wyłącznie edukacja.
Bezsenność przygodna lub krótkotrwała – Farmakoterapia.
Bezsenność spowodowana pracą zmianową – edukacja: przesuwanie zmian roboczych zgodnie ze wskazówkami zegara, zmiana godzin pracy nie częściej niż raz w tygodniu, praca nocna nie dłużej niż 5 kolejnych nocy bez odpoczynku; farmakoterapia przez 1-2 loby po zmianie godzin pracy.
Nadużywanie alkoholu i innych substancji o działaniu ośrodkowym – nadzorowana abstynencja.
Zespół opóźnionej fazy snu – chemoterapia: opóźnianie snu o 3 godziny dziennie, aż do uzyskania pożądanej pory snu.
Zaburzenia afektywne, schizofrenia – leczenie choroby podstawowej.
Zaburzenia lękowe – psychoterapia, ewentualnie farmakoterapia.
Zespoły otępienne i nocny niepokój (sundownincj) – chemoterapia: stała pora snu, ograniczenie drzemek w ciągu dnia, ekspozycja na światło, leczenie towarzyszących schorzeń somatycznych, haloperydol 0,5-1,0 mg, trazodon 100-200 mg na noc.

Tabela 6.
Farmakokinetyka wybranych leków nasennych.
Podajemy w kolejności: po a) lek, po b) szczyt stężenia we krwi (godz.), po c) okres biologicznego półtrwania (godz.), po d) duwka (mg) dorośli (osoby w podeszłym wieku).
a) Diazepam
b) 1-2
c) 32
d) 5,0-10,0 (2,5-5,00).
a) flunitrazepam
b) 1
c) 16
d) 0,5-1,0 (0,5)
a) flurazepam
b) 2
c) 47-100
d) 15,0-30,0 (15,0)
a) lorazepam
b) 2
c) 8-24
d) 1,0-2,0 (1,0)
a) lormetazepam
b) 1-2,5
c) 9
d) 1,0-2,0 (0,5)
a) nitrazepam
b) 3
c) 30
d) 5,0 (2,5-5,0)
a) oksazepam
b) 2-3
c) 8
d) 15,0-30,0 (10,0-20,0)
a) temazepam
b) 1
c) 8
d) 10,0-60,0 (10,0-20,0)]
a) triazolam
b) 1,5
c) 3
d) 0,125-0,25 (0,125)
a) zolpidem (pochodna imidazopirydyny)
b) 1
c) 1,5
d) 10,0
a) zopiklon (pochodna cyklopirolonu)
b) 1,5
c) 6
d) 3,75-7,5 (3,75)

Zaleca się, by leki nasenne podawać w bezsenności przygodnej tylko przez I-3 dni, w bezsenności krótkotrwałej do 3 tygodni, a w bezsenności przewlekłej nie dłużej niż 3-4 miesiące.
Fu długotrwałym podawaniu trzeba odstawiać lek stopniowo.
Powyżej 60 rż.
metabolizm pochodnych benzodiazepiny może być zwolniony.
Zmiany te w przypadku oksazepamu, lorazepamu i temazepamu mają niewielkie znaczenie, gdyż leki te inaktywowane są na drodze sprzęgania z kwasem glukuronowym, który to proces nie jest na starość zaburzony.
W podeszłym wieku zwiększona jest także wrażliwość układu nerwowego na leki nasenne.
Przewlekłe stosowanie pochodnych benzodiazepinyo długim okresie po (trwania może prowadzić u ludzi starych do zespołu imitującego otępienie typu alzheimerowskiego oraz do upadków i złamań szyjki kości udowej.
Przeciwwskazaniem do podawania leków nasennych jest ciąża, nadużywanie alkoholu i inne uzależnienia, prawdopodobieństwo zamachu samobójczego, nocny niepokój w zespołach otępiennych (wndzwmng) , bezdechy podczas snu.
Zaburzenia oddychania mogą być jedną z przyczyn zwiększonej umieralności osób nadużywających leków nasennych.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • srodki nasenne
  • bezsennosc a srodki nasenne psychologia
  • lecznie swiatlem bezsennosci
  • schizofrenia leczenie i pomocnicze światłem bezsenności
  • terapia behawioralna poznawcza przeciw bezsenności

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

W różnicowaniu ze snem fizjologicznym bierzemy pod uwagę fakt, że senność patologiczna pojawia się niezależnie od rytmu dobowego,
Patologia pamięci
Ilościowe zaburzenia świadomości, czyli dotyczące przytomności.
Różnice między tymi terminami sraną się wyraźniejsze wówczas, gdy zajmiemy się zaburzeniamiświadomości.
Zaburzenia świadomości.
Pamięć zmysłowa
Oryginalność koncepcji etioepigenetycznej
Uwagi ogólne o ustaleniu rozpoznania.
Zespól psychoendokcynologiczny (endokrines Psychosyndrom) został wyodrębniony przez M. Bleulera.
Pamięć

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 21, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna