Różnicowanie. | Psychologia kliniczna

Różnicowanie.

Rozpoznanie jadłowstrętu psychicznego stawia się zwykle zer ea (asionem, kiedy pediatra lub internista wykonał niezliczoną ilość badań dodatkowych i podejmował, przeważnie bez powodzenia, różne próby leczenia.
Przeważa pogląd, że przypadki te powinny od samego początku trafiać do psychiatry, co oczywiście nie zwalnia nikogo od obowiązku różnicowania jadłowstrętu psychopochodnegoz chorobami organicznymi (somatycznymi) i psychicznymi.
Jeżeli jadłowstrętowi psychicznemu towarzyszy depresja albo natręctwa, podobnie jak zaburzenia osobowości, mogą powstać trudności w różnicowaniu.
U młodych osób należy wykluczyć takie somatyczne przyczyny utraty masy ciała, jako przewlekle choroby wyniszczające, guzy mózgu i zaburzenia jelitowe (choroba Crohna lub zespół złego wchłaniania) .

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • psychiatra roznicowanie osobowosci

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Istotną cechą postawy unikającej jest zaniedbywanie dziecka, brak
TRUDNOŚCI WYCHOWAWCZE I ICH TŁO ŚRODOWISKOWE
b. Opieka psychologiczna. Pomoc w zaspokojeniu potrzeb
Rozpoznanie lekarskie: zespół neurasteniczno-hipochondryczny u osobnika infantylnego.
Dla ilustracji podamy dwa przypadki enuresis leczone w Poradni przy Zakładzie Psychologii Klinicznej UJ.
DZIECI NIEDOSTOSOWANE SPOŁECZNIE. PRZESTĘPCZOŚĆ NIELETNICH
Pschologia kliniczna
3. Testy psychometryczne
Rozdział II NIEKTÓRE PROBLEMY TEORII ZACHOWANIA
zespól Gansera--pseudodemencja PSYCHOLOGIA KLINICZNA

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 19, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna