Leczenie i zapobieganie | Psychologia kliniczna

Leczenie i zapobieganie

Przyjmuje się powszechnie, że psychoterapia jest podstawową metodą leczenia nerwic.
Lekarz w swojej codziennej praktyce stale spotyka się z pacjentamigz objawami nerwicowymi i musi umieć im pomóc.
Dlatego też nie mniej ważna niż jego wiedza teoretyczna jest umiejętność wywierania psychoterapeutycznego..
wpływu na pacjenta.
Aby to osiągnąć, lekarz musi pzrozumieć się z pacjentem zaspokoić jego oczekiwania oraz potrzeby uzyskania wsparcia i informacji.
Niezbędne jest więc przekazanie pacjentowi, że się go rozumie, wczuwa w ję@gcierpienia i dręczące go obawy oraz wątpliwości, że się chce i potrafi mu pomóc że jest się zaangażowanym w jego sprawy.
Gdy wymienione warunki są spełnione, wówczas stosowanie psychologicznych.
oddziaływań w ramach relacji lekarz-pacjent staje się najważniejszym czynnikiem leczenia.
Samz wzbudzenie i umocnienie nadziei na wyleczenie, wiw możliwość uzyskania pomocy i ulgi przyczynia się do wystąpienia korzystnych zmian w stanie emocjonalnym pacjenta, a co za tym idzie-w stanie jego.
czynności nerwowo-psychicznych i narządów wewnętrznych.
Ta poprawa samopoczucia jest określana mianem, elekt placebo”i jest wynikiem działania nieswogtychczynników leczniczych.
W wielu przypadkach, efekt placebo”stanowi istotną pomoc dla pacjentów z reakcjami nerwicowymi, ponieważ ułatwia im samodzielne radzenie sobie przyczyniając się w ten sposób do ustąpienia dolegliwości i powrotu dgTOWOOWBZ I.
Jednakże u większości pacjentów z nerwicami psychoterapię należy stosować w sposćb świadomy i planowy, wykorzystując systematyczne oddziaływanie za pomocą wypowiedzi słownych, kcmunikatżw niesłownych i własnego zachowania.
W psychoterapii indywidualnej (diadycznej) decydującą rolę odgrywa intensywmwięź emocjonalna, pcwstająca i rozwijająca się między pacjentem i lekarzem w przebiegu leczenia.
Stąd ogromne znaczenie osobowości terapeuty, jego umiejętności fachowych, wiedzy zawodowej, walorów moralnych, zdolności dgsamounalizy i samokontroli.
W zależności od celów, które określa lekarz, psychoterapię zgćlnie możną podzielić na podtrzymującą i restrukturalizującą.
Wspólnymi jednak celami stosowania tych odmian są: 1) zrozumienie i akceptacja przez pacjenta zależenia, że jego zaburzenia i objawy mają uwarunkowania psychogenne: 2) usunięcie, w miarę możliwości, przyczyn wyzwalających i utrwalających zaburzenia: 3) stworzenie najkorzystniejszych warunków współdziwania terapeuty i pacjenta, m in.przez uwzględnienie w wyborze stosowanych metod i technik oddziaływania zsobowości pacjenta i charakteru jego problemów: 4) poprawa samopoczucia pacjenta oraz jego fizycznego i społecznego funkC (006%10 Kl.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

W różnicowaniu ze snem fizjologicznym bierzemy pod uwagę fakt, że senność patologiczna pojawia się niezależnie od rytmu dobowego,
Patologia pamięci
Ilościowe zaburzenia świadomości, czyli dotyczące przytomności.
Różnice między tymi terminami sraną się wyraźniejsze wówczas, gdy zajmiemy się zaburzeniamiświadomości.
Zaburzenia świadomości.
Pamięć zmysłowa
Oryginalność koncepcji etioepigenetycznej
Uwagi ogólne o ustaleniu rozpoznania.
Zespól psychoendokcynologiczny (endokrines Psychosyndrom) został wyodrębniony przez M. Bleulera.
Pamięć

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 13, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna