Zaburzenia dysocjacyjne | Psychologia kliniczna

Zaburzenia dysocjacyjne

Obraz kliniczny jest bardzo różnorodny, zmienny, bogaty w liczne objawy, imitujące”różne choroby somatyczne i neurologiczne, ekspresyjne, mające niekiedy symboliczny charakter, przekazujące określone treści i komunikaty otoczenia, zależne od wyobrażeń, wiedzy i pragnień chorego.
Zaburzenia czuciowa-ruchowe obejmują hipo-i hiperfunkcje, mogą mieć charakter ostry i przewlekły.
Zwracają uwagę otoczenia intensywnością i dramatyzmem wyrazu, nagłością wystąpienia, podobieństwem wielu objawów do występujących w przebiegu chorób organicznych, zmiennością obrazu związaną z zachzwaniem się otoczenia choregz, brakiem zgodności zakresu objawów z innerwacją fijolzgiczną, czytelnym charakterem, niekiedy określanym jako, mowa ciała”, motywacją wzbudzającą skojarzenia z dążeniem chorego do uzyskania ulg, korzyści, uwagi.
Do najczęstszych hipofunkcj i ruchowych należą niedowłady i porażenia kończyn-jednostronne, dwustronne i połowiczne.
Mogą im towarzyszyć przykurcze, zaburzenia chodu, także astazja-abazja(niemożność słania i chodzę.

ma, może także wystąpić w postaci samodzielnego zespołu).
Obserwuje się zaburzenia monosymptomatyczne(opadniecie powiek, szczękościsk), kamptokormia(nieprawidłowe ustawienie tułowia), spastyczny skurcz prze(yku(, kula w gardle’), afonia lub mówienie szeptem, jąkanie się.
Wśród hiperfunkcj i ruchowych najczęściej występuje grubufaliste drżenie głowy, języka, kończyn, ruchy mimowolne, w tym tiki, napady drgawkowe, wymagające dokładnego różnicowania z napadami padaczkowymi.
Wśród zaburzeń o charakterze hipofun ket i układu czuciowego należy wspomnieć o znieczuleniach głowy, skóry i błon śluzowych, zaburzeniach wzroku ślepota lub koncentryczne zwężenie pzla widzenia, zaburzeniach słuchu łącznic z głuchotą.
Do h i perto n k ej i można zaliczyć parestezję i hiperstezje, natomiast uznanie bólu za objaw histeryczny wymaga dużej ostrożności(w ICD-10 “uporczywe bóle psychogenne”).
Objawy dysocjacyjne występują w przebiegu napadów drgawkowych, w postaci omdleń, hipersomnii(nadmierna senność).
Również osłupienia lub pobudzenia psychoruchowego, zespołu depersonalizacyjnego, zamroczenia jasnego, transu.
Zalicza się także do nich fugi(ucieczki z niepamięcią), stany niepamięci, osobowość mnogą i naprzemienną.
We wszystkich tych stanach stwierdza się zaburzenia świadomości, reaktywne zachowania ze zmniejszoną samokontrolą.
Do grupy zaburzeń pod postacią somatyczną zalicza się też niekiedy czkawkę, aerofagię(łykanie powietrza), wymioty, wzdęcia, człon irriÓ(ile, dysuria, rzadko występującą ciążę rzekomą.
Diagnostyka różnicowa jest częste rzeczą trudną, wymaga doświadczenia i współpracy lekarzy rożnych specjalności.
Jednak nie jest wskazane ustalenie diagnzzy na zasadzie per zacArizwew.
Powinno się uwzględniać okoliczności wystąpienia zaburzeń, całokształt obrazu klinicznego i jego dynamiki, charakter urazu psychicznego i przeżywanego konfliktu, sytuację, w kturj się znalazł chory oraz cechy jego osobowości.
Wyrwane z kontekstu pojedyncze objawy i cechy zaburzeń, jak:teatralność zachowania się, , belle indifference”-obojętność wytworna, tzw.życzeniowamotywacja lub symboliczny charakter objawów, a także wtórne korzyści(społeczne i interpersonalne), nie mogą decydować o określeniu zaburzeń jako histerycznych.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • fuga pomroczna
  • zachowania dysocjacyjne
  • psychogenna aerofagia
  • wytworna obojętność psychologia
  • zaburzenia dysocjacyjne psychologia
  • aerofagia i kulka w przelyku
  • zaburzenia dysocjacyjne uwarunkowane reaktywnie
  • zaburzenia reaktywne i dysocjacyjne
  • zachowanie dysocjacyjne
  • przełyk spastyczny -co to znaczy
  • objawy dysocjacyjne
  • nastrój dysocjacyjny
  • napady dysocjacyjne forum
  • KULA HISTERYCZNO-PSYCHORUCHOWA
  • fuga dysocjacyjna
  • diagnoza różnicowa dysocjacyjnych zaburzeń ruchu
  • czym są zaburzenia dysocjacyjne
  • aerofagia psychogenna
  • zmiennością obrazu klinicznego

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Zmiany czynności mózgu w następstwie różnych czynników etiologicznych a zaburzenia psychiczne.
Zaburzenia psychiczne w neuroinfekcjach.
Powikłania psychotyczne w guzach wewnątrzczaszkowych.
Typowy dla uszkodzenia międzymózgowia jest tzw.zespół międzymózgowiowy(diencefaliczny).
Czynniki genetyczne w etiopatogenezie zaburzeń psychicznych.
Podział guzów według umiejscowienia.
Guzy wewnątrzczaszkowe.
Stosunkowo częstym, odległym następstwem urazu czaszkowa-mózgowego jest padaczka pourazowa, która nie jest zespołem psychiatrycznym. Tyłku u czeki chorych padaczka wspó(występuje z zaburzeniami funkcji poznawczych(otępienie)i zmianą osobowości(charakteropatia).
Etiologia i patogeneza zaburzeń psychicznych.
Odległe następstwa urazów czaszkowa-mózgowych.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 11, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna