Pacjentka w wieku 48 lat. | Psychologia kliniczna

Pacjentka w wieku 48 lat.

Po zabiegu ivrzerezwmii zaczęła zgłaszać skargi na obniżenie nastroju, trudności podjęcia jakiejkolwiek aktywności, poczucie osłabienia, brak chęci do czegokolwiek, myśli o bezsensowności życia, beznadziejności swojej sytuacji, brak łaknienia, budzenie się o około czwartej nad ranem i niemożność ponownego zaśnięcia.
Po przeprowadzeniu kilku rozmów, podczas których wyjaśniło się, że pacjentka uważała, iż dokonana operacja oznacza niemożność kontynuowania życia seksualnego i stratę cech kobiecych, po udzieleniu informacji, wyjaśnień i uspokojeniu uraz zażywaniu preparatu Smeąuan w dawce 25 mg 3 razy dziennie wystąpiła wyraźna poprawa nastroju, łaknienia i snu.
Rozpoznanie, przebieg i leczenie-jeśli w obrazie psychopatologicznym występuje znaczny niepokój, napady lęku, fobie, zjawiska depersonalizacji i derealizacjioraz znaczne obniżenie aktywności, to zróżnicowanie z głębszą depresją z kręgu, endogennych”może być trudne.
Przeciwko temu rozpoznaniu przemawia brak wyraźnej okresowości, zaburzeń cyklów biologicznych, wczesnego budzenia się, zaniku popędu seksualnego, napaduw lęku prekorlialnego i składników psychotyczngych.
Stosunkowo mulą wartość mają wypowiedzi o myślach samobójczych.
U niektórych chorych dopiero wyniki leczenia tró(pierścieniowymi lekami przeciwdcpresyjngymi i późniejszy przebieg ułatwiają ustalenie rozpoznania.
Należy pamiętać, że-rozpoznując depresję nerwicową-należy wykluczyć liczne choroby somatyczne, które mogą się przyczynić do rozwoju zespołu depresyjnego.
Ogólny stan pacjenta ulega na ogół poprawie po upływie 2-4 miesięcy, przy czym niekiedy zmiana otoczenia i leczenie farmakologiczne(hydroksyzyna do 200 mgdziennie, małe dawki chlorprnyksenu itp)mogą być pomocne.
Zawsze wskazana jest psychoterapia podtrzymująca oraz poznawcza.
Nierzadko jednak zaostrzenia lub ponowne wystąpienie stanów depresyjnych jest coraz częstsze i nerwica nabiera charakteru przewlekłego.
Nerwica histeryczna lub-według ICD-10-zaburzenia pod postacią somatyczną(w tym somatyzacja, konwersja, psychogenne zaburzenia bulowe, hipochondria, atypowe zaburzenia somatyczne)F 45 oraz zaburzenia dysocjacyjne****.
Ta najstarsza postać nerwicy wykazuje zadziwiającą żywotność, opierając.

się skutecznie powtarzającym się próbom wyrugowania tego terminu z aktualnie istniejących klasyfikacji.
Przyczyn tego należy szukać w fakcie, że doświadczenie i obserwacje kliniczne potwierdzają istnienie określonych zespołów psychopatologicznych o pewnych wspulnych cechach(w tym przebiegu)oraz patogenetycznych mechanizmów psychofiz(alogicznych.
Dla obrazu psychopatologicznego charakterystyczne są zaburzenia świadomości i zaburzenia w układzie czuciowa-ruchowym oraz zachowania o prymitywnym reaktywnym charakterze, stanowiące odpowiedź na oczekiwane lub istniejące trudne i frustrujące jednostkę sytuacje.
Najczęściej występuje nagły początek i niekiedy nie mniej nagłe ustąpienie zaburzeń.
W mechanizmach patogenetycznych dużą rolę odgrywają wyobrażenia jednostki o chorobach oraz ich przejawach, a także nieuświadomione motywy o charakterze życzeniowym.
Wyobrażenia o chorobach powstają na podstawie własnych obserwacji, posiadanej wiedzy, ukształtowanej pod wpływem czynników społeczno-kulturowych.
Oznacza to, że istnienie cech zsobowości histerycznej(zależność od innych dążenie aby nimi manipulować oraz kontrolować swoje otoczenie, skłonność do dramatyzowania i fantazjowania, nie kontrolowana emocjonalność, niedojrzałość)nie jest niezbędne do powstania zaburzeń histerycznych, choć je ułatwia.
Do czynników kształtujących te cechy osobowości zaliczamy czynniki konstytucjonalna-dziedziczne, ale rolę decydującą odgrywają procesy uczenia się w zetknięciu z trudnymi sytuacjami, których jednostka nie potrafi opanować i rozwiązać.
Tłumaczy to również, że objawy często sygnalizują i przekazują innym ludziom w sposób pośredni, symboliczny, istotę przeżywanego przez jednostkę konfliktu(np.nagły niedowład górnej kończyny u młodocianego w chwili jej uniesienia z zamiarem uderzenia ojca)albo ukryte motywacje(np.drżenie rąk lub nagła ślepota u żołnierzy w czasie działań wojennych)oraz jej oczekiwania wobec innych(np.udzielenia pomocy, ulgi, opieki).
Prymitywny reaktywny charakter zachowania świadczy o rezygnacji lub niemożności zmierzenia się z wymogami rzeczywistości, o przewadze procesów emocjonalnych nad intelektualnymi.
Konsekwencją dramatycznego i wywołującego inwalidztwo charakteru zaburzeń jest często uzyskanie pewnych ulg-np.zmniejszenie lęku, pełnienie roli społecznej chorego itp., co z kolei może je utrwalić.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • zaburzenia somatyczne f45

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

PODSUMOWANIE I WNIOSKI OGÓLNE
PRZEPISY KOŃCOWE Art. 27
ZASADY ETYCZNE I DEONTOLOGICZNE POLSKIEGO FARMACEUTY
PRACOWNIK NAUKI JAKO KRZEWICIEL WIEDZY
KOMITET ETYKI W NAUCE PRZY PREZYDIUM POLSKIEJ AKADEMII NAUK DOBRE OBYCZAJE W NAUCE ZBIÓR ZASAD I WYTYCZNYCH
VII. ZASADY KOŃCOWE
VI. ZASADY POSTĘPOWANIA WOBEC SPOł,ECZEŃSTWA
V. ZASADY POSTĘPOWANIA WOBEC PRZEDSTAWICIELI INNYCH ZAWODÓW OCHRONY ZDROWIA
IV. ZASADY POSTĘPOWANIA WOBEC CZŁONKÓW ZAWODU
III. ZASADY POSTĘPOWANIA WOBEC ZAWODU

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 10, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna