Nlerwice. | Psychologia kliniczna

Nlerwice.

Definicja i istota.
Pojęcie nerwic zostało stworzone przez angielskiego lekarza Cullena 200 lat temu dla opisu zaburzeń czynnościowych układu nerwowego przy braku strukturalnych zmian w komórkach nerwowych.
Obecnie terminem tym określa się grupę zaburzeń niepsychotycznych u przewlekłym przebiegu, bogatej i różnorodnej symptomatyce, niekiedy intensywnej i sprawiającej choremu poczucie dyskomfortui znaczne cierpienie.
W ostatniej, 10, wersji Międzynarodowej Klasyfikacji ICD zrezygnowano z klasycznego podziału na nerwice oraz psychozy i używa się określenia, zaburzenia nerwicowe związane ze stresem i pod postacią somatyczną”(F 4 O-483, a także, zespoły behawioralne związane z zaburzeniami fizjologicznymi”(F 5 O-543.
W tejże wersji została także wyodrębniona grupa zaburzeń określona jako, reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne”(F 43).
Przyjmuje się, że przyczynami nerwic są psychologiczne konflikty i trudne sytuacje, problemy, których pacjent nie potrafi rozwiązać.
Zaburzenia przejawiają się w sferach postrzegania, przeżywania, myślenia i zachowania.
Objawy dzieli się na psychiczne, cielesne i zachowania, przwadzą one do narastających trudności w stosunkach z ludźmi i pełnieniu określonych ról społecznych.
Objawy i dolegliwości najczęściej przypominają i sprawiają wrażenie zaostrzonych i przesadnych reakcji na trudne problemy występujące u ludzi zdrowych.
Zazwyczaj wspó(występowanie licznych objawów jest przyczyną kształtowania się rozmaitych zespołów psychopatologicznych, dominujących w obrazie klinicznym.
Od psychoz nerwice różnią się brakiem zniekształcenia rzeczywistości w postaci omamów i urojeń oraz zachowanym krytycyzmem wobec objawńw.
Występują one wprawdzie łatwiej u osób o pewnych wyostrzonych cechach osobowości, ale nie prowadzą do znacznych jej zaburzeń lub rozpadu.
Pojęcie nerwicy, choć niejednoznaczne, nieprecyzyjne i budzące wątpliwości w odniesieniu do nozologicznej odrębności tej grupy zaburzeń, zawiera jednak określoną treść opisową i sugeruje etioparogenezę tych zaburzeń.
Umożliwia więc ustalenie rozpoznania i inspiruje do podjęcia swoistych działań profilaktycznych oraz leczniczo-rehabilitacyjnych.
To, że objawy i zespoły psychopatologiczne o charakterze nerwicowym występują także w przebiegu innych chorób psychicznych i cielesnych, ponieważ ich wspólnym podłożem są zaburzenia fizjologicznych procesuw w ośrodkowym układzie nerwowym i psychologicznych funkcji, nie przekreśla tej możliwości.

Należy jednak pamiętać, że przytoczone kryteria rozpoznawcze mają charakter względny i oparcie się wyłącznie na jednym lub nawet kilku kryteriach w sposób wybiórczy może się przyczynić do popełnienia błędu.
Dopiero uwzględnienie całości informacji zawartych w diagnozie poprzecznej i podłużnej, opisowej i dynamicznej-czyli zawierającej próbę wytłumaczenia genezy i rozwoju nerwicy u konkretnego chorego-umożliwia w większości przypadków postawienie prawidłowego rozpoznania.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

2. Psychiczny mechanizm zachowania
4d Psychologia kliniczna i psychiatria
3. Przedmiot i zadania psychologii klinicznej w Polsce
2. Definicje psychologii klinicznej
PSYCHOLOGIA KLINICZNA W ZARYSIE
Jak wszystkie zatrucia, dzieli się je na ostre, podostre i przewlekle.
Orzecznictwo inwalidzkie.
Opinie w sprawach cywilnych.
(typologia osobowości:
sugestia w hipnozie:

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 7, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna