Zaburzenia funkcjonowania chorych w grupie społecznej | Psychologia kliniczna

Zaburzenia funkcjonowania chorych w grupie społecznej

(rodzinie, miejscu pracy), często bardzo wyraźne, są również wtórne w stosunku do objawów podstawowych.
Utrata zainteresowań światem zewnętrznym, abulia, poczucie niesprawności psychicznej(zwłaszcza intelektualnej)i fizycznej, poczucie ciągiegz zmęczenia, skoncentrowanie się na przeżyciach depresyjnych są przyczyną izolowania się od otoczenia:występuje także osłabienie lub zerwanie kontaktów z ludźmi.
Liczni chorzy nie są w stanie wykonywać pracy zawodowej, podołać obowiązkom domowym, a niekturzy nie mogą zaspokajać elementarnych potrzeb życiowych.
W skrajnym nasileniu może to stanowić zagrożenie dla ZyCl 3.
Częste w depresji zniechęcenie do życia, myśli, ruminacje i próby samobójcze są logiczną konsekwencją opisanego stanu i chociaż nie stanowią zjawiska specyficznego dla omawianego zespołu, należą do najważniejszych problemów klinicznych związanych z chorobami afektywnymi.
Zamachy samobójcze są przyczyną zgonu 15-25%chorych, u których rozpoznano choroby afektywne.
Przebieg depresji, jej poszczególnych cech i objawów wykazuje dużą różnorodność.
U części osób, głównie z chorobą afektywną dwubiegunową, zespół depresyjny pojawia się nagle, w okresie kilku dni(niekiedy jednej doby)osiąga znaczne nasilenie, w podobny sposób może ustępować.
Częściej objawy narastają stopniowo, w okresie kilkunastu dni, a nawet tygodni.
Najpierw pojawia się obniżenie nastroju, zmniejszenie napędu psychoruchowego, zaburzenia snu, lęk, zaburzenia wegetatywne, później u części chorych występują urojenia depresyjne, duże zmiany aktywności złożonej, co skłania do przypuszczeń, że objawy wtórne są przejawem “reakcji”osobowości chorych na obecność objawów podstawowych.
U osób z powolnym początkiem choroby często obserwuje się też stopniowe jej ustępowanie.
Nasilenie depresji i jej poszczególnych cech wykazuje duże rużnice zarówno u poszczególnych osób, jak i u tego samego chorego w czasie kolejnych nawrotów.
Pewne znaczenie odgrywa tu wiek, mianowicie u osub młodych depresja częściej przebiega łagodnie, nie osiąga dużego nasilenia, natomiast w okresie inwolucji i w wieku podeszłym częściej występuje duży lęk i niepokój ruchowy, urojenia depresyjne, nierzadko o treści absurdalnej.
Pewne znaczenie mają również cechy osobowości chorych, dotyczy to zwłaszcza występowania wtórnych cech depresji(zaburzeń myślenia, zaburzeń funkcjonowania w środowisku).
Zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym na ogół wiążą się z cięższym obrazem klinicznym depresji.
Badania obrazu klinicznego zespołów depresyjnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej i jednobiegunowej(zaburzenia depresyjne nawracające)na ogół zgodnie wskazują, że w pierwszej grupie zaburzeń częściej występuje depresja typowa(obecne są głównie objawy podstawowe, niezbyt nasilony lęk, umiarkowane zahamowanie, zwykle bez urojeń)oraz depresja, w której obrazie klinicznym dominuje zahamowanie i zaburzenia snu w postaci hipersomni, w zaburzeniach depresyjnych nawracających-często występuje depresja z dużym lękiem, niepokojem i bezsennością oraz depresja z urojeniami.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • funkcjonowanie społeczne chorych
  • funkcjonowanie społeczne u osób z depresją

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Jakościowe zaburzenia świadomości.
W różnicowaniu ze snem fizjologicznym bierzemy pod uwagę fakt, że senność patologiczna pojawia się niezależnie od rytmu dobowego,
Patologia pamięci
Ilościowe zaburzenia świadomości, czyli dotyczące przytomności.
Różnice między tymi terminami sraną się wyraźniejsze wówczas, gdy zajmiemy się zaburzeniamiświadomości.
Zaburzenia świadomości.
Pamięć zmysłowa
Oryginalność koncepcji etioepigenetycznej
Uwagi ogólne o ustaleniu rozpoznania.
Zespól psychoendokcynologiczny (endokrines Psychosyndrom) został wyodrębniony przez M. Bleulera.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 February 4, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna