Rozpoznanie różnicowe. | Psychologia kliniczna

Rozpoznanie różnicowe.

W rozpoznaniu różnicowym należy przede wszystkim brać pod uwagę schizofrenię paranoidalną.
Przemawia za nią większa niż w paranoi dziwaczność wypowiadanych urojeń, a szczególnie urojenia owładnięcia i oddziaływania, obecność.
omamów, zwłaszcza obecność zaburzeń uczuć, schizofrenicznych zaburzeń my.
ślenia, autyzmu oraz postępującego rozpadu osobowości.
Również urojenia wielkościowe, występujące w fazie maniakalnej choroby afektywnej dwubiegunowej, mogą być mylnie potraktowane jako objaw paranoi wielkościowej(ekspansywnej).
Różnicowania wymaga także występowanie zespołów paranoicznych w przebiegu organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, nadużywania leków, padaczki.
Szczególnie trudne do odróżnienia od reakcji paranoicznych są psychozy am(etaminowe.
Prawidłowa diagnoza choroby podstawowej przesądza o rozpoznawaniu paranoi lub reakcji paranoicznych.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Konsultacja jako proces.
Konsultacja psychiatryczna.
Psychiatria konsultacyjna.
Pacjent dokonujący samouszkodzenia Aktywność samobójcza.
Pacjent z zachowaniami agresywnymi, gwałtownymi.
Pacjenci uzależnieni od innych związków psychoaktywnych.
Depresja.
Zaburzenia lękowe.
Zespoły otępienne (przewlekły zespół psychoorganiczny).
Zaburzenia psychiczne o podłożu organicznym.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 January 30, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna