Rozpoznanie różnicowe. | Psychologia kliniczna

Rozpoznanie różnicowe.

W rozpoznaniu różnicowym należy przede wszystkim brać pod uwagę schizofrenię paranoidalną.
Przemawia za nią większa niż w paranoi dziwaczność wypowiadanych urojeń, a szczególnie urojenia owładnięcia i oddziaływania, obecność.
omamów, zwłaszcza obecność zaburzeń uczuć, schizofrenicznych zaburzeń my.
ślenia, autyzmu oraz postępującego rozpadu osobowości.
Również urojenia wielkościowe, występujące w fazie maniakalnej choroby afektywnej dwubiegunowej, mogą być mylnie potraktowane jako objaw paranoi wielkościowej(ekspansywnej).
Różnicowania wymaga także występowanie zespołów paranoicznych w przebiegu organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, nadużywania leków, padaczki.
Szczególnie trudne do odróżnienia od reakcji paranoicznych są psychozy am(etaminowe.
Prawidłowa diagnoza choroby podstawowej przesądza o rozpoznawaniu paranoi lub reakcji paranoicznych.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Badania nad jądrami wnoszą wiele ważnych fatów:
Zaburzenia funkcjonowania chorych w grupie społecznej
V praktyce klinicznej obserwuje się dwa warianty tych zaburzeń:jeden, w którym występuje znaczne skrócenie snu nocnego, spłycenie snu(wielokrotne budzenie si w nocy)i wcześniejsze budzenie się rano, oraz drugi, który charakteryzuje zwiększona potrzeba snu(zwiększona liczba godzin snu nocnego, senność w dzień).
Obraz kliniczny depresji i manii.
CHRONOPSYCHOLOGIA
Rozpowszechnienie chorób afektywnych.
Etiologia i patogeneza.
2.Zaburzenia depresyjne nawracające.
Chronobiologiczne mechanizmy zachowania
Rozwój koncepcji w zarysie historycznym.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 January 30, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna