Epidemiologia. | Psychologia kliniczna

Epidemiologia.

Ustalenie rozpowszechnienia paranoi i zaburzeń paranoicznych sprawia znaczne trudności.
Według niektórych autorów OSM-III-R, l 9 b/)wynosi ono 0.
039, a ryzyko zachorowania w ciągu życia-od 0, 05 do 0. i europejskich wynika, że odsetek pacjentćw hospitalizowanych z rozpoznaniem paranoi wynosi 0, 1-0, 3%wszystkich leczonych w szpitalach.
W Polsce z diagnozą stanów paranoicznych było leczonych w 1995 r.2.7%wszystkich pacjentów.
Cytowane powyżej przykłady badań wskazują, że mamy do.
czynienia z grupą zaburzeń psychicznych o nieznacznym rozpowszechnieniu.
Wśród psychiatrów panuje jednak przekonanie, że rzeczywiste rozpowszechnienie tej grupy zaburzeń jest znacznie większe.
Często bowiem zachowanie społeczne chorych i ich funkcjonowanie w roli zawodzwej jest na tyle nie zaburzone, że trafiają oni do szpitali psychiatrycznych, sami zaś nie mają żadnej motywacji do podjęcia leczenia.
Paranoja i reakcje paranoiczne zwykle rozpoczynają się w wieku średnim, najczęściej między 35, a 45, lż.
Badania epidemiologiczne wskazują na częstsze występowanie tej grupy zuburzeń wirćd kobiet, emigrantżw, ludności miejskiej, i niższych warstw społecznych.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • epidemiologia paranoi
  • Polsce z diagnozą stanów paranoicznych było leczonych w 1995 r

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Rozpoznawanie nerwic.
Transakcyjna Teoria Stresu R. Lazarus’a:
Przewlekłe późne następstwa, które niekiedy przejawiają się przez dziesiątki lat, określa się.
Nerwica hipochondryczna.
U najbliższych krewnych tych chorych zaburzenia psychiczne występują częściej niż u pacjentów z innymi nerwicami.
Stres biologiczny i psychologiczny
Przebieg i całowanie przedstawiają się bardzo rozmaicie.
Zaburzenia dysocjacyjne
Pacjentka w wieku 48 lat.
Chronotyp poranny – wieczorny

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 January 28, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna