Epidemiologia. | Psychologia kliniczna

Epidemiologia.

Ustalenie rozpowszechnienia paranoi i zaburzeń paranoicznych sprawia znaczne trudności.
Według niektórych autorów OSM-III-R, l 9 b/)wynosi ono 0.
039, a ryzyko zachorowania w ciągu życia-od 0, 05 do 0. i europejskich wynika, że odsetek pacjentćw hospitalizowanych z rozpoznaniem paranoi wynosi 0, 1-0, 3%wszystkich leczonych w szpitalach.
W Polsce z diagnozą stanów paranoicznych było leczonych w 1995 r.2.7%wszystkich pacjentów.
Cytowane powyżej przykłady badań wskazują, że mamy do.
czynienia z grupą zaburzeń psychicznych o nieznacznym rozpowszechnieniu.
Wśród psychiatrów panuje jednak przekonanie, że rzeczywiste rozpowszechnienie tej grupy zaburzeń jest znacznie większe.
Często bowiem zachowanie społeczne chorych i ich funkcjonowanie w roli zawodzwej jest na tyle nie zaburzone, że trafiają oni do szpitali psychiatrycznych, sami zaś nie mają żadnej motywacji do podjęcia leczenia.
Paranoja i reakcje paranoiczne zwykle rozpoczynają się w wieku średnim, najczęściej między 35, a 45, lż.
Badania epidemiologiczne wskazują na częstsze występowanie tej grupy zuburzeń wirćd kobiet, emigrantżw, ludności miejskiej, i niższych warstw społecznych.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • epidemiologia paranoi
  • Polsce z diagnozą stanów paranoicznych było leczonych w 1995 r

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Brak aktywności i bezczynność chorzy usprawiedliwiają różnymi dolegliwościami hipochondrycznymi.
Postacie kliniczne.
Budowa kości :
Dysfunkcja społeczna.
Wskazują na to badania retrospektywne.
Kryteria diagnostyczne schizofrenii.
Integracyjna działalność mózgu na przykładzie wybranych układów organizmu ludzkiego.
Inne objawy charakterystyczne dla schizofrenii.
Objawy osiowe schizofrenii.
Podział psychoz schizofrenicznych.

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 January 28, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna