Klasyfikacja OSM-IV obejmuje następujące główne kategorie diagnostyczne: | Psychologia kliniczna

Klasyfikacja OSM-IV obejmuje następujące główne kategorie diagnostyczne:

Zaburzenia rozpoznawane zwykle po raz pierwszy w niemowlęctwie, dzieciństwie i w wieku młodzieńczym (ang.adolescence) .
Zaburzenia świadomości (ang.delirium) , otępienie, zaburzenia amnestyczne I UUIC OOZTdWCZd.
Zaburzenia psychiczne spowodowane stanami ogólnumedycznymi, nie sklasyfikowane gdzie indziej.
Zaburzenia związane z substancjami.
Schizofrenia i inne zaburzenia psychotyczne.
Zaburzenia nastroju.
Zaburzenia lękowe.
Zaburzenia pod postacią somatyczną (ang.somatoform disorders) .
Zaburzenia pozorowane (ang.factitious disorders) .
Zaburzenia dysocjacyjne (dawne histeryczne-przyp.
A.
B.
Zaburzenia seksualne i tożsamości płciowej.
Zaburzenia odżywiania się.
Zaburzenia snu.
Zaburzenia kontroli impulsów nie sklasyfikowane gdzie indziej.
Zaburzenia przystosowania.
Zaburzenia osobowości.
Inne stany, które mogą być przedmiotem klinicznej uwagi.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

14 Odróżnienie leczenia "medycznego" od "psychologicznego",
9 "Psychotyzm" jest tu pojęty jako predyspozycja do zaburzeń procesów poznawczych,
@
6. Uwarunkowanie zachowania przez osobowość
5. Sytuacja jako warunek zachowania
Jest to również sprawa istotna dla samych psychologów klinicznych.
3. Postulaty etyki zawodowej psychologa klinicznego
2. Specyfika pracy zawodowej psychologa klinicznego
b. Praktyka zawodowa.
a. Wykształcenie teoretyczno-metodologiczne

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 January 12, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna