Otóż wiele wątpliwości i nie rozwiązanych zagadek łączy się z etiologią i patogenezą zaburzeń psychicznych. | Psychologia kliniczna

Otóż wiele wątpliwości i nie rozwiązanych zagadek łączy się z etiologią i patogenezą zaburzeń psychicznych.

Daje to asumpt do tworzenia licznych teorii, wprowadzania nowych pojęć, a nawet tworzenia nowych jednostek chorobowych.
Światowa Organizacja Zdrowia od ponad 20 lat czyni wysiłki w celu ujednolicenia nazewnictwa, kryteriów diagnostycznych i klasyfikacyjnych w skali całego świata.
Twórcy międzynarodowej klasyfikacji musieli zatem pokonać liczne trudności.
Musieli się przede wszystkim wznieść ponad spory różnych szkół i orientacji teoretycznych dotyczących granic jednostek chorobowych i ich etiologii.
Głównym celem przyświecającym autorom klasyfikacji było opracowanie wykazu (katalogu) rozpoznań psychiatrycznych i ich definicji, który umożliwiałby obliczenia statystyczne i epidemiologiczne w skali świata.
Istotną trudność stanowiła sprawa terminologii.
Podział zaburzeń psychicznych według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10, od nazwy angielskojęzycznej International Classification of Diseases and Related HealthProblems) obejmuje następujące (główne) kategorie diagnostyczne: Organiczne zaburzenia psychiczne włącznie z zespołami objawowymi.
Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania (behawioralne) spowodowane używaniem substancji psychoaktywnych.
Schizofrenia, zaburzenia typu schizofrenii (schizoidalne, w oryginale schizotypowe) i urqjeniowe.
Zaburzenia nastroju (afektywne) .
Zaburzenia nerwicowe, związane ze stresem i pzd postacią somatyczną (somatoform) .
Zespoły behawioralne związane z zaburzeniami fizjologicznymi i czynnikami fizycznymi.
Zaburzenia osobowości i zachowania dorosłych.

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

2. Rozwój więziennictwa w Polsce
b. System progresywny
PODSTAWY PSYCHOLOGII PENITENCJARNEJ
5. Metody terapii czynności wyższych
4. Mechanizmy restytucji
3. Czynniki warunkujące skuteczność terapii czynności wyższych
3. Czynniki warunkujące skuteczność terapii czynności wyższych
2. Ogólne zasady terapii czynności wyższych
ZASADY REHABILITACJI CHORYCH Z ZABURZENIAMI CZYNNOŚCI WYŻSZYCH PO OGNISKOWYCH USZKODZENIACH MÓZGU
f. Badanie czynności pisania (grafii)

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 January 11, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna