Omamy. | Psychologia kliniczna

Omamy.

Chory, doznając omamów, przeżywa spostrzeżenia przedmiotów, które nie znajdują się w jego otoczeniu lub w ogóle nie istnieją i umiejscawia je w otaczającej go rzeczywistości.
Na tym polega rzutowanie (projekcja) na zewnątrz, charakterystyczna cecha omamów.
Jeżeli są to np.omamy wzrokowe, to chory może dostrzegać postacie, przedmioty, tak jakby znajdowały się one przed nim, obok niego, w jego dalszym otoczeniu.
W przypadku omamów słuchowych głosy-w odczuciu chorego-docierają do niego z zewnątrz, czasem ze znacznej odległości.
Poe z u c i e re a I noś c i-dalsza znamienna cecha omamów-oznacza, że chory jest przekonany o rzeczywistym istnieniu przedmiotów, które są treścią jego omamów.
Innymi słowy, chory wypowiada mylny sąd realizujący: nie ma wątpliwości, że spostrzega rzeczywistość prawidłowo i że jest tak, jak widzi, słyszy oraz czuje (zapachy, smak, dotyk) .
Można więc zauważyć, że omamy (Aallacinmiones) wykazują trzy charakterystyczne cechyc 1) są to spostrzeżenia (lub wrażenia) powstające bez bodźców działających z zewnątrz: 2) są rzutowane na zewnątrz: 3) towarzyszy im poczucie realności.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • cechy omamow
  • omamy psychologia kliniczna
  • omamy rzutowane
  • rzutowanie omamów

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Pojęcie objawu i zespołu psychopatologicznego.
SZKOŁA HUMANISTYCZNA
Nieprawidłowości te są przelotne i
Do licznych nieprawidłowości psychicznych występujących u człowieka zdrowego należą:
Istotną cechą postawy unikającej jest zaniedbywanie dziecka, brak
TRUDNOŚCI WYCHOWAWCZE I ICH TŁO ŚRODOWISKOWE
b. Opieka psychologiczna. Pomoc w zaspokojeniu potrzeb
Rozpoznanie lekarskie: zespół neurasteniczno-hipochondryczny u osobnika infantylnego.
Dla ilustracji podamy dwa przypadki enuresis leczone w Poradni przy Zakładzie Psychologii Klinicznej UJ.
DZIECI NIEDOSTOSOWANE SPOŁECZNIE. PRZESTĘPCZOŚĆ NIELETNICH

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 December 17, 2009 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna