Prekursorem kierunku kliniczna-nozologicznego w psychiatrii był W. Cullen (1712-17901, zwany ojcem patologii nerwowej, | Psychologia kliniczna

Prekursorem kierunku kliniczna-nozologicznego w psychiatrii był W. Cullen (1712-17901, zwany ojcem patologii nerwowej,

który utrzymywał, że ośrodkiem życia i choroby jest, czynnik nerwowy”regulujący napięcie w organizmie, twórca terminu nerwica, autor pracy.
Swopsir nzszlogiae, będącej jedną z pierwszych prób systematyzacji chorób.
UczniemCullena był 8.
Rush (1745-l 853) , zwany ojcem psychiatrii amerykańskiej, którego prace Pmel przetłumaczył na język francuski.
Uczeń Pmela, J. E. 1. Esąuirol (1772-l 84 O) , sformułował podstawy metodyki badania psychiatrycznego oraz-badając związki między występowaniem zaburzeń a wiekiem, płcią i porą roku-zapoczątkował epidemiologię psychiatryczną.
Zasada pogłębionej obserwacji pozwoliła 1. P. Falretowi (1794-1870) i J. G. P. Baillargerowi (1809-1890) opisać psychozę maniakalna-depresyjną jako, folie circulaire”. Metoda analityczna-porównawcza przyczyniła się do znacznego rozwoju nauk biologicznych, jednakże okazała się bezowocna w patologii klinicznej. Ówczesna wiedza o chorobach pozbawiona była konkretnych podstaw i sprowadzała się, z wyjątkami, do opisu objawów klinicznych.
Z krytyką witalizmu wystąpili przede wszystkim fizjologowie, jednakże o jego upadku zadecydowała nowa nauka kliniczna oparta na anatomii patologicznej, którą zapoczątkował witalista M. P. X. Bichat (1771-18021. Bichat poszukiwał w ciele ludzkim pierwiastków anatomicznych, które ulegają zmianom w procesach chorobowych. Za takie uznał tkanki.
Odtąd choroba przestała być jedynie zbiorem objawów klinicznych, nowa zasada zaś brzmiała: poznanie choroby to poznanie właściwych dla niej zmian anatomicznych.
Znaczącymi dla dalszego rozwoju psychiatrii okazały się prace nad porażeniem postępującym. A. L. Bayle (1799-1858) opisał w lb 22 r.typowy obraz kliniczny pum (ysis prcgresivu i uznał jego zależność od zmian w oponach mózgowych i mózgu.
Opisanie zmian anatomopatologicznych w porażeniu postępującym postawiło pod znakiem zapytania zasadę klasyfikowania zaburzeń psychicznych jedynie na podstawie objawów psychopatologicznych, dając początek kierunkowi anatomoklinicznemu w psychiatrii.
Krańcowym wyrazem takiego podejścia stała się teoria 8.
A. Morela (1809-I 873) o dziedzicznym zwyrodnieniu psychicznym, której istotę stanowił pogląd, iż początkowe-nawet nieznaczne-odchylenie od normy jest dziedziczznez coraz większym stopniem nasilenia.
Morel uważał choroby psychiczne za wynik zwyrodnienia wywołanego działaniem szeregu czynników zewnętrznych, takich jak zakażenia, zatrucia, szkodliwe wpływy środowiskowe i społeczne, które mogą być przekazywane potomstwu.
Teoria Morela zapoczątkowała kierunek etiologiczny w psychiatrii.
Dalsze badania nie potwierdziły jednak koncepcji badacza.
V. Magnan (1835-1916) oddzielił zaburzenia powstałe w wyniku degeneracji od zaburzeń nie będących skutkiem degeneracji.
P. J. Moebius (1853-l 9 O 7) , zwolennik poglądów Magnana, wprowadził podział na psychozy egzogenne (zewnątrzpochodne) , spowodowane czynnikami zewnętrznymi, takimi jak uraz, stan zapalny, procesy rozrostowe w mózgu, kiła, wpływ alkoholu itd., oraz psychozy endogenne (wewnątrzpochodne) , częściowo pokrywające się z psychozami degeneracyjnymi, o nieznanych przyczynach powstawania.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • kierunek nozologiczny
  • choroba psychiczna wg morela

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Zaburzenia seksualne.
Pojawił się taki pomysł, że zaczął to Kelly i on wprowadził takie pojęcie jak konstrukty osobiste
Aspekty prawne parasomnii.
Parasomnia snu REM.
Parasomnia snu NonREM (zaburzenia wzbudzenia).
Taki prosty mechanizm wyjaśniania nadaje się tylko do niektórych zaburzeń
Porażenie przysenne polega na kilkuminutowej uogólnionej niezdolności poruszania się i mówienia.
Narkolepsja.
Leczenie bezsenności.
Koncepcje behawioralno- poznawcze- powiadają,

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 April 10, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna