Regulacyjna Teoria Osobowości J. Reykowskiego.

A, i M. Rogiewiczowie zastosowali ją w praktyce klinicznej.
Wychodząc z podstawowych założeń teorii regulacyjnej, przedstawili nerwicę i nerwicowy rozwój osobowości (tzw.osobowość neurotyczną) jako zakłócony mechanizm regulacyjny, przyczyniając się do ulepszenia psychoterapii w tych przypadkach.
Innym przykładem wykorzystania teorii systemowej jest tzw.terapia rodzin.
Traktując rodzinę jako system, w procesie leczenia uwzględnia się relacje wewnąuzrodzinne pacjenta psychiatrycznego i obejmuje oddziaływaniami terapeutycznymi całą rodzinę, a nawet szerzej-cale środowisko, w którym on żyje, uczy się lub pracuje.
Byłoby oczywiście błędem traktowanie kierunku czy podejścia systemowego jako panaceum na wszystkie słabości teoretyczna-metodologiczne współczesnej psychiatrii.
Teoria systemowa musi dowieść swojej wartości i użyteczności w praktyce.
Czytelnicy ocenią, czy starania te wydały owoce.
Psychiatria systemowa ułatwia zrozumienie, że człowiek jest całością psychologiczna-społeczno-biologiczną, pozostającą w stosunku interakcyjnym ze swoim środowiskiem, a wszelkie jego cierpienia i zaburzenia powinny być rozważane wyłącznie holistycznie.
Jestem przekonany, że stwierdzenie to jest dzisiaj aksjomatem odnoszącym się do całej medycyny.
Urok i intelektualny powab psychiatrii polega jednak na tym, że dzisiaj nie możemy sobie tej specjalności wyobrazić bez najściślejszej łączności zarówno z naukami humanistycznymi (filozofią, psychologią, socjologią, prawem) , naukami ścisłymi (matematyką, logiką, fizyką, informatyką, cybernetyką) , naukami biologicznymi (genetyką, biochemią, neurofizjologią) , jak i innymi specjalnościami klinicznymi: endokrynologią, patomorfologią, fizjopatologią, neurologią, neurochirurgią, interną, pediatrią i wielu innymi.
Naszym, psychiatrów, gorącym pragnieniem jest, aby ta par eacellenceludzka specjalność medyczna zyskała wreszcie właściwą do swojej roli pozycję wśród innych dyscyplin nauki.
Na zakończenie pragnę wyrazić nadzieję, że przyjęcie paradygmatu holistycznego (systemowego) przez przedstawicieli całej medycyny sprawi, że zmieni się radykalnie kierunek organizacji służby zdrowia, w którym leczeniem będzie się zajmował jeden lekarz (lekarz rodzinny, domowy) , ujmując człowieka w sposób całościowy, korzystający w miarę potrzeby z porady (konsultacji) lekarza specjalisty, nie wyłączając psychiatry.
Oddziały psychiatryczne przestaną być azylami wzbudzającymi lęk w społeczeństwie, będą bowiem wkomponowane w szpitale wielospecjalistyczne (na wzór modelu włoskiego) , zyskają równą innym specjalnościom pozycję.
Wija ta wymaga jednak całkowitej zmiany sposobu kształcenia lekarzy.
Niestety w obecnie obowiązującym, staroświeckim programie hołduje się daleko posuniętemu redukcjonizmowi, mimo nieszczerych zapewnień organizatorów procesu dydaktycznego o dążeniach do nauczania zintegrowanego.
Jest tu niestety, zasłona dymna”, kryjąca dawną formę i treść kształcenia.
Poszczególni kierownicy dydaktyczni, reprezentujący swoje dziedziny wiedzy, oddają się wielce szkodliwej iluzji, iż fragmentaryczna wiedza zdobywana w toku studiów ulegnie w pewnym momencie (przypominającym schizofreniczne olśnienie) scaleniu, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Student medycyny, dowiadujący się pod koniec swojej edukacji, często na miesiąc przed dyplomem, iż człowiek chory ma nie tylko ciało (mmę) , ale również życie psychiczne (psycYe) , które ulega takim samym zakłóceniom, nie może wynieść ze studiów całościowego spojrzenia na człowieka, po prostu z powodu zachwiania proporcji między przedmiotami “somatycznymi”a odnoszącymi się do zjawisk psychicznych.
Będzie też miał negatywny, a w najlepszym razie mało przychylny stosunek do psychiatrii.
Nic też dziwnego, że jego przyszli pacjenci będą preferowali dr.
Kaszpirowskiego lub innych uzdrawiaczy, których cechuje podmiotowe, a nie przedmiotowe traktowanie pacjentów.
Czyżby więc owiuzdrawiacze wyprzedzili tzw.oficjalną lub naukową medycynę we wdrażaniu do praktyki zasad medycyny systemowej (holistycznej) ?
Odpowiedź na to pytanie pozostawiam Czytelnikom naszego podręcznika.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • regulacyjna teoria osobowosci
  • regulacyjna teoria osobowości reykowskiego
  • regulacyjna teoria osobowości wg reykowskiego
  • inhibitory rozwoju osobowości - psychologia
  • reykowski regulacyjna teoria osobowości
  • inhibitory rozwoju osobowości
  • regulacyjna teoria osobowości j reykowskiego
  • czym są inhibitory rozwoju osobowości
  • koncepcja j reykowskiego
  • teoria regulacyjna reykowskiego
  • regulacyjna teoria osobowosci reykowski
  • teoria regulacyjna osobowości
  • j reykowski teoria osobowości
  • regulacyjne teorie osobowości
  • reykowski j o rozwoju osobowości
  • teoria reykowskiego
  • 11 koncepcje osobowości w psychologii
  • czym są tzw inlibitory rozwoju osobowości
  • osobowosc koncepcja reykowskiego
  • reykowski inhibitory osobowości
  • J Reykowski Teoria najnowsze wydanie
  • reykowski osobowość
  • inhibitory osobowości
  • reykowski rozwoj osobowośći
  • reykowskiego
  • samoregulacja reykowski
  • teoria j reykowskiego psychologia
  • teoria osobowości reykowskiego
  • regulacyjna teoria osobowości przyklady
  • teoria regulacyjna rejkowskiego
  • teoria rejkowskiego
  • co to są inhibitory rozwoju osobowości
  • tzw inhibitory rozwoju osobowości
  • reykowski -inhibitory rozwoju osobowości
  • reykowsk regulacyjna teoria osobowości
  • osobowosc koncepcja wedlug reykowkiego
  • osobowosc wedlug reykowskiego
  • osobowość według j reykowskiego
  • regulacyjna koncepcja osobowości reykowskiego
  • regulacyjna teoria osobowoi reykowskiego
  • osobowosc koncepcja rejkowskiego
  • mechanizmy osobowości j reykowskiego
  • Mechanizmy j Reykowskiego
  • koncepcje osobowości wg reykowskiego
  • koncepcje osobowości społecznej w ujęciu reykowskiego
  • koncepcja osobowośći według reykowskiego
  • regulacyjna teoria osobowości wg reykowskiego-psychologia
  • koncepcja osobowości systemowa
  • regulacyjne teorie osobowości J Reykowskiego
  • regulacyjnej teorii osobowości Reykowskiego

Zainteresował cię artykuł?
Skomentuj go na forum Psychologia kliniczna
(w dziale ogólnym można pisać bez konieczności rejestracji).