Osobowość młodzieży niepełnosprawnej w świetle badań eksperymentalnych. | Psychologia kliniczna

Osobowość młodzieży niepełnosprawnej w świetle badań eksperymentalnych.

1. Badania nad osobowością niewidomych i niedowidzących.

Z przedstawionego zarysu badań eksperymentalnych nad osobowością młodzieży niewidomej zdaje się wynikać, że młodzież tę charakteryzuje negatywny obraz siebie, zaniżona samoocena, zmniejszone poczucie bezpieczeństwa, lękliwość, napięcie emocjonalne wyrażające się m.in. w reakcjach agresywności, wzmożona drażliwość, niekiedy zubożenie sfery emocjonalnej, otamowanie niektórych potrzeb psychicznych a zwłaszcza dominowania, prestiżu i uznania. W pracach i badaniach polskich autorów odbija się też tendencja występująca u niektórych autorów zagranicznych. Dotyczy to zwłaszcza badań nad obrazem siebie, lękiem i poczuciem bezpieczeństwa. Są autorzy, którzy zdecydowanie podkreślają występowanie u młodzieży niewidomej poczucia mniejszej wartości i zaniżonej samooceny ( Grzegorzewska, Sękowska, Ruszczyc, Majewski ). Są i jednak tacy, którzy uważają, że osobowość młodzieży niewidomej i niedowidzącej nie różni się w zasadzie od osobowości młodzieży widzącej. Stanowisko takie reprezentuje m.in. Dembo, Wright, Sommers, Zunich i Land. Rozbieżne stanowiska w tym względzie jeszcze bardziej skłaniają do podjęcia szerszych badań eksperymentalnych w tym zakresie.

2. Badania nad osobowością głuchych i niedosłyszących.

Analiza wyników badań dokonana w tym punkcie pozwala wyciągnąć wniosek, że charakterystycznym dla młodzieży głuchej zdaje się być gorszy rozwój inteligencji, niższy poziom uspołecznienia, negatywny obraz siebie, silniejsza dyspozycja do reagowania lękiem i innymi negatywnymi emocjami. Obserwowano również częstsze występowanie zachowań specyficznych dla osób źle przystosowanych, o niedojrzałej osobowości. Do zachowań takich możemy zaliczyć : wycofywanie się z kontaktów społecznych, zmniejszoną odporność psychiczną, nadpobudliwość, zahamowanie, zaniżoną samoocenę, osłabienie kontroli reakcji emocjonalnych i popędowych, egocentryzm, wrogie nastawienie do autorytetów, podejrzliwość, nieufność oraz zmniejszony krytycyzm w stosunku do siebie i innych.

3. Badania nad osobowością inwalidów z dysfunkcją narządu ruchu.

Na podstawie przedstawionych badań rysuje się pewien obraz osobowości inwalidów fizycznych z dysfunkcją ruchu. Dominującymi cechami struktury osobowości tej grupy zdają się być :
– negatywny obraz siebie,
– zaniżona samoocena,
– poczucie mniejszej wartości ze skłonnościami do kompensacji i nadkompensacji.
Obraz potrzeb psychicznych rysuje się w tych badaniach dość niejasno. Z niektórych można by wnioskować, że specyficzne dla inwalidów z dysfunkcją ruchu są potrzeby : stowarzyszania się, doznawania opieki i oparcia, ale także izolowania się od kontaktów interpersonalnych z ludźmi zdrowymi. Autorzy badań wskazują na wielkie nasilenie potrzeby agresywności i dominowania, ale także na silną potrzebę bezpieczeństwa oraz na zmniejszone poczucie bezpieczeństwa. Daje to obraz potrzeb pozostających we wzajemnych konfliktach. Niektóre badania wskazują na istnienie silnej potrzeby poznawczej oraz na komplikacje w ekspresji i zaspokojeniu potrzeby seksualnej. Na podstawie badań możemy też wnioskować o postawach inwalidów wobec innych osób. Warto zwrócić uwagę na częste występowanie postawy roszczeniowej, potępianie rodziców i ludzi zdrowych, a także istnienie silnych postaw zależności i domagania się usług. Co się tyczy emocji i nastrojów, to większość badaczy jest zgodna, że emocją dominującą w tej grupie jest obniżony nastrój, a najczęściej występującą zdaje się być lęk i niepokój. Na podstawie przeglądu badań eksperymentalnych autorzy wyprowadzają kontrowersyjne opinie na temat jakości ekspresji emocjonalnej. Jedni wskazują na nadpobudliwość emocjonalną młodzieży niepełnosprawnej fizycznie z dysfunkcją ruchu, a inni na jej zahamowanie.

4. Badania nad osobowością jąkających się.

Przedstawiony zarys badań eksperymentalnych nad osobowością dzieci i młodzieży jąkającej się, zresztą bardzo nielicznych zarówno w literaturze polskiej jak i światowej, zdaje się sugerować, że charakterystyczne dla jąkających się dzieci i młodzieży są :

1/ zaniżona samoocena oraz poczucie mniejszej wartości,
2/ negatywny obraz siebie,
3/ brak akceptacji siebie,
4/ zwiększony poziom agresywności,
5/ zmniejszone poczucie bezpieczeństwa,
6/ istnienie konfliktu potrzeb psychicznych, a zwłaszcza potrzeby bezpieczeństwa i agresywności, potrzeby uległości i podporządkowania z potrzebą niezależności i autonomii.

Charakterystyczne dla młodzieży jąkającej się zdają się być także trudności przystosowawcze do grup społecznych, w których żyją. Wyrażają się one m.in. w osłabionej zdolności komunikowania się, nerwowości, braku wiary we własne siły, w rozdrażnieniu, szukaniu samotności, w przeżywaniu w skrytości swoich problemów oraz w przygnębieniu.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • mail an-ka krakow pl loc:LT
  • niepełnosprawność psychologia
  • sfera osobowościowa młodzieży jąkającej się
  • psychologia-kliniczna likala com osobowosc-mlodziezy-niepelnosprawnej-w-swietle-badan-eksperymentalnych
  • poczucie lęku u głuchych
  • poczucie bezpieczeństwa u niewidomych dzieci badania
  • osobowość młodych niepełnosprawnych
  • osobowość głuchych
  • osobowość głuchoniemych
  • osobowosc gluchoniemych
  • mail tym com pl loc:LT
  • mail mwarch co za loc:LT
  • trudna młodzież poczucie bezpieczeństwa badania

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

Środki psychozotwórcze.
Inne leki psychotropowe.
Leki przeciwparkinsonowskie.
ŚMIERĆ DZIECKA
Objawy uboczne i powikłania.
ŻAŁOBA O CHARAKTERZE PATOLOGICZNYM w rodzinie przybiera następujące formy
Leki pobudzające (psychostymulujące).
Leki nootropowe, prokognitywne (geriatryczne).
Raphel wymienia inne reakcje rodzinne, które wpływają na sposób przeżywania bólu
Objawy uboczne (niepożądane).

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 March 21, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna