ŻAŁOBA U DZIECI | Psychologia kliniczna

ŻAŁOBA U DZIECI

W przypadku dzieci, niektórzy psychoanalitycy twierdzą, że ja jest jeszcze nieukształtowane do końca, i że ego jest zbyt słabe aby mogło uporać się z procesem żałoby. Ale Bowlby nie aprobuje tego poglądu i uważa, że są pewne warunki pomyślnie przeprowadzonego procesu żałoby w przypadku dzieci. Należą do nich:
– dobra, silna więź z rodziną przed śmiercią bliskiego;
– opiekun, który zapewnia dobrą opiekę, na którym można polegać po śmierci;
– niezwłoczna i rzetelna informacja o śmierci;
– możliwość uczestnictwa dziecka w rytuałach żałobnych w rodzinie.
Nie można zapomnieć, że śmierć kogoś bliskiego przed 18 -tym rokiem życia, zwłaszcza jednego z biologicznych rodziców, predysponuje w życiu późniejszym do depresji i zachowań autodestrukcyjnych. Jeżeli dziecko jest świadkiem śmierci, szczególnie między 4 – 6 rokiem życia, szczególnie świadkiem zbrodni popełnionej na rodzicach, może doprowadzić to do zaburzeń osobowości, do tzw. osobowości wielorakiej zwanej osobowością opętaną przez Szatana.
J. Viorst przedstawia żal w dwóch formach:
1. stały płacz – stałe podtrzymanie smutku, aby ta osoba dalej żyła;
2. mumifikacja zmarłego – wszystkie rzeczy zmarłego zostają nie tknięte.

Artykuł dotyczy następujących zagadnień:

  • żałoba u dzieci
  • żaloba u dzieci
  • psychologia-kliniczna likala com zaloba-u-dzieci
  • żałoba u dziecka
  • niezdolnosc do odczuwania bólu
  • dziecko sześcioletnie a proces żałoby
  • psychologia żałoby dziecko
  • proces żałoby u dzieci
  • mumifikacją zaloba
  • dziecko w żałobie psychologia kliniczna
  • żałoba u młodzieży

Inne tematy, które mogą cię zainteresować:

7. Synteza wyników .
6. Eksperymenty kliniczne
5. Inwentarze osobowości
4. Testy projekcyjne
"Obraz kliniczny"
2. Metody kliniczne
PODSTAWY RIAGNOSTYKI PSYCHOLOGICZNEJ
7. Tolerancja na stress psychiczny
6. Problem zaburzeń psychosomatycznych
5. Adaptacja do stressora

Chcesz dodać swoje ogłoszenie na Defipedii? Wyślij nam informacje wylistowane w sekcji Dodanie ogłoszenia.

 March 1, 2010 ·  
 Opublikowano w: Psychologia kliniczna